Miasto chyliło się upadkowi. Armia nie ratowała już cywilów, bo założyła, że nikt nie zdołałby przetrwać tyle czasu, będąc zdanym wyłącznie na siebie. Teraz chodziło już tylko o wyciągnięcie naukowców i uratowanie wyników prowadzonych przez nich badań. W domyśle w trosce o uratowanie reszty świata przed ewentualną pandemią.
Epidemia zombi wzięła mieszkańców z zaskoczenia. Nieumarli szybko zalali całe miasto i niewiele osób zdołało znaleźć dla siebie bezpieczne schronienie. Armia przybyła na miejsce, by właśnie im pomóc. Zdawałoby się, że powinna dysponować odpowiednimi zasobami i możliwościami, by przejąć kontrolę nad sytuacją. Im dłużej jednak współpracowałem z generałem, tym więcej miałem wątpliwości, co do jej przygotowania i kompetencji.
Jeśli odczyty są poprawne, to będzie III Wojna Światowa. Blofeld nie przejawiał do tej pory skłonności do przesady czy paniki, więc taka deklaracja w rozmowie radiowej zmroziła mi lekko skórę. Opracowana przez uratowanych badaczy maszyna wskazała na trzy ogromne skupiska zombiaków na przedmieściach na północy. Jeśli taka fala żywych trupów ruszy przez miasto, nikt nie ocaleje.
Ledwie założyliśmy bazę w okolicach portu i poczyniliśmy kroki w kierunku przygotowania ewakuacji drogą morską, a tu pojawił się nowy plan. Blofeld monitoruje sytuację w mieście, chwała mu za to, ale czasami trudno mi doszukać się logiki w jego decyzjach. W czym lepsza od obecnej jest lokalizacja bliżej centrum, przy węźle kolejowym?
Sytuacja w mieście zmieniała się tylko na gorsze. Armia siedziała okopana na swojej nowej pozycji, odpierając tylko kolejne hordy zombi. Tych z kolei przybywało z każdą chwilą, co widziałem wyraźnie. Niektóre ulice były już niemal poblokowane przez żywe barykady złożone z gnijących, zakrwawionych ciał w podartych ubraniach.
Kraj mnie potrzebuje. Zaśmiałem się głośno na te słowa Blofelda, wiedząc, że politycy i generalicja mają z pewnością o wiele poważniejsze zmartwienia niż życie cywilów uwięzionych w jakimś zapomnianym przez Boga mieście. Doceniłem jednak próbę podziękowania mi za dotychczasowe starania ze strony dowódcy. Nasza wspólna, nierówna walka z hordami zombi trwała.
Nawet nie wiadomo dokładnie gdzie i kiedy się to zaczęło. Coś gdzieś jebło i nagle ludzie zaczęli zamieniać się w zombi. Ani się obejrzeliśmy, a miasto stało się gigantycznym polem bitwy, gdzie szybko rosnące hordy nieumarłych polują na coraz mniejsze grupy ocalałych. Przetrwałem na tyle długo, by doczekać się wreszcie interwencji armii.
Zapoznaję się z aktualizacją Spec 3.0, ćwicząc formę między innymi na nowym obiekcie Yas Marina. World Touring Car 800 funduje mi sporo emocji podczas zmagań potężnych maszyn wyścigowych, w których liczy się nie tylko unikanie błędów, ale też szybkie tempo i mądra strategia. Zapraszam na 24. odcinek pamiętnika z Gran Turismo 7.
Walczę z wypracowanymi nawykami w ramach zmagań Super Formula, a później poznaję na własnej skórze wszystkie uroki live-service’u. Gran Turismo 7 wkurza i bawi, a przez to też nie pozwala przestać myśleć o kolejnych przejazdach do zaliczenia i wyzwaniach do odhaczenia. Zapraszam na już dwudziesty trzeci wpis w pamiętniku z GT7!
W kolejnych dniach zmagań odkrywam samochód zdolny pokonać barierę 600 kilometrów na godzinę. Potrzeba prędkości rzuca mnie potem w ramiona hipersamochodów, gdzie przeżywam gorycz porażki i radość zwycięstwa. Całość okraszam rajdowymi przeprawami za kółkiem Hondy NSX, z którą pokonuję demony rywalizacji na szutrach w serii Gran Turismo. Oto kolejny odcinek mojego pamiętnika z kariery w GT7!
