Byłem niepokojącym gościem. Zjawiskiem nieznanym, tajemniczym, niezrozumianym, a tym samym bardzo niebezpiecznym. Dla zwykłych śmiertelników byłem groźny, bo niosłem śmierć, łatwo eliminując napotykanych ludzkich wojowników. Dla ważniejszych istot, które w tej grze o przyszłość Nosgoth rozdawały karty, byłem jednak wrogiem z nieco innych powodów.
Zagłębie Sosnowiec nieźle zaczęło sezon, zdobywając kilka cennych punktów. Efektowny triumf nad Lechem Poznań został dostrzeżony przez ekspertów, którzy musieli nieco zrewidować swoje poglądy na temat szans zespołu prowadzonego przez Mizerię. Stach wydawał się kontrolować sytuację i pewnie prowadzić drużynę. Jak to jednak on, musiał przy okazji coś spieprzyć.
Kain zniknął w odmętach czasoprzestrzennego wiru, a ja zostałem na środku komnaty czasu ze zdecydowanie zbyt dużą liczbą pytań bez odpowiedzi. Wiedziałem, że znaleźć mogę je jedynie podążając za moim ojcem, stwórcą, a jednocześnie katem. Głos starożytnego boga zagrzmiał raz jeszcze, dzieląc się ostatnią radą, a potem wskoczyłem w tunel, rozpoczynając niebezpieczną zabawę czasem.
Zatrudnienie Stacha Mizerii przez Zagłębie Sosnowiec spotkało się z mieszanymi reakcjami w polskim światku futbolowym. Balansujący w poprzednich rozgrywkach na krawędzi degradacji klub brał trenera, który w poważnej piłce nic nie osiągnął, za to parę razy spuścił już prowadzoną drużynę do niższej ligi.
Stach nie był ogórkiem. Nigdy nie chciał nim być. Zamierzał więc zrobić wszystko, żeby nie spędzić kolejnego sezonu, kisząc się w 1. lidze. Ekstraklasa mu zasmakowała, choć potraktowała go brutalnie i ledwie po roku wyprosiła za drzwi, rzucając na odchodne, żeby nie wracał. Nie przejął się tym. Chciał elity, pragnął jej każdym koniuszkiem swojego pulchnego ciała.
Stach Mizeria z zadowoleniem obserwował swoich podopiecznych, którzy w kolejnych sparingach budowali formę i popisywali się całkiem niezłą skutecznością. Zakontraktowani przeciwnicy nie byli może wysokiej klasy, bo trudno uznać za taką choćby rezerwy Dynama Kijów, ale dobrze odzwierciedlali poziom ligowej kopaniny, która czekała Puszczę w następnych tygodniach.
Zima w Niepołomicach w niczym nie przypominała pory roku, którą kojarzyli sprzed laty miejscowi nauczyciele, hydraulicy, policjanci i oczywiście drogowcy. Na drogach próżno było wypatrywać śniegu, chodników nie pokrywał ani lód, ani tym bardziej sól. Miejscowa Puszcza też jakoś nie wpisywała się w znane schematy, bo znowu zaskakiwała formą i niespodziewanie zgłaszała chęć powrotu do ekstraklasy.
W grach lubimy i cenimy rywalizację. To ona leżała u podstaw zabawy w arcade’owych hitach pokroju Pac-Mana czy Asteroids, to ona napędza zmagania w battle-royalach, wyścigach czy bijatykach. Dzisiaj jest nam łatwiej, niż kiedykolwiek wcześniej wskoczyć do świata sieciowych zmagań. Na swoim przykładzie wiem jednak, że w zawsze za krótkiej dobie, w której jest tyle spraw do ogarnięcia, bywa trudno ze zorganizowaniem wspólnej partyjki....
Koniec 2020 roku. Środowy wieczór. W jednej z sal konferencyjnych stadionu we Wrocławiu, do której prowadziła plątanina słabo oświetlonych korytarzy, rozpoczynało się spotkanie z udziałem kilku osób. Próżno było szukać go w outlookowym kalendarzu. Obecnym wyraźnie zależało na utrzymaniu zebrania w tajemnicy. Można się było domyślić, że omawiane tematy miały wysoką kategorię poufności.
Niepołomice nigdy specjalnie nie żyły futbolem. Niewielki stadionik rzadko kiedy się wypełniał, a w popularyzacji klubu na pewno nie pomógł fakt, że ekstraklasowe potyczki rozgrywał on w Niecieczy. Trudno było jednak zaprzeczyć, że od przybycia Stacha Mizerii, wokół Puszczy działo się sporo i wielu mieszkańców do tej pory tylko z doskoku interesujących się sytuacją drużyny, teraz potrafiło regularnie śledzić jej poczynania.
