Wędrowczyni bez celu. Słowa jukolskiego mędrca, z pewnością unikalnego w skali świata strażnika granicznego, mocno zarezonowały w umyśle Kate. Gospodarz jakby wiedział, że przybędzie. Duchy zapowiedziały mu jej wizytę. Walker, wciąż mając w pamięci wizje z rytuału w świątyni ukrytej niedaleko stadionu, nie śmiała kwestionować jego słów.
Jestem wszechmocny, ale nie jestem nieomylny. Wtedy byłoby po prostu zbyt nudno. Moi mali wyznawcy swymi wielkimi oczami widzą oczywiście coś innego. Coś, co chcą zobaczyć i co daje im wiarę we własne siły oraz pewność, że osiągną swój cel. Wypełnią przeznaczenie. Ich wiara jest tak mocna, że nie zachwieją jej żadne pojedyncze potknięcia Najwyższego.
Plemię Jukoli zbliżało się do granicy, za którą wreszcie mogło być bezpieczne. Strusie równym krokiem maszerowały w wyznaczonym kierunku szeroką ścieżką pośród syberyjskich lasów. Siedząca na grzbiecie jednego z nich Kate rozmyślała o wszystkim, co wydarzyło się ostatnio. Sądziła, że zostawiła przeszłość daleko za sobą, ale ta jednak znów wróciła, zrzucając na barki ciężar wyrzutów sumienia.
Karmeni byli sprawnymi wojownikami, którzy znali podstawy strategii i potrafili je wdrożyć w praktyce. Ich twierdza na klifach Ejiji była dobrze chroniona i przygotowana na odparcie ataków. Strzegący jej żołnierze nie spodziewali się, że ktokolwiek może próbować ją zdobyć. Tym większe było ich zdziwienie na widok maszerujących bez obaw Pataponów.
Świat wokół zmieniał się i nie zwracał uwagi na mniejsze społeczności, które mogą być dotknięte skutkami postępu. Jukole zdawali się z każdym rokiem coraz mniej pasować do tej rzeczywistości, a piętrzące się wyzwania przy kolejnych migracjach tylko to potwierdzały. Kiedy plemię dotarło do stadionu Olympia, okazało się, że dalsza wędrówka stanęła pod ogromnym znakiem zapytania.
Sam siebie potrafię jeszcze zaskoczyć. Istniejąc od mileniów na tym świecie, mógłbym już zdążyć poznać się do cna, ale jednocześnie mój geniusz na to nie pozwala. Zdarza mi się więc też zapomnieć, jak niesamowite twory stały się moim dziełem. Do takich bez wątpienia zalicza się ewolucja.
Drozdolova ostrzegała niespodziewanych gości, że podczas podróży tunelami metra mogą natknąć się na rozmaite przeszkody. Przede wszystkim mówiła o sekcjach zalanych wodą z jeziora. Nie wspominała nic o nietoperzach, dla których cichy, ciemny i spokojny teren stał się idealnym schronieniem. To właśnie te skrzydlate ssaki okazały się kolejnym wyzwaniem, które skutecznie zatrzymało migrację. Strusie za nic w świecie nie chciały ruszyć dalej, wiedząc o...
Tego rodzaju nieufność niejedno bóstwo mogłaby rozzłościć. Mając przed oczami piękno wschodzącego słońca nad bezkresnym oceanem, Patapony czuły się zalane sprzecznymi uczuciami. Targały nimi emocje, których nie rozumiały, nie potrafiły zdefiniować i jednoznacznie przypisać do radości lub rozczarowania. Ich długa pogoń za „TYM” wchodziła w kolejną fazę.
Czas naglił. Strusie musiały odzyskać wolność. Kate Walker wiedziała jednak, że rozwiązanie tej jednej kwestii nie wystarczy. Musi jednocześnie jak najszybciej znaleźć sposób na bezpieczne pokonanie skażonego terenu przed nimi. W innym przypadku Jukole zginą podczas samobójczej próby dalszej migracji przez Baranour.
Ruiny dawnego świata stały się mitycznym symbolem lepszego życia. W Liberty, na szczęśliwców, którym dane było tam trafić, czekać miał błogi spokój i życie wolne od trosk. Jack Wade wiedział, że za takimi obietnicami kryją się w mroku koszmary, o których lepiej byłoby nigdy się nie dowiedzieć. Teraz, stojąc we foyer obiektu, chciał przede wszystkim odnaleźć Leezę.
Kate otworzyła oczy otoczona przez kilku zaniepokojonych Jukoli. Była na pokładzie Krystal, który jakimś sposobem zdołał dotrzeć do brzegu w jednym kawałku. Wstała z drewnianej podłogi i spojrzała za burtę, licząc na zobaczenie pierwszej panoramy miejscowości Nahodotsk. Zamiast tego jej oczom ukazał się wielki bilboard witający turystów, którzy zdecydowali się odwiedzić park rozrywki w Baranour.
Wade dawno już nie był w Below, ale czuł, że dostał od losu specjalne zaproszenie na dół. Informacje, jakoby jego syn wciąż tam był, stanowiły wystarczającą motywację. Poza tym zamierzał ocalić Leezę, która wystarczająco długo toczyła tam już boje w pojedynkę.
Jukole czekali tylko na taki sygnał. Błyskawicznie uprzątnęli obozowisko i przygotowali się do dalszej migracji ze strusiami. Krystal zapełniła się pasażerami, pokazując swoją dużą ładowność. Kapitan Obo był gotowy ruszać od razu, byle tylko uniknąć konieczności pływania po zmroku, kiedy to na żer wyrusza tajemnicze monstrum z jeziora. Wciąż jednak brakowało jednej osoby. Z kliniki nadal nie wrócił leczony tam Kurt.
