Każdego roku New Marais jednej nocy nie kładło się spać. Choć słońce chowało się za horyzontem, to zwyczajowy mrok nie nadchodził. Mieszkańcy tłumnie wychodzili na ulice przebrani w różnokolorowe stroje, by świętować Noc Ognisk. Lokalny zwyczaj łączył ludzi różnych statusów, pochodzenia i wieku. Wszyscy oddawali się suto zakrapianej alkoholem beztroskiej zabawie i tańcom w rytm głośnej muzyki.
Czytaj_dalej
Miasto chyliło się upadkowi. Armia nie ratowała już cywilów, bo założyła, że nikt nie zdołałby przetrwać tyle czasu, będąc zdanym wyłącznie na siebie. Teraz chodziło już tylko o wyciągnięcie naukowców i uratowanie wyników prowadzonych przez nich badań. W domyśle w trosce o uratowanie reszty świata przed ewentualną pandemią.
Czytaj_dalej
Wiadomość od Keiry była potrzebnym impulsem, który tchnął w nas trochę energii. W obliczu inwazji Metal Heads, wobec ostatnich wydarzeń, mieliśmy prawo czuć się nieco bezsilni. Los najwyraźniej doszedł do wniosku, że nasza bohaterskość wymaga ostrej i bezpardonowej weryfikacji. Kto miał ją udźwignąć, jeśli nie my?
Czytaj_dalejEpidemia zombi wzięła mieszkańców z zaskoczenia. Nieumarli szybko zalali całe miasto i niewiele osób zdołało znaleźć dla siebie bezpieczne schronienie. Armia przybyła na miejsce, by właśnie im pomóc. Zdawałoby się, że powinna dysponować odpowiednimi zasobami i możliwościami, by przejąć kontrolę nad sytuacją. Im dłużej jednak współpracowałem z generałem, tym więcej miałem wątpliwości, co do jej przygotowania i kompetencji.
Czytaj_dalejŚwiatu groziła zagłada. Nasza mała vendetta przerodziła się w misję godną bohaterów, jakby ta rola była nam po prostu pisana. Od pokonania szalonego Gola Acherona mogły minąć ponad dwa lata, ale los znów napisał historię, w której to Jak i ja mieliśmy zagrać pierwsze skrzypce, ratując niezliczone liczby istnień.
Czytaj_dalejJeśli odczyty są poprawne, to będzie III Wojna Światowa. Blofeld nie przejawiał do tej pory skłonności do przesady czy paniki, więc taka deklaracja w rozmowie radiowej zmroziła mi lekko skórę. Opracowana przez uratowanych badaczy maszyna wskazała na trzy ogromne skupiska zombiaków na przedmieściach na północy. Jeśli taka fala żywych trupów ruszy przez miasto, nikt nie ocaleje.
Czytaj_dalejPraxis mógł czuć się zwycięzcą. Miał kamień, miał władzę, miał armię do swojej dyspozycji. Był o krok od uzyskania mocy, którą wykorzysta, by umocnić swoją pozycję i rozwiązać problem z Metal Heads. I tylko my nadal robiliśmy wiele, by zaburzać mu to poczucie spokoju.
Czytaj_dalejLedwie założyliśmy bazę w okolicach portu i poczyniliśmy kroki w kierunku przygotowania ewakuacji drogą morską, a tu pojawił się nowy plan. Blofeld monitoruje sytuację w mieście, chwała mu za to, ale czasami trudno mi doszukać się logiki w jego decyzjach. W czym lepsza od obecnej jest lokalizacja bliżej centrum, przy węźle kolejowym?
Czytaj_dalejSytuacja w Haven City, delikatnie mówiąc, komplikowała się. Jak i ja staliśmy się symbolami oporu wobec barona i iskierką nadziei dla ciemiężonych obywateli. Przychodziło to z całą gamą dodatkowych problemów, których niekoniecznie potrzebowaliśmy w ramach realizacji naszej misji dopadnięcia Praxisa.
Czytaj_dalejSytuacja w mieście zmieniała się tylko na gorsze. Armia siedziała okopana na swojej nowej pozycji, odpierając tylko kolejne hordy zombi. Tych z kolei przybywało z każdą chwilą, co widziałem wyraźnie. Niektóre ulice były już niemal poblokowane przez żywe barykady złożone z gnijących, zakrwawionych ciał w podartych ubraniach.
Czytaj_dalejBaron upadł. Dosłownie. Kiedy z Jakiem aktywowaliśmy pieczęć w Kanionie Niczyim, skierowany w stronę miasta promień świetlny uderzył prosto w wielki posąg Praxisa. Monumentalna, kamienna konstrukcja rozsypała się, odkrywając wejście do grobowca założyciela Haven City. Szukali go wszyscy i wszędzie, a znajdował się tuż pod nosem despotycznego zarządcy i jego ludzi, jak również członków ruchu oporu.
Czytaj_dalejKraj mnie potrzebuje. Zaśmiałem się głośno na te słowa Blofelda, wiedząc, że politycy i generalicja mają z pewnością o wiele poważniejsze zmartwienia niż życie cywilów uwięzionych w jakimś zapomnianym przez Boga mieście. Doceniłem jednak próbę podziękowania mi za dotychczasowe starania ze strony dowódcy. Nasza wspólna, nierówna walka z hordami zombi trwała.
Czytaj_dalejBruździliśmy Praxisowi na każdym kroku, wykonując kolejne misje od ruchu oporu i grubaśnego Kree. Zaczynałem mieć kłopoty ze zliczeniem wszystkich tych zniszczonych maszyn barona i pokonanych karmazynowych żołnierzy, którzy stanęli na naszej drodze. Brak reakcji na nasze poczynania nie przestawał mnie zadziwiać, tym bardziej, że nasze aktywności robiły się coraz bardziej spektakularne.
Czytaj_dalejNawet nie wiadomo dokładnie gdzie i kiedy się to zaczęło. Coś gdzieś jebło i nagle ludzie zaczęli zamieniać się w zombi. Ani się obejrzeliśmy, a miasto stało się gigantycznym polem bitwy, gdzie szybko rosnące hordy nieumarłych polują na coraz mniejsze grupy ocalałych. Przetrwałem na tyle długo, by doczekać się wreszcie interwencji armii.
Czytaj_dalejBohaterem się jest, a nie nim bywa. Potwierdzaliśmy to z Jakiem na każdym kroku. Choć najbardziej zależało nam na dopadnięciu barona i może też trochę na powrocie do domu, to mocno angażowaliśmy się w sprawy ruchu oporu.
Czytaj_dalejPałac barona jest miejscem raczej niedostępnym dla przypadkowych odwiedzających. To chyba najlepiej świadczy o Praxisie i sposobie, w jaki rządzi Haven City. Funkcjonująca na wysokich obrotach propaganda może budować inną narrację, ale w mieście nie brakuje przeciwników, którzy chętnie pozbyliby się go ze stanowiska.
Czytaj_dalejPrzez dwa lata w niewoli Jak na szczęście nie utracił swoich zdolności. Nadal dobrze radził sobie w boju, był zręczny, a przy tym potrafił szybko odnaleźć się za kierownicą znalezionego pojazdu. Różnica pomiędzy tamtym Jakiem, z którym kiedyś powstrzymaliśmy Gola Acherona, a tym obecnym była jednak fundamentalna dla naszego przetrwania w brudnym i niebezpiecznym Haven City. Ten nie miał problemu, by odebrać komuś siłą potrzebną maszynę, a w razie potrzeby zrobić w kilku dzielnicach solidną demolkę.
Czytaj_dalejRuch oporu wydawał się odpowiednim adresem, jeśli chcieliśmy dobrać się do skóry zarządzającego miastem Praxisa. Osobiście pewnie skupiłbym się bardziej na poszukiwaniach drogi do domu czy odpowiedzi na kilka dość istotnych pytań. Co właściwie wydarzyło się, kiedy aktywowaliśmy portal Przedwiecznych? Gdzie właściwie jesteśmy? Dla Jaka najważniejsza była jednak zemsta. Dwa lata cierpień wymagały zadośćuczynienia, z czym trudno było się spierać, kiedy dysponowało się dużo mniejszą posturą.
Czytaj_dalej
Licz Avathas był potężnym przeciwnikiem. Zbyt silnym dla zwykłych śmiertelników, by zdołali pokonać go w uczciwej walce. Natura lubi jednak równowagę i jeśli już pozwoliła na stworzenie artefaktu, który zapewnia taką moc, to musiała też umożliwić jej zniwelowanie. Problem polegał na tym, że natura rzadko kiedy zostawia takie rzeczy na widoku, opatrzone wyraźną etykietą „rozwiązanie problemu, użyć w razie katastrofy”.
Czytaj_dalejJak się zmienił. Nic w tym dziwnego, bo nie widzieliśmy się całe dwa lata. Ostatnim razem, zaraz po tym jak przybyliśmy do Haven City, pochwycili go uzbrojeni strażnicy. Ja wtedy uciekłem, a konkretniej to zarządziłem strategiczny odwrót, by później móc go uratować. Trochę mi się zeszło, fakt, ale nikt nie postawił jeszcze w mieście punktu z wejściówkami do twierdzy, gdzie przetrzymywani są więźniowie. Powodzenia w infiltracji takiego obiektu z ulicy i bez przygotowania.
Czytaj_dalej
W New Marais leniwie mijał wlaśnie kolejny dzień. Mieszkańcy zajmowali się swoimi sprawami. Mieli nieco więcej spokoju, bo dopilnowałem, by z kolejnych dzielnic pozbyć się bojówek Bertranda i lodowych żołnierzy. Ataki potworów, napady czy samosądy stały się dużo rzadszym widokiem. Można byłoby powiedzieć, że do miasta zawitał spokój. W rzeczywistości była to zaledwie cisza przed burzą.
Czytaj_dalejProste zlecenie mające przynieść szczyptę sławy i trochę złotych monet przerodziło się w misję ratowania świata. Było to o tyle niepokojące, że żaden z herosów nie przypominał sobie momentu, w którym wyrazili na to zgodę. Planowali zająć się czymś prostszym, jak na przykład zarabianiem pieniędzy i tępieniem plugastwa, ale świat jakby niespecjalnie brał to pod uwagę.
Czytaj_dalejSłońce zaszło już za horyzontem, a New Marais powoli kładło się spać. Na dachu budynku Molloy w strefie przemysłowej ktoś nerwowo przestępował z nogi na nogę, czekając na umówiony śmigłowiec. Ktoś zdecydowany, by zostawić za sobą to miasto i wszystko, co z nim związane. Nie zamierzałem do tego dopuścić, a Zeke już zadbał o to, bym dostał swoją szansę.
Czytaj_dalejKrypta była cicha. Zwyczajnie spokojna, jak powinno być, kiedy nieumarli w spokoju odpoczywają w swoich grobach i nikt nie budzi ich nagle z pomysłem, by chwycić za broń i ruszyć przed siebie. Wyjątek stanowił tylko kościsty mag Cyron. Jako jedyny zbuntował się przeciwko rozkazom przeklętego berła i stwierdził, że po śmierci skończył już z wykonywaniem poleceń innych.
Czytaj_dalejBertrand był pod ścianą. Osaczony, ale nadal groźny i zdolny kąsać. Choć utracił swoją pozycję w mieście, a jego bojówki kontrolowały już tylko niewielki region przemysłowy, nie zamierzał rezygnować ze swoich planów. Cokolwiek chciał osiągnąć, jednym z elementów był transport lodowych żołnierzy poza New Marais na odpływających wkrótce z portu statkach.
Czytaj_dalej 
