Czas nie pozwala na regularne spotkania z grą, ale za to Gran Turismo wie, jak kusić, by te powroty były jak najczęstsze. Tym razem przeczytasz o moich walkach ze snem, pierwszym razie z Sophy i próbach uzbierania na wykupienie pagani huayry z biletu specjalnego.
Kolejne godziny za wirtualną kierownicą przynoszą nowe przemyślenia. Gran Turismo 7 nie próżnuje w serwowaniu różnych opcji zabawy, by wspomnieć tylko licencje, misje czy zawody z narzuconymi ograniczeniami co do kraju pochodzenia samochodów. Zapraszam na trzeci wpis do pamiętnika z gry.
Kilka kolejnych godzin z Gran Turismo 7 za mną. Początek przygody jest zupełnie inny niż przed laty w poprzedniczkach na pierwszym i drugim PlayStation, ale nie znaczy to, że wcale gorszy. Jak wyglądają dalsze kroki kogoś, kto miał tak długą przerwę, ale nadal pamięta pewne podstawy? Zapraszam na drugi odcinek pamiętnika!
Pewne rzeczy w świecie Gran Turismo się zupełnie nie zmieniły. Inne przeszły kompletną metamorfozę. To jedno z pierwszych zdań, padających na powitanie w uniwersum siódmej części cyklu, ma w sobie zarazem coś z obietnicy i ostrzeżenia. Wracam za kółko napędzany ogromną ciekawością, co przyniesie to spotkanie.
Szykując się do wyjazdu na Okutamie w samochodzie klasy endurance, polski kierowca rozmyślał o swojej sytuacji. Kiepski start w zawodach GRID Masters znacząco zmniejszył jego szanse na końcowy triumf w prestiżowym pucharze. Potrzebował zwycięstw i to od zaraz. Ale jak wygrać na jednym z najtrudniejszych i najbardziej bezlitosnych torów na świecie?
Wielki triumf nad Ravenwestami w barwach Intel Motorsport okazał się być niczym supernowa. Błysnął, zachwycił, ale następnego dnia już niewiele znaczył dla świata motorsportu. Polski kierowca miał ochotę cisnąć trzymanym w ręce telefonem o ścianę pokoju hotelowego, by wyrzucić z siebie złość po rozmowie z agentem.
Aston Martin vanquish miał być spełnieniem marzeń, a okazywał się motoryzacyjnym koszmarem. Brucevsky z każdym pokonanym na treningu okrążeniem żałował, że w ramach cyklu Pro GT World Masters nie mógł zostać przy świetnie spisującym się BMW z klasy performance. Nie tylko on miał po przesiadce problemy.
Praca dla Forge Motorsport wiązała się z presją, którą nakładał na siebie sam. Był przekonany, że to może być moment zwrotny w jego karierze i jeśli tylko zadowoli właścicieli wyżej notowanej stajni w zawodach Garmin International Endurance, zacznie otrzymywać więcej podobnych propozycji. Dawno już nie siadał za kółko tak zmotywowany.
Stagnacja zaczynała odbierać mu całą radość z rywalizacji. Dostawał bliźniaczo podobne do siebie propozycje od tych samych zespołów i z tego wszystkiego zaczynał mieć wrażenie, że odwiedza wciąż te same tory. Poczucie progresu i przybliżania się do wymarzonego tytułu legendy świata motorsportu zniknęły niczym bańka mydlana.
Trochę to zajęło, ale zrozumiał. Nie był wcale na ścieżce prowadzącej na szczyt. Siedział za to wygodnie w ciepłym i przytulnym pokoju, w którym gromadzili się kierowcy solidni, potrafiący wywiązać się z powierzonych zadań. Czasami może zgłaszał aspiracje, by brać go za kandydata do tytułów, ale zespoły jakby pozostawały głuche na te występy polskiego kierowcy. Inaczej mógł wyobrażać sobie podbój świata GRID Autosport.
