Świat zmienił się nie do poznania. Nosgoth nigdy nie było zbyt gościnne, ale teraz przypominało senny koszmar. Było piekłem, do którego dziwnym sposobem trafiły nagle nadal żywe istoty. W tej upadłej krainie klany wampirzych lordów sprawowały władzę nad bezkresnymi pustkowiami i ruinami niegdyś okazałych posiadłości. My, ostatni ocalali, ukrywaliśmy się w jaskiniach i pośród gruzów, walcząc o każdy dzień. Nie pamiętam nawet, kiedy pierwszy...
Szybujący Orzeł nie żyje. Zmęczony życiem pod dyktando białych, sprowokowany przez ludzi pułkownika i podwładnych Cornwalla, a do tego podjudzony przez Dutcha, ruszył do walki. I wyszedłby z niej zwycięsko, ale głupiec poszedł ratować człowieka, który jest już jedną nogą w grobie. Mnie.
Colm zawisnął. Kat otworzył zapadnię, a on runął w dół. Towarzyszyła mu ciemność, gryzący dotyk sznura zaciśniętego wokół szyi i odgłosy wiwatującej społeczności Saint Denis. Jeszcze minutę wcześniej obserwował zgromadzenie wokół siebie z pogardą, wierząc, że jego towarzysze za moment go odbiją. Nie pozwoliliśmy jednak na to.
Nie jestem w stanie nawet określić, które z ostatnich wydarzeń wstrząsnęło mną najbardziej. Czy porwanie małego Jacka, czy śmierć Hosei na naszych oczach, czy tragedia tych wszystkich niewinnych ludzi w Guarmie, czy może diagnoza o śmiertelnej chorobie. Każdy dzień przynosi kolejne uderzenie, po którym mój świat trzęsie się w posadach. Czuję, że koniec jest już bliski.
Od mojego ostatniego wpisu minęło parę tygodni. Odbyliśmy długą podróż, parokrotnie uszliśmy cudem z życiem z najgorszego koszmaru, ale nie wróciliśmy do punktu wyjścia cali i zdrowi. Wszystko się zmieniło. Nic już nie jest i nie będzie takie, jak było.
Dlaczego ja zawsze muszę mieć w takich sprawach rację. Mówiłem, żeby uważać na Brontego, bo to hiena i przebiegły lis w jednym, ale i tak musieliśmy dać się złapać w jego sidła. Zmęczenie ciągłą ucieczką osłabiło naszą zdolność rozsądnej oceny sytuacji, a najgorsze w tym wszystkim, że zapłaciliśmy za to najwyższą cenę.
Jak Niepołomice zareagowały na ekstraklasę? Z entuzjazmem. Wizja pojedynkowania się o tytuł najlepszego klubu w Polsce z takimi tuzami krajowego futbolu, jak Legia, Lech czy Lechia działała na wyobraźnię.
Saint Denis powitało nas charakterystycznym widokiem kominów ziejących smolistym dymem, zabłoconych ulic i mieszających się na nich kultur. Na niewielkiej przestrzeni egzystowali zmuszeni do złodziejskiego fachu małoletni i spacerujące z gracją damy w jaskrawych sukniach. Nie ma drugiego takiego miejsca na Dzikim Zachodzie, jak próbujące udawać Paryż i bronić się przed tropikalnym klimatem oraz bandyckimi okolicami Saint Denis.
Po latach przerwy wróciłem do FIFA Ultimate Team i zacząłem bawić się w budowanie drużyny marzeń. Wystarczyło kilka minut, żebym zrozumiał, jak wiele się tutaj zmieniło podczas mojej nieobecności. Wspominam wam o tym od razu, żebyście mogli wziąć poprawkę na jeden bardzo istotny fakt. Ekspert FUT ze mnie w tym momencie żaden, ale liczę, że opisując swoje perypetie, zwrócę waszą uwagę na kilku ciekawych...
Trudno mi określić, ile czasu już jeździmy razem w takim gronie. Niektórych znam od czasów nastoletnich, z innymi obozuję razem przynajmniej od miesięcy. Każdy z nas ma jakąś historię i swoje prywatne sukcesy oraz grzeszki z przeszłości. Można by pomyśleć, że jesteśmy bandą weteranów, której nic nie jest w stanie na tym świecie zaskoczyć. A jednak, jak pokazała rzeczywistość, dalej potrafimy popełniać dziecinne błędy.
