Otagowano: gry

Szybujący Orzeł nie żyje. Zmęczony życiem pod dyktando białych, sprowokowany przez ludzi pułkownika i podwładnych Cornwalla, a do tego podjudzony przez Dutcha, ruszył do walki. I wyszedłby z niej zwycięsko, ale głupiec poszedł ratować człowieka, który jest już jedną nogą w grobie. Mnie.

Colm zawisnął. Kat otworzył zapadnię, a on runął w dół. Towarzyszyła mu ciemność, gryzący dotyk sznura zaciśniętego wokół szyi i odgłosy wiwatującej społeczności Saint Denis. Jeszcze minutę wcześniej obserwował zgromadzenie wokół siebie z pogardą, wierząc, że jego towarzysze za moment go odbiją. Nie pozwoliliśmy jednak na to.

Nie jestem w stanie nawet określić, które z ostatnich wydarzeń wstrząsnęło mną najbardziej. Czy porwanie małego Jacka, czy śmierć Hosei na naszych oczach, czy tragedia tych wszystkich niewinnych ludzi w Guarmie, czy może diagnoza o śmiertelnej chorobie. Każdy dzień przynosi kolejne uderzenie, po którym mój świat trzęsie się w posadach. Czuję, że koniec jest już bliski.

Od mojego ostatniego wpisu minęło parę tygodni. Odbyliśmy długą podróż, parokrotnie uszliśmy cudem z życiem z najgorszego koszmaru, ale nie wróciliśmy do punktu wyjścia cali i zdrowi. Wszystko się zmieniło. Nic już nie jest i nie będzie takie, jak było.

Dlaczego ja zawsze muszę mieć w takich sprawach rację. Mówiłem, żeby uważać na Brontego, bo to hiena i przebiegły lis w jednym, ale i tak musieliśmy dać się złapać w jego sidła. Zmęczenie ciągłą ucieczką osłabiło naszą zdolność rozsądnej oceny sytuacji, a najgorsze w tym wszystkim, że zapłaciliśmy za to najwyższą cenę.