Syberia 3 #5: Misja ratunkowa
Jukole czekali tylko na taki sygnał. Błyskawicznie uprzątnęli obozowisko i przygotowali się do dalszej migracji ze strusiami. Krystal zapełniła się pasażerami, pokazując swoją dużą ładowność. Kapitan Obo był gotowy ruszać od razu, byle tylko uniknąć konieczności pływania po zmroku, kiedy to na żer wyrusza tajemnicze monstrum z jeziora. Wciąż jednak brakowało jednej osoby. Z kliniki nadal nie wrócił leczony tam Kurt.
Misja ratunkowa
Atmosfera zrobiła się nerwowa. Szamanka i Sarah wdały się w niepotrzebny spór, kogo należy odszukać najpierw. Czy Kurta, czy może Steinera, który miał go odebrać z kliniki. Kate pogodziła zwaśnione strony, zgłaszając się na ochotniczkę. Wizja powrotu do placówki, z której musiała po cichu uciekać, nie była zbyt zachęcająca, ale nie miała wyboru. Bez przewodnika duchowego grupa nie wyruszy w dalszą podróż.
Kate ruszyła w stronę kolejki linowej, mając nadzieję, że ta zabierze ją sprawnie na górę. Kiedy mijała rynek przed gmachem burmistrza, ten nagle wybiegł ze środka i zawołał ją. Okazało się, że w klinice zjawili się żołnierze wysłani przez władze państwowe. Mężczyzna drżał, że to oznacza koniec jego kariery i żałował wydania zgody na otwarcie grodzi. Walker przypatrywała mu się z niedowierzaniem, kiedy sugerował z pełną powagą, że nigdy nie rozmawiali i musi ewentualnie całą winę brać na siebie. Potwierdziła, byle tylko uwolnić się od dalszej rozmowy.
Wagonik kolejki był na górze. Chcąc go ściągnąć, musiała dostać się do panelu kontrolnego, który znajdował się za zamkniętymi drzwiami w niewielkim, drewnianym domku. Mogłaby zbić szybę, ale jakoś nie brała tego pomysłu pod uwagę. Zawróciła, by poszukać inspiracji w miasteczku. Szybko natrafiła na coś, co mogłoby jej pomóc. Na jednej z uliczek stał wózek wypełnionymi produktami, którego koła były zablokowane drewnianymi klinami. Wyciągnęła je, robiąc przy okazji dużo hałasu w okolicy, kiedy pojazd stoczył się i z impetem zatrzymał na ścianie. Rozejrzała się z niepokojem, ale nikt się nie zjawił.
Wejście frontem
Wróciła na peron kolejki i podważyła drzwi klinami w taki sposób, że wypadły z zawiasów. Sprowadziła wagon i wsiadła do środka. Po krótkiej chwili była już na górze. Słońce dawno schowało się za horyzontem. Ciemności były jej sprzymierzeńcem. Dostrzegła helikopter, który stał na trawniku przed kliniką. Był pusty, więc zajrzała do środka. W otwartej skrzyni było jeszcze trochę wyposażenia, w tym magazynki do karabinów i krótkofalówka, którą zabrała. Nie miała innych opcji, jak tylko wejść do środka frontowymi drzwiami.
Na recepcji stało dwóch mężczyzn. Przemknęła za filar i zaczęła przysłuchiwać się rozmowie. Akurat jeden z żołnierzy pytał o nią. Usłyszał w odpowiedzi, że jeśli byłaby taka szalona, by podjąć się próby uratowania swojego jukolskiego towarzysza, ma ją zneutralizować, ale bez stosowania przemocy. Miała wrócić cała i zdrowa do Ameryki, by stanąć przed tamtejszym wymiarem sprawiedliwości.
Kate zaryzykowała. Udając Olgę Efimową, wywołała wojskowych przez krótkofalówkę. Poprosiła o spotkanie na górze, bo potrzebuje z czymś pilnej pomocy. Pułkownik nie był zbyt chętny, ale ostatecznie zabrał swoich ludzi do windy, by sprawdzić o co chodzi. Wykorzystała okazję, by przemknąć w stronę gabinetów. Tam niespodziewanie zawołał ją będący u siebie doktor Zamiatine. Okazało się, że zajmuje się Steinerem, który został poturbowany przez wojskowy, kiedy nie chciał wykonywać ich poleceń. Kolejny atak, którego dostał w wyniku szarpaniny, mocno nadwyrężył jego zdrowie.
Torturowany
Wynalazca odzyskał akurat przytomność. Mówienie przychodziło mu z trudem. Wspomniał, że Efimowa to potwór, a w rękach Kate spoczywają losy Kurta i Jukoli. Musi ich ocalić przed kryminalistami, którzy zjawili się w klinice. Musi doprowadzić ich do celu. Walker podziękowała za słowa otuchy i całą okazaną pomoc. Kiedy miała już wychodzić, Steiner wspomniał jeszcze o sercu automatona, które nosiła na szyi. Zasugerował, że dzięki niemu może ożywić swojego przyjaciela, bo w tym niewielkim przedmiocie zapisane są jego wspomnienia i cechy. Zupełnie, jakby ten mały, czerwony kawałek metalu skrywał duszę.
Los sprzyjał Kate. Okazało się, że Kurt został przeniesiony na parter. Był poddawany czymś, co chyba najlepiej opisać słowem „tortury” w gabinecie Olgi. Pozostawał pod wpływem hipnozy i środków odurzających. Nie było z nim kontaktu. Musiała działać szybko, bo żołnierze z pewnością zorientowali się już, że zostali wyprowadzeni w pole. W każdej chwili mogła wrócić też Efimowa. Najpierw zajęła się mechanizmem do hipnozy. Wykorzystała znaleziony spinacz, by unieruchomić wahadło. Musiała jeszcze jakoś wybudzić przewodnika.
Zielony środek uspokajający z igłą ustawioną nad przedramieniem wywoływał jej uzasadnione obawy. Jeśli otrzymał dużą dawkę, nie będzie łatwo pomóc mu odzyskać świadomość. Przypomniała sobie wtedy o butelce otrzymanej od szamanki. Duchy podpowiedziały jej, że będzie to coś niezbędnego podczas misji ratunkowej. Miały rację. Kate wylała środek odurzający i na jego miejsce umieściła napar jukoli. Aktywowała mechanizm, który wstrzyknął sporą dawkę w ciało mężczyzny. Wystarczyła chwila, by otworzył oczy i odzyskał świadomość.
Rozwiązanie siłowe
Pozostał jeden problem, ale chyba największy. Ręce przewodnika wciąż były spętane. Rozejrzała się po pokoju, szukając rozwiązania. Fotel, na którym siedział miał specjalny mechanizm z kodem, więc gdyby go znalazła, szybko oswobodziłaby kompana. Niestety Efimowa wykazała się czujnością i kartkę z kodem ustawionym przez Mangolinga podarła tak, żeby nikt niepowołany nie dostał w swoje ręce kombinacji cyfr. Rozglądała się za jakimś koszem na śmieci, patrzyła po meblach i biurku. Na nic. W końcu zdesperowana, podjęła się próby siły. Walnęła z całej siły w mechanizm ciężką statuetką o osobliwym wyglądzie. Iskry wystrzeliły z panelu, a fotel uległ awarii i zwolnił wszystkie blokady. Kurt był wolny.
Nie było czasu do stracenia. Młody Jukol na szczęście szybko nauczył się poruszać z protezą nogi. Kiedy byli już w głównym hallu i mieli wychodzić, na dół zjechała winda. Na twarzach Efimowej, pułkownika i jego podwładnych wymalowało się zaskoczenie. Walker krzyknęła tylko do swojego towarzysza, że muszą uciekać i ruszyła do wyjścia. Rzucili się pędem w stronę czekającego wagonika, a za ich plecami podążali żołnierze z wymierzonymi w ich kierunku karabinami.
Pędem ku wolności
Mogli wykorzystać przewagę w wyszkoleniu i techniki obezwładniania, które z pewnością znali. Mogli strzelić ostrzegawczo w powietrze, by pokazać, że nie żartują. Z niezrozumiałych względów byli jednak zachowawczy i powolni, co dało Kate i Kurtowi czas, by dotrzeć do celu i uruchomić wagonik. Byli w drodze na dół, kiedy z głośnika w środku dobiegł głos Efimowej. Próbowała z poziomu kliniki zawrócić pojazd, ale Walker blokowała to panelem sterowniczym. W końcu napęd, kierowany w dwóch przeciwnych kierunkach w tym samym momencie, nie wytrzymał. Kolejka zaczęła spadać po szynach w dół aż z impetem uderzyła w stację w Valsemborze.
Kate i Kurt wyszli z tego cało. Być może to krążąca w ich żyłach adrenalina sprawiła, że od razu zebrali się na równe nogi i pognali przez miasto do Krystal. Obo nie był zachwycony wizją wypływania o tej porze, ale nie miał wyboru. Statek wyruszył w pierwszą od wielu lat podróż, a Kate i Jukole zostawili za sobą wielu wrogów, którzy życzyli im tak źle.
—
Syberia 3 to trzecia odsłona słynnej serii gier przygodowych, za którymi stoi Benoit Sokal i jego zespół. Produkcja wydana ponad dekadę po wcześniejszej odsłonie pozwala poznać dalsze losy Kate Walker i przeżyć z nią kolejną przygodę w niegościnnych rejonach dalekowschodniej Rosji. Co czeka prawniczkę z Ameryki i jakim wyzwaniom będzie musiała stawić czoła? Zapraszam na opowieść z gry – tylko w Gralingradzie!
<— Czwarty odcinek opowiadania z gry Syberia 3
<— Pierwszy odcinek opowieści z Syberii 3
