Koniec 2020 roku. Środowy wieczór. W jednej z sal konferencyjnych stadionu we Wrocławiu, do której prowadziła plątanina słabo oświetlonych korytarzy, rozpoczynało się spotkanie z udziałem kilku osób. Próżno było szukać go w outlookowym kalendarzu. Obecnym wyraźnie zależało na utrzymaniu zebrania w tajemnicy. Można się było domyślić, że omawiane tematy miały wysoką kategorię poufności.
Niepołomice nigdy specjalnie nie żyły futbolem. Niewielki stadionik rzadko kiedy się wypełniał, a w popularyzacji klubu na pewno nie pomógł fakt, że ekstraklasowe potyczki rozgrywał on w Niecieczy. Trudno było jednak zaprzeczyć, że od przybycia Stacha Mizerii, wokół Puszczy działo się sporo i wielu mieszkańców do tej pory tylko z doskoku interesujących się sytuacją drużyny, teraz potrafiło regularnie śledzić jej poczynania.
Bezsensowny upór czasami nie ma sensu. Sam Stach parokrotnie w swoim życiu musiał przyznać, że tylko krowa nie zmienia poglądów, gdy przyszło mu wycofywać się z wcześniejszych deklaracji. Zmiana planów była też niezbędna w Puszczy, gdy okazało się, że w trenowanej formacji 3-6-1 drużyna zwyczajnie nie gra.
Koncertowy upadek mitu Mizerii? Stach nie zamierzał na to pozwolić. Nie po to wracał do Polski po tylu latach, by znowu zapisać się w pamięci kibiców jako człowiek, który specjalizuje się w spuszczaniu drużyn do niższych lig. Przedsezonowe prognozy były dla niego jak siarczysty policzek, na który zamierzał odpowiedzieć celnym kopniakiem w jaja wszystkich tych pseudofachowców.
Sukcesy w Pucharze Polski długo stanowiły tarczę, za którą mógł ukrywać się Stach. Wkrótce jego atutem stała się też zachowawczość w dysponowaniu budżetem transferowym. Spokojna sytuacja finansowa była bardzo na rękę zarządowi, który planował postawić w Niepołomicach nowy obiekt. Stadion godny drużyny z takimi aspiracjami jak Puszcza. Włodarze nie wiedzieli może jeszcze, gdzie ma stanąć, kiedy, kto go postawi, ile to będzie kosztować i...
Każda kolejna potyczka Puszczy w ekstraklasie była meczem o życie. Żadnego boju Mizeria nie mógł potraktować ulgowo i dać piłkarzom chwili oddechu. Tak w każdym razie mogłoby się wydawać, ale co ma zrobić trener niemal pewnej już degradacji drużyny, która jakimś sposobem znalazła się w finale krajowego pucharu i ma szansę na prestiżowy awans do eliminacji Ligi Europy?
Nowy kontrakt dla Stacha Mizerii był wyrazem uznania dla jego trenerskiego talentu ze strony zarządu. Szefostwo rzuciło na stół nową umowę, gdy tylko Puszcza zanotowała dwa kolejne niezłe występy i na moment uciekła ze strefy spadkowej. Zignorowało przy tym wiele faktów, w tym ten wydawałoby się najbardziej kluczowy. Ekipa z Niepołomic wydostała się z dna tabeli tylko dzięki niespodziewanemu potknięciu Piasta, który uległ ostatniej...
Puszcza Niepołomice musiała wysłać sygnał do konkurentów, którzy po zimie zaprezentowali wysoką formę i godną podziwu wolę walki. Potyczka z Wisłą Płock przez długi czas układała się po myśli beniaminka, który otworzył wynik golem Gwiazdy, a potem wyszedł na prowadzenie 2:1, dzięki trafieniu Stypy. W 95 minucie Majtanić fatalnie skiksował jednak w polu karnym i pozwolił Schedryiowi wyrównać, co oznaczało pożegnanie z cennymi dwoma...
Stach ciężko pracował przez ostatni rok i czuł, że też powinien skorzystać z zimowej przerwy. Sytuacja w klubie nie pozwalała jednak na żaden dłuższy urlop. Piłkarze rozjechali się na odpoczynek, a Mizeria musiał spożytkować parę tygodni na początku 2020 roku na ogarnięcie sytuacji.
Piętrzące się problemy z kontuzjami, kiepska atmosfera w szatni, miejsce blisko strefy spadkowej. Ekstraklasa nie żałowała Stachowi Mizerii razów i bez ceregieli wprowadzała go w rzeczywistość, w której muszą egzystować polscy trenerzy.
