Czasami sam się zastanawiam, czemu na tym świecie stworzyłem miejscami tak nieprzyjazne życiu warunki. Zaśnieżone szczyty, gdzie wystarczy chwila nieuwagi, by zamarznąć. Oceany pełne groźnych potworów. Pustynie, na których upały palą skórę do kości. Może to miał być swego rodzaju symbol. Ostrzeżenie dla zamieszkujących krainy cywilizacji, by nigdy nie zapomniały jak są słabe i kruche wobec praw natury.
Centrum dowodzenia było niedaleko. Templar znajdował się na terenie, który powinien być zdominowany przez żołnierzy ISA. Powinien, ale nie był. Przybliżał się do miejsca, gdzie miał czekać generał Vaughton, ale liczba wrogów wcale nie malała.
Nie dał rady przeraźliwy chłód i zamiecie śnieżne. Nie zdołały zatrzymać gejzery lawy i spiekota pustyni. Patapony kontynuowały swój marsz, wywołując coraz większy popłoch wśród nieprzyjaznej im nacji. Moi wielcy duchem, choć tak mali ciałem wyznawcy zbliżali się do serca włości Karmenów na tym kontynencie.
Pocisk uderzył gdzieś w bliskiej odległości. Okop zadrżał. Do środka wpadła nowa porcja kamieni i żwiru. Kapitan Templar sprawdził magazynek i wychylił się, by ocenić sytuację. Nie wyglądało to dobrze. Helgaści nacierali z zapalczywością, a sytuacja obrońców z ISA wyglądała z każdą minutą coraz gorzej.
Nie sądziłem, że możemy tak szybko napotkać na naszej drodze wojownika podobnej klasy co Gong. Nowy kontynent nie ustawał w testowaniu umiejętności moich wyznawców. Bitwy z lokalnymi monstrami i długie marsze przez zaśnieżone szczyty okazały się ledwie tylko wprawką do potyczki z generałem Kuwagattanem i siłami prosto z czeluści piekielnych.
Wędrowczyni bez celu. Słowa jukolskiego mędrca, z pewnością unikalnego w skali świata strażnika granicznego, mocno zarezonowały w umyśle Kate. Gospodarz jakby wiedział, że przybędzie. Duchy zapowiedziały mu jej wizytę. Walker, wciąż mając w pamięci wizje z rytuału w świątyni ukrytej niedaleko stadionu, nie śmiała kwestionować jego słów.
Jestem wszechmocny, ale nie jestem nieomylny. Wtedy byłoby po prostu zbyt nudno. Moi mali wyznawcy swymi wielkimi oczami widzą oczywiście coś innego. Coś, co chcą zobaczyć i co daje im wiarę we własne siły oraz pewność, że osiągną swój cel. Wypełnią przeznaczenie. Ich wiara jest tak mocna, że nie zachwieją jej żadne pojedyncze potknięcia Najwyższego.
Plemię Jukoli zbliżało się do granicy, za którą wreszcie mogło być bezpieczne. Strusie równym krokiem maszerowały w wyznaczonym kierunku szeroką ścieżką pośród syberyjskich lasów. Siedząca na grzbiecie jednego z nich Kate rozmyślała o wszystkim, co wydarzyło się ostatnio. Sądziła, że zostawiła przeszłość daleko za sobą, ale ta jednak znów wróciła, zrzucając na barki ciężar wyrzutów sumienia.
Karmeni byli sprawnymi wojownikami, którzy znali podstawy strategii i potrafili je wdrożyć w praktyce. Ich twierdza na klifach Ejiji była dobrze chroniona i przygotowana na odparcie ataków. Strzegący jej żołnierze nie spodziewali się, że ktokolwiek może próbować ją zdobyć. Tym większe było ich zdziwienie na widok maszerujących bez obaw Pataponów.
Świat wokół zmieniał się i nie zwracał uwagi na mniejsze społeczności, które mogą być dotknięte skutkami postępu. Jukole zdawali się z każdym rokiem coraz mniej pasować do tej rzeczywistości, a piętrzące się wyzwania przy kolejnych migracjach tylko to potwierdzały. Kiedy plemię dotarło do stadionu Olympia, okazało się, że dalsza wędrówka stanęła pod ogromnym znakiem zapytania.
Sam siebie potrafię jeszcze zaskoczyć. Istniejąc od mileniów na tym świecie, mógłbym już zdążyć poznać się do cna, ale jednocześnie mój geniusz na to nie pozwala. Zdarza mi się więc też zapomnieć, jak niesamowite twory stały się moim dziełem. Do takich bez wątpienia zalicza się ewolucja.
Drozdolova ostrzegała niespodziewanych gości, że podczas podróży tunelami metra mogą natknąć się na rozmaite przeszkody. Przede wszystkim mówiła o sekcjach zalanych wodą z jeziora. Nie wspominała nic o nietoperzach, dla których cichy, ciemny i spokojny teren stał się idealnym schronieniem. To właśnie te skrzydlate ssaki okazały się kolejnym wyzwaniem, które skutecznie zatrzymało migrację. Strusie za nic w świecie nie chciały ruszyć dalej, wiedząc o...
Tego rodzaju nieufność niejedno bóstwo mogłaby rozzłościć. Mając przed oczami piękno wschodzącego słońca nad bezkresnym oceanem, Patapony czuły się zalane sprzecznymi uczuciami. Targały nimi emocje, których nie rozumiały, nie potrafiły zdefiniować i jednoznacznie przypisać do radości lub rozczarowania. Ich długa pogoń za „TYM” wchodziła w kolejną fazę.
