Fort Tarsis był raczej niewielką osadą ludzkości w Bastionie, kiedy zestawić go z Ancjum czy upadłym Freemarkiem. Mimo to zdążył przyciągnąć i zebrać w jednym miejscu niemałe grono ciekawych osobistości, które los, przewrotnie lub nie, coraz częściej stawiał na drodze freelancera.
Twierdza Świtu pozostawała zamknięta od pięciuset lat. Zapieczętowana, w ciszy obserwowała zmiany zachodzące w Bastionie. Przyglądała się w ciszy freelancerom, którzy starali się nawiązywać do chwały dawnych legionistów. Do herosów, którzy przed laty wyzwolili ludzkość z niewoli urgothów i pokazali, że człowiek zdolny jest do wielkich czynów.
Odwiedzam kawiarnię i przyjmuję kolejne zadania do wykonania. W ten sposób mam okazję pościgać się hipersamochodami, poznać siostry Silvia, a nawet zasiąść za kółkiem bolidu. Po dłuższej przerwie powracam też do modułu misji, by dokończyć czekające zadania z zestawu „The Sun Also Rises”. Jak mi idzie? Zapraszam na już dwudziesty wpis o Gran Turismo 7.
Legion Świtu. To coś więcej niż grono wojowników w metalowych zbrojach, którzy niegdyś dokonali wielkich rzeczy. To fundament, na którym zbudowano samą ideę bycia freelancerem. Nie bez przyczyny każdy kolejny pilot z takim szacunkiem i uznaniem wspomina generał Helenę Tarsis i jej oddział.
Bastion był krainą równie zagadkową, co niebezpieczną. Przerażał, ale w równym stopniu przyciągał też śmiałków skłonnych do ryzyka i szukających zastrzyku adrenaliny. Przybywali tu ludzie gotowi na wiele, by zaspokoić swoją ciekawość lub potrzebę przeżycia czegoś niezwykłego. Wydawał się wręcz stworzonych dla freelancerów i takich archiwistów jak Matthias.
Kolejne dni z Gran Turismo 7 przynoszą mi całą plejadę wyzwań. Od kolejnych wyścigów w prototypach VGT, przez endurance na High Speed Ringu, aż po kolejne próby uporania się z menu bonusowym i wyścigami samochodów grupy 1. Zapraszam na nowy wpis do pamiętnika kierowcy Gran Turismo 7
Bohater ledwie zdążył zacząć odbudowywać zaufanie do freelancerów wśród mieszkańców Fortu Tarsis, a jego trud już został zniweczony. Za całą sytuacją stał pewien bardzo przebiegły banita, który potrafił w doskonały sposób zmanipulować otoczenie.
Niedostatki surowców skazały całą ludzką cywilizację na życie w zupełnie innych warunków od tych, które znaliśmy z przełomu XX i XXI wieku. Doprowadziły do zmian społecznych, w wyniku których powstał podział na produktywnych inżynierów i spłacających karę za rozmaite winy żołnierzy-grzeszników. Czy na taki los były skazane kolejne pokolenia? Chciałem wierzyć, że może być inaczej.
Klęska w Sercu Furii miała wiele konsekwencji. Od tych dotyczących upadku miasta Freemark, przez postrzeganie wszystkich freelancerów, aż po wpływ na relacje łączące poszczególnych pilotów. Tamtego dnia bohater zdołał ocalić swojego dowódcę, ale nie przyniosło mu to ukojenia. Haluk, na oczach którego zginęli towarzysze, nie wykazał wdzięczności za ten gest odwagi. W krótkim czasie drogi obu rozeszły się. Wydawało się, że na zawsze.
Tocząca się wojna o zasoby nie mogła trwać w nieskończoność. Władze Panopticonów wiedziały to dobrze i próbowały zagwarantować sobie miejsce wśród zwycięzców lub może bardziej trafnie będzie napisać – ocalałych. Stojący na czele Rzymu z pewnością też mieli taki cel. Warunkiem jego osiągnięcia było znalezienie sposobu na Abela i powiązany z nim Czerwony Gniew.
