Patapon 2 #8-ost: Atak na świętość

Patapon 2 blog

Demony pragnęły opuścić ciasne podziemia. Nasz świat, kolorowy i pełen życia, był dla nich łakomym kąskiem. Potrzebowały tylko kogoś, kto umożliwi im pokonanie ustawionych barier pomiędzy rzeczywistościami. Wcześniej zmanipulowały w tym celu Zigotony, teraz ich wpływowi uległ Ormen Karmen. Dla Pataponów oznaczało to konieczność stoczenia kolejnych bitew, których stawką były losy całego świata.

Mroczna twierdza Kanogias

Sukcesy małej armii nie pozostały niezauważone przez mroczne istoty. Wcześniej pokonała wszakże, po zaciętych bojach, wrota Baabaan, zniszczyła Gorga i odesłała z powrotem do piekieł Dark One’a, Kuwagattana i dziesiątki Akumaponów. Znając siłę i zapał niewielkich wojowników, demony przygotowały kolejne narzędzia destrukcji, które miały ich powstrzymać. Pierwszym, który stanął na drodze Tony’ego i jego towarzyszy był Kanogias.

Ożywiona czarną magią twierdza na dwóch nogach. Wyposażona w ogromne działo i wielki buzdygan lewitujący nad głośno kłapiącą paszczą. Napędzające poszczególne mechanizmy konstrukcji zębatki obracały się szybko i rytmicznie. Był to najmniej naturalny wytwór piekieł, z jakim miałem okazję się spotkać podczas całej wyprawy u boku Pataponów.

Patapons vs Kanogias

Ruchoma twierdza mogła robić wrażenie rozmiarami. Była rzeczywiście potężna, ale jednocześnie też bardzo powolna i przewidywalna w swoich ruchach. Dla zaprawionych w bojach wojowników każdy jej atak był zbyt czytelny, a przez to łatwy do obrony. Dużo ułatwiała nowa umiejętność DonDonChakaChaka, dzięki której Patapony wybijały się na chwilę wysoko w powietrze. Wiele wrogich ataków w ten sposób pudłowało.

Atak na Zugaganga

Za moją radą w bój z Kanogiasem ruszyły nie tylko Tatepony i Yumipony, ale też specjalizujące się w niszczeniu podobnych konstrukcji Robopony. Po komendzie PonPonChakaChaka potrafiły przygotować specjalny atak, nad wyraz skuteczny do niszczenia umocnień i budynków. Swoimi wielkimi rękawicami wyrywały wtedy spod stóp kawały podłoża, by cisnąć nimi przed siebie. Przewidziałem, że Kanogiasowi też dadzą się w ten sposób we znaki i nie pomyliłem się.

Walka była zaskakująco jednostronna. Kanogias po wielu otrzymanych razach wreszcie zachwiał się, zawył i upadł na plecy, bezradny jak żółw, którego coś złośliwie obróciło na skorupę. Black Hoshipon musiał przeczuwać taki finał tej konfrontacji. Czekał na wciąż rosnącą w siłę armię Pataponów kawałek dalej, ucieszony wizją staranowania ich za pomocą naprawionego czołgu Zugaganga.

Patapons vs Zugagang

Pojazd z wielkim kołem na przedzie i robiącym wrażenie kotłem na tyłach zajął pozycję niedługo po naszym przybyciu. Miał zatrzymać marsz Pataponów. Zmiażdżyć ich u bram stolicy Karmenów, tak blisko celu, do którego prowadził ich los. Chyba właśnie świadomość bliskości tego, do czego zmierzali, tchnęła w niewielkich wojów dodatkowe pokłady energii. W zdawałoby się nierównej walce, gdy spojrzeć na rozmiary obu stron, szybko przejęły inicjatywę. Ofensywie przewodził pewny siebie Tony, który w klasie Dekapona i z maską Gasshingii na twarzy, zapewniającej ogromną żywotność, odnajdował się nad wyraz dobrze.

Było coś niezwykle satysfakcjonującego w obserwowaniu go w szale bojowym. Kiedy chwytał swój ogromny młot w dwie ręce i zaczynał się z nim kręcić, taki wir potrafił trwać i trwać. Za każdym obrotem przeszkoda na jego drodze otrzymywała znaczące obrażenia. Dotkliwe, nawet dla istot z piekieł i największych bestii stąpających po tym świecie. I maszyna demonów, pokroju Zugaganga, nie mogła się oprzeć takiej sile.

Ręce splamione krwią

Patapony dotarły do samego serca cywilizacji Karmenów. Do źródeł skrywanych przez nie sekretów, których gotowe były strzec za cenę życia. Dziesiątki poległych członków plemienia przywdziewającego maskę zginęło tylko dlatego, że tak chciał ich duchowy przywódca Ormen Karmen.

Historia stworzonego przeze mnie świata jest tak długa i wielowątkowa, że nawet mi zdarza się o niektórych sytuacjach z przeszłości zapomnieć. Kiedy więc jednoocy wojownicy wzywający moje imię przekraczali próg pałacu Karmenów, kryjówki Ormena, sam byłem ciekaw, co przyniesie nieunikniona konfrontacja.

Ormen miał na swoich rękach krew. Długowieczny szaman nie tylko pamiętał wydarzenia sprzed lat, które doprowadziły do upadku stolicy niegdysiejszego imperium Pataponów, Pata-Pole. On był ich aktywnym uczestnikiem. To jego intryga doprowadziła do zniszczenia Jaja Świata, w wyniku czego mroczne siły z piekieł zyskały szansę przedostania się przez nieprzekraczalną do tej pory barierę oddzielającą oba uniwersa. Oszukany wówczas Tony, zhańbiony popełnionym czynem, przywdział maskę. To właśnie ona pozbawiła go wspomnień. Ormen tymczasem wykorzystał szansę, zawarł pakt z siłami mroku, uwięził księżniczkę Pataponów i sam stanął na czele nowego imperium Karmenów.

Cenna moc lewitacji

Przyszedł czas, by zapłacił za swoje czyny. Doniosłe dźwięki bębnów niosły się po zielonkawych wnętrzach pałacu, wzywając Ormena. Nie miał już za kim się kryć. Demoniczne machiny, oddani generałowie. Wszystko, co mógł, rzucił wcześniej przeciwko armii Pataponów. Bezskutecznie. Pozostało mu sięgnąć do posiadanych mocy, wykorzystać talenty przekazane przez siły ciemności, by w nierównej walce samemu powstrzymać pochód moich dzielnych wyznawców.

Patapons vs Ormen Karmen Final Battle

Nie spodziewałem się, że czeka nas tak trudny bój. Ormen Karmen już wcześniej w obozowisku pokazał, że jest przeciwnikiem niewygodnym. Lewitując nad ziemią, usypiając wrogów toksycznym gazem i przyzywając ogniki potrafił dać się we znaki każdej armii. Tym razem, będąc tak zepchniętym do defensywy, sięgał jeszcze głębiej do użyczonych mu przez mrok mocy. Przebijające ze świstem powietrze pnącza czy wielkie młoty i topory materializujące się na krótką chwilę stanowiły zagrożenie, ale pokazywały też niewielkie doświadczenie bojowe szamana. Wielokrotnie źle wyliczał odległość, uderzając niecelnie, na przykład za plecami oddziałów patapońskich.

Problemem była tylko jego zdolność lewitacji, przez którą walczący na krótkim dystansie wojownicy mieli duże kłopoty z zadaniem celnych ciosów. Tony, świadomy oszustwa i żądny zemsty, miotał się desperacko ze swoim młotem jako Dekapon, mieląc przez większą część czasu powietrze. Zarządziłem odwrót i podsunąłem moim wojownikom kilka pomysłów, jak lepiej przygotować się na tę bitwę.

Deszcz przyzwanych meteorytów

Kluczem do zwycięstwa okazał się Tony, ale tym razem w profesji Mahopona. Czarodziej zdolny w szale bojowym przyzywać z niebios deszcz meteorytów. Coś w sam raz na starającego się trzymać z daleka od mieczy i toporów Ormena. Nawet jednak z nim bitwa okazała się żmudna i długa. Wreszcie jednak przywódcę Karmenów dosięgły ciosy, po których nie miał już dłużej sił walczyć. W akcie desperacji, ale też niewytłumaczalnej wściekłości na Patapony, postanowił przyzwać na świat jeszcze jedno monstrum z piekieł. Bestię, przy której Gorg wydawał się ledwie małym wyzwaniem.

Patapons vs Dettankarmen

W pałacu, naprzeciw Pataponów, zmaterializował się żądny zniszczenia, przeklęty Dettankarmen. Przypominający skrzyżowanie psa ze smokiem demon, który w pewnych sytuacjach modyfikował swój kształt w dwunogiego cyklopa o wielkiej szczęce. Dawno temu, jeszcze na poprzednim kontynencie, batalie z siłami ciemności wydawały się dla Pataponów czymś nowym, nieznanym i strasznym. Po tylu konfrontacjach, świadome już obecności istot z innego wymiaru, podchodziły do tych bitew na śmierć i życie z większym spokojem i opanowaniem.

Nie oznaczało to jednak, że starcie z Dettankarmenem miało się przez to stać łatwiejsze. Pochodzący z piekieł stwór był niezwykle szybki. Wiedział też, jaką rolę odgrywają bębny nadające rytm armii i sugerujące oddziałom najlepsze zachowania. Ta przebiegłość nawet mną w pewnym stopniu wstrząsnęła. Była atakiem w nić łączącą wszechmocnego z jego wyznawcami. Dettankarmen czekał tylko na odpowiedni moment, by wypuścić z paszczy okropny gaz w formie fioletowej chmury. Usypiający wojowników i pozbawiający ich sił na wystarczająco długo, by stali się łatwym kąskiem dla formy cyklopa lub nacierającego z dużej odległości psa. Demon w ten sposób mógł w mgnieniu oka dotkliwie zranić wiele Pataponów lub pożreć i usunąć z pola walki wybrany uprzednio, smacznie śpiący cel.

Demon naruszający świętość

Patapony dały się zaskoczyć i przegrały pierwszą, drugą i trzecią bitwę. Nie mogłem uwierzyć własnym oczom. Słuch jakby mnie oszukiwał. Oto demon rzucał mi wyzwanie, kpiąc sobie ze świętości rytmu. Na nic zdały się kolejne przegrupowania i zmodyfikowane taktyki. Demon wydawał się niezniszczalny, a każde starcie przybierało ten sam smutny obrót. Wymiana ciosów na początku, a potem stopniowo kurcząca się armia Pataponów, aż zostawał jeden ostatni, pokonany w końcu po desperackiej próbie. Co gorsza Dettankarmen umiejętnie polował też na niosącego sztandar Hatepona. Kilkukrotnie musieliśmy wycofać się do Patapolis, choć oddziały były jeszcze w stanie kontynuować bitwę. Nie mogły jednak tego robić. Nie bez tego, który stanowi bijące serce posuwającej się naprzód armii.

Tony zdawał się bezradny wobec potęgi wroga. Z reguły stawał się łatwym celem, po który Dettankarmen sięgał zaraz na początku bitwy. Na nic zdały się próby wymiany Yumiponów na Kibapony. Istota z piekieł wydawała się wrogiem, który ostatecznie pozbawi Patapony szans na realizację marzenia i przeznaczenia. Patapolis wypełniło się cichymi rozmowami. Część bliska była bluźnierstwa, ale rozumiałem przyczyny tego zwątpienia. Byłem przecież ich naocznym świadkiem. Poleciłem Pataponom, by wybrały się na polowania i zebrały surowce. Materiały potrzebne do ewolucji kilku Rareponów. Z pomocą kucharza, który dopiero teraz zawitał do obozu, przygotowały też strawę w sam raz na tę finałową potyczkę.

Dettankarmen Final Boss Patapon 2

Sięgnąłem do głębin swojej wiedzy i rozsądku. Przeanalizowałem rozmaite scenariusze, szukając najlepszego rozwiązania. Tak oto narodził się pomysł, by Tony znów został czarodziejem. Skoro bestia jest zbyt szybka na jego dekaponowy młot, a jako Kibapon stawał się tak często pożywką cyklopa, trzeba było wrócić do taktyki, która przyniosła triumf nad Ormenem.

Wbrew sobie

Ta bitwa od pierwszych chwil wyglądała inaczej. Na cielsko Dettankarmena spadał prawdziwy grad ciosów. Uderzenia mieczy, toporów i strzał wspierane były niemal nieprzerwanym deszczem meteorytów przyzywanych przez Tony’ego. Nigdy wcześniej nie widziałem takiej nawałnicy na polu bitwy, a miałem okazję zobaczyć ich przecież przez milenia tysiące. Demon nie wyglądał jednak na przerażonego. Znał swoje atuty i wiedział, że potrzebuje tylko chwili, by znacząco osłabić wolę walki Pataponów. Wystarczył jeden zły ruch, by potencjał atakujący znacznie się uszczuplił. Musiałem wspiąć się na wyżyny swoich zdolności. Obudzić zmysły, których nie sądziłem, że będę jeszcze kiedykolwiek potrzebował na tym świecie pełnym tak kruchych istot.

Chcąc ocalić Patapony przed atakami Dettankarmena, musiałem zaprzeczyć samemu sobie i swoim instynktom. Zgubić rytm, przerwać szał bojowy. Wydawało się to nienaturalne, ale tylko tak byłem w stanie zapobiec śmierci wojowników ze strony przeciwnika rodem z piekieł. Oddział Tateponów po kilku minutach starcia zniknął. Poszczególni wojownicy zginęli tragicznie, pożarci przez bestię. Dwa z trzech Dekaponów zniknęły również w szczękach cyklopa. Tony, wspierany przez łuczników i jednego towarzysza solidnych rozmiarów, nie ustawał jednak w swoich atakach. Wiedział, że to nie jest moment na zawahanie. Podobnie jak ja nie dopuszczał do siebie myśli, że tym razem też może przegrać.

W końcu meteoryty palące łeb i cielsko zrobiły swoje. Dettankarmen, podobnie jak wiele innych pomiotów szatana, które napotkaliśmy na swojej drodze, zaskowyczał i rozpadł się na oczach jednookich herosów. Upragniony koniec. Plan Ormena Karmena ostatecznie spalił na panewce. Patapony przeszły przez pałac i znalazły się na niewielkim pomoście, który prowadził nad rzekę płynącą leniwie poniżej. Natura nie przejmowała się konfrontacjami, które działy się zaraz obok. Jej spokój i piękno były kojące. Stanowiły nagrodę po tych wszystkich trudach. Po licznych zwycięstwach i przytrafiających się co jakiś czas porażkach, które Patapony przeżyły od przybycia na nowy kontynent.

Świat potrzebuje kształtu

Trzy Yaripony dostrzegły jajo w bladobłękitnej skorupie na niewielkim podeście. Instynkt podpowiedział im, by obrzuciły je oszczepami. Bariera pękła, a oczom wojowników ukazał się oślepiający blask. Za moment obok mieniącego się najpiękniejszymi barwami jaja pojawiła się wielokolorowa tęcza. Widok, którego wyczekiwali i którego podświadomie pragnęli. Chwilę później ze światłości wyszła uwięziona tak dawno temu przez Ormena księżniczka.

Patapons 2 Ending

Jakiś czas później miałem okazję przysłuchać się jej rozmowie z Tonym. Bohater, wymęczony trudami walk, dał się ukoić lekkiemu wietrzykowi. Nie usłyszał kierowanych do niego słów. Ja wyłapałem je bez trudu. Celem Pataponów nigdy nie było uwolnienie samej księżniczki. Ich przeznaczeniem jest przywrócenie światu dawnego, utraconego kształtu.

A to oznaczało, że nasza wspólna wyprawa nie dobiegła jeszcze końca. Nie minęło kilka dni, a Patapony, w towarzystwie dawnych wrogów, a dzisiaj sojuszników, Zigotonów i Karmenów, zabrały się do pracy, by kolejny cel zrealizować…

KONIEC

—

Patapon 2 to kontynuacja gry rytmiczno-strategicznej wydana w 2009 roku, wówczas ekskluzywnie na PSP. Wymagająca produkcja stawia nas na czele rodzącej się armii małych wojowników, którzy ruszają ku przeznaczeniu. Za pomocą rozkazów wybijanych przy pomocy magicznych bębnów prowadzimy ich przez kolejne bitwy z potworami i wrogimi im cywilizacjami. Za nami przygoda w drugiej, niesamowicie rozbudowanej odsłonie serii. Historia nie należała do najprostszych, ale liczę, że udało mi się ją dla Was uczciwie i sensownie spisać. Teraz chwila oddechu, po której wrócę do świata Pataponów w ramach gry z numerem trzy. Już dzisiaj zapraszam do Gralingradu, jeśli jesteście ciekawi tej relacji.

Nie przegap innych materiałów z Gralingradu, w których podróżuję przez produkcje stare i nowe. Obserwuj profile bloga na Facebooku, X-ie, Instagramie i YouTube. Możesz również wspomóc stronę na Patronite, a jeśli doceniasz moje starania w takiej formie gier relacjonowania – postaw mi kawę, która pozwoli zawsze dobrze trafiać w bęben! Dziękuję z góry!  

<— Siódmy odcinek relacji z Patapon 2

<— Pierwszy odcinek opowieści z Patapon 2

<— Przeczytaj opowiadanie z gry Patapon

Możesz również polubić…

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *

Ta strona używa Akismet do redukcji spamu. Dowiedz się, w jaki sposób przetwarzane są dane Twoich komentarzy.