InFamous 2: Festival of Blood #1: Noc Ognisk
Każdego roku New Marais jednej nocy nie kładło się spać. Choć słońce chowało się za horyzontem, to zwyczajowy mrok nie nadchodził. Mieszkańcy tłumnie wychodzili na ulice przebrani w różnokolorowe stroje, by świętować Noc Ognisk. Lokalny zwyczaj łączył ludzi różnych statusów, pochodzenia i wieku. Wszyscy oddawali się suto zakrapianej alkoholem beztroskiej zabawie i tańcom w rytm głośnej muzyki.
Dar Krwawej Mary
Cole McGrath był jednym z tych, którzy lubili skorzystać z okazji, by nieco odetchnąć od codzienności i zabawić się. Rozumiał też jednak, jaką rolę odgrywa i jakie obowiązki z niej wynikają. Kiedy więc usłyszał o sytuacji w katakumbach, gdzie na kilkunastu mieszkańców zawaliła się część stropu, pospieszył na pomoc. Nie spodziewał się, że ta decyzja odmieni jego życie.
Wpadł w sidła wampirów. Pradawne istoty o nadludzkiej mocy mogły być uznawane za legendę i używane do woli w roli bohaterów mrożących krew w żyłach historii. Ich postrzeganie zmieniało się jednak w momencie, kiedy rzeczywiście stawały na twojej drodze. Cole, będąc Conduitem, miał w swoich żyłach niezwykłą krew. Odpowiednią, by przywrócić do świata żywych potężną Krwawą Mary. Wampirzycę, której nie do końca podobał się fakt, że ktoś jej imieniem nazwał drinka.
McGrath został mimowolnym uczestnikiem antycznego rytuału. Sącząca się krew przywróciła wampirzycę do życia, a ona odwdzięczyła się mu w najlepszy sposób, jaki dostrzegała dla zwykłych śmiertelników. Przemieniła go w jednego ze swoich sług. W ciągu następnych ośmiu godzin, a więc czasu do wschodu słońca, miał stać się wampirem w pełnym tego słowa znaczeniu. Jej wiernym poddanym i bronią, z której będzie korzystać w razie potrzeby.
Ojciec Ignatius
Noc Ognisk nabrała zupełnie innego wymiaru. Rozpoczął się wyścig z czasem, w którym Cole musiał znaleźć sposób na pokonanie kogoś, kto ma nad nim panowanie. Mary mogła pstryknięciem palców pozbawiać go jego elektrycznych mocy i wszystkich posiadanych atutów. W takich sytuacjach McGrath zawsze szukał pomocy u swojego zaufanego przyjaciela. Tak było też tym razem. Zeke początkowo uznał wszystko za żart, ale szybko zrozumiał skalę problemu. New Marais groziła wieczna noc, a jedyna osoba mogąca to zatrzymać była na granicy dołączenia do obozu wroga.
Każdy trop w takiej sytuacji okazuje się cenny. Taki był też ten historyczny, mówiący o księdzu Ignatiusie, którego imieniem nazwano katedrę w New Marais. Duchowny przed laty stawił czoła Krwawej Mary i zdołał ją pokonać. Zwyczajny klecha był w stanie odesłać w niebyt istotę obecnie zbyt potężną dla „Demona z Empire City”. Cole musiał dowiedzieć się, jak mu się to udało.
Wiedział, że czas go nagli. Wciąż miał przed oczami tę kobietę, którą spotkał, jak tylko opuścił katakumby. Szukała drogi i poprosiła go o pomoc. Nie zdołał nas sobą zapanować. Rzucił się na nią, wgryzł w szyję i wypił całą krew, zostawiając na chodniku lodowato zimne ciało. Już na tym etapie głód zaczynał nim kierować. Tracił człowieczeństwo, stając się bestią. Musiał to zatrzymać.
Instynkt łowcy
Ojciec Ignatius zapisał się w annałach historii miasta. Doczekał się pięknego pomnika w okolicach katedry, który upamiętniał jego bohaterskie czyny w walce ze złem. Cole, trochę desperacko szukając jakichkolwiek wskazówek, zjawił się przy monumencie. Liczył, że znajdzie tam coś, co dalej nim pokieruje. Napotkał jednak wyłącznie harpie. Zręczne, uwielbiające akrobacje i uzbrojone w szybkostrzelne uzi wampirzyce. Groźne przeciwniczki, które atakowały bez schematu, wieszając się pod latarniami czy uczepiając gzymsów. Chwila nieuwagi mogła kosztować całą serią bolesnych trafień.
Cole w tej potyczce znalazł pewne pocieszenie. Obecność służek Krwawej Mary oznaczała, że trop nie jest znowu taki przypadkowy. Kiedy znalezionym wcześniej w katakumbach ostrzem przebił ostatnią z nich, zadzwonił Zeke. Nieopodal latarni morskiej miał niedługo wystąpić teatr cieni przybliżający historię New Marais i też ojca Ignatiusa właśnie. Jeśli szukał informacji, tam mógł je pozyskać.
Popędził na miejsce. New Marais wibrowało w tym muzyki. Nieświadomi zagrożenia ludzie bawili się ideą życia w demonicznym świecie. Tymczasem prawdziwe demony zakradały się do nich centymetr po centymetrze. Niektóre przywdziewały ludzkie powłoki. Pierworodni, jak ich nazywano, byli skrzydlatymi bestiami i zręcznie potrafili udawać zwyczajnego człowieka.
Cole potrafił ich jednak wyczuwać. Wampirzy dar umożliwiał mu wyczuwanie bicia serca i tętnienia krwi. Tego akurat Pierworodni nie potrafili zasymulować. Gdy więc tylko instynkt zaczynał mu coś podpowiadać, skupiał uwagę i namierzał takiego osobnika, a potem z zaskoczenia przebijał mu serce noszonym na plecach ostrzem.
Kolczasty Krzyż
Więcej kłopotu sprawiały mu mniejsze, zwyczajniejsze wampiry. Spotkane wcześniej harpie i męscy słudzy Mary coraz śmielej poczynali sobie w New Marais, napadając niewinnych. Cole nie miał czasu toczyć dziesiątek bitew, ale kiedy tylko napotykał na swojej drodze demony, nie szczędził im elektrycznych mocy.
Zdążył na rozpoczęcie przedstawienia. Z uwagą, niczym dziecko słuchające pierwszej bajki przed snem, wysłuchał szczegółów opowieści o życiu duchownego. O jego wyczynach, ale też orężu, z którego korzystał, stawiając czoła siłom nieczystym. Kolczasty Krzyż, jak nazwano jego broń, został złożony u jego boku w grobowcu, kiedy w końcu śmierć upomniała się o poczciwego Ignatiusa.
Dla Cole’a były to wystarczające informacje. Istniała broń zdolna pokonać Mary, a do tego poznał jej lokalizację. Pognał na cmentarz. Wampirza królowa nie była jednak głupia. Już wcześniej poleciła swoim Pierworodnym, by zdobyli artefakt i dobrze go ukryli przed śmiałkami gotowymi rzucić jej wyzwanie. McGrath zajął się walką z pierwszym ze skrzydlatych monstrów, a tymczasem drugi zabrał cenny przedmiot i rzucił się do ucieczki.
Przepis na artefakt
Krwawa Mary była wściekła. Rozczarowana postawą swojego nowego podopiecznego, któremu przecież dała taką moc. Niewdzięczny, śmiał jeszcze próbować zrobić jej krzywdę. Cole przyjął w milczeniu słowa reprymendy i skupił się na odnalezieniu tropu uciekiniera. Podążając za śladami jego energii dotarł ponownie do katakumb. Mógł się tego spodziewać.
W podziemiach miasta, cichych i wilgotnych, czekały na niego zastępy wrogów. Wampiry różnej maści z ochotą rzucały się do ataku, pragnąc pozbyć się nowego pupilka swojej królowej. McGrath dawno już nie musiał się aż tak wysilać i w takim stopniu angażować swoich mocy. Dawno już też tak nie cierpiał, kiedy kule i miotane z dużą siłą ostrza raniły jego ciało.
W końcu dopadł Pierworodnego. Ten powitał go charakterystycznym rykiem, które generowało siłę wiatru miotającą człowiekiem jak szmacianą lalką. Cole odpowiedział własną falą uderzeniową, rozwścieczając bestię. Wymiana ciosów trwała chwilę. Cole zatriumfował, ale radość była krótka. Piękne pudło, w którym zakopano Kolczasty Krzyż, okazało się puste.
Wampiry ukryły broń. Zeke chciał pocieszyć przyjaciela, ale szczegółowe informacje o konstrukcji oręża przyniosły raczej odwrotny efekt. Na godziny przed wschodem słońca, na godziny przed całkowitą przemianą w sługę Mary, Cole wiedział tyle, że do odtworzenia broni Ignatiusa potrzebuje rdzenia ze świętego drewna, srebra ze świątyni króla Salomona i wody poświęconej przez samego papieża. Nie były to przedmioty dostępne od ręki w New Marais. Nawet podczas Nocy Ognisk.
—
InFamous: Festival of Blood to samodzielny dodatek do InFamous 2, który pozwala wrócić do New Marais i poznać niekanoniczną opowieść o walce Cole’a McGratha z wampirami. Jakie niespodzianki przygotowali twórcy z Sucker Punch i czy superbohater ma szansę w starciu z krwiopijcami o ogromnej sile? O tym wszystkim opowiem w relacji na bazie gry. Tylko w Gralingradzie!
