Kate Walker już w czasach pracy w kancelarii pokazywała niejednokrotnie, że jest bardzo zaradna. Potrafiła rozwiązywać problemy i nigdy nie załamywała rąk, kiedy napotykała na swojej drodze komplikacje. To też pozwoliło jej pokonać setki kilometrów u boku Hansa i Oscara, kiedy zmierzali razem na Syberię. Teraz z tego talentu znów musiała skorzystać.
Jack Wade niewiele do tej pory mógł zrobić, choć wokół niego rozwijała się kolejna intryga zagrażająca życiu milionów. Jakże przypominająca wydarzenia, w których brał bezpośredni udział dobre dwie dekady temu. Teraz był na razie tylko biernym obserwatorem. Leeza i inne okoliczności skutecznie uziemiły go w roli wsparcia radiowego, co denerwowało doświadczonego najemnika bardziej niż ostry kamień w bucie.
Kate Walker była w tarapatach. Otoczona opieką medyczną, której nie chciała i której nie czuła, że potrzebuje, znalazła się na łasce lekarzy gotowych posunąć się nawet do odurzenia jej zastrzykiem z nieznaną substancją, byle tylko utrzymać ją w ryzach.
Rdzawobrązowa kolorystyka zakładu produkcyjnego Below była dla Leezy czymś zwyczajnym. Dorastała pod ziemią, więc zdążyła się przyzwyczaić do takich widoków i napatrzeć na nie. Niezbyt urokliwe scenerie nie były tym, co motywowało ją, by jak najszybciej ruszyć dalej. Chciała dowiedzieć się więcej o planie terrorystów. Dopaść Che i wypytać ją o tajemniczy Projekt Ikar.
Niewielka, ledwie trzymająca się na powierzchni wody łódka zatrzymała się na brzegu rzeki. Nieprzytomna Kate Walker od jakiegoś czasu była już jedynie pasażerką, która nie ma najmniejszego wpływu na kierunek swojej podróży. Szalała śnieżyca, tak charakterystyczna dla tego rejonu świata. Płatki śniegu zaczęły szybko oblepiać włosy, twarz i ubranie kobiety. Jej czas dobiegał końca.
W sekcji produkcyjnej w Below powstawały nie tylko przedmioty codziennego użytku potrzebne mieszkańcom Above. Projektowano i produkowano tam też broń. W oparach toksycznych substancji, będących skutkiem ubocznym realizowanych procesów wytwórczych, mieszkańcy kolonii spędzali kolejne dni bez jakichkolwiek widoków na przyszłość.
Leeza nie należała do osób, które łatwo wystraszyć. Życie nauczyło ją, że wyzwaniom trzeba stawiać czoła i im pewniej do różnych spraw podchodzimy, tym większą mamy szansę na końcowy sukces. Wyruszając tropem Che w sieć tuneli prowadzących do sekcji produkcyjnej, była zwarta i gotowa na czekające ją niebezpieczeństwa.
Warto cenić swój czas, a Gran Turismo 7 akurat doskonale potrafi przypomnieć, jak dotkliwe potrafią być czasowe konsekwencje niewłaściwego przygotowania do wyścigu. W kolejnym pamiętniku z Gran Turismo 7 opisuję swoje perypetie na Nurburgringu i Spa, a więc kultowych trasach, na których niejeden kierowca połamał już sobie zęby.
Leeza od kilkudziesięciu minut próbowała dostać się do reaktora, by zatrzymać proces stopienia rdzenia. Przemierzała korytarze i pomieszczenia, aktywując kolejne zablokowane przez terrorystów wejścia. Na każdym kroku mierzyła się ze zbirami, które miały jedno, konkretne polecenie. Zabić każdego, kto postawi tu stopę i spróbuje pokrzyżować plan.
Gran Turismo 7 nie dała mi do tej pory zbyt wielu powodów, by marudzić na formułę gry-usługi. W końcu i mnie spotkało jednak coś, co pozwoliło poirytować się koniecznością bycia ciągle online. A wszystko to z Circuit de la Sarthe i zmaganiami potężnych maszyn rodem z Le Mans w tle. Zapraszam na kolejny wpis do pamiętnika.
Leeza nie należała do osób, które łatwo odpuszczają. Nie była też zbyt skłonna do słuchania poleceń. Sprawa jej ojca, zesłanego do Below, nie dawała jej spokoju. Kiedy więc Jack dodatkowo nalegał, by odpuściła, a chwilę później pojawiła się szansa, by zjechać do podziemi, nie wahała się ani przez moment.
Jaki cel może mieć królowa wampirów, która wróciła do życia po liczącym wiele wieków śnie? Nie było to najważniejsze pytanie, które zadawał sobie Cole, ale mimowolnie przypominało o sobie co jakiś czas. Zeke miał inną perspektywę. Słusznie przypominał, że stawką najbliższych godzin nie jest tylko przyszłość McGratha, ale również całego New Marais, jeśli nawet nie świata.
Above miało być miastem porządku, w którym pojedyncze przypadki naruszania prawa kończą się szybkim schwytaniem przez łowców głów. Iluzja ta pękła niczym uderzona kamieniem szklana szyba, kiedy niezidentyfikowana grupa zbirów bezczelnie wdarła się do Stern Weapons Facility. Atak na placówkę dostarczającą broń i amunicję dla służb bezpieczeństwa w samym sercu Miasta Porządku nie był zwykłym napadem rabunkowym.
