Zima w Niepołomicach w niczym nie przypominała pory roku, którą kojarzyli sprzed laty miejscowi nauczyciele, hydraulicy, policjanci i oczywiście drogowcy. Na drogach próżno było wypatrywać śniegu, chodników nie pokrywał ani lód, ani tym bardziej sól. Miejscowa Puszcza też jakoś nie wpisywała się w znane schematy, bo znowu zaskakiwała formą i niespodziewanie zgłaszała chęć powrotu do ekstraklasy.
W grach lubimy i cenimy rywalizację. To ona leżała u podstaw zabawy w arcade’owych hitach pokroju Pac-Mana czy Asteroids, to ona napędza zmagania w battle-royalach, wyścigach czy bijatykach. Dzisiaj jest nam łatwiej, niż kiedykolwiek wcześniej wskoczyć do świata sieciowych zmagań. Na swoim przykładzie wiem jednak, że w zawsze za krótkiej dobie, w której jest tyle spraw do ogarnięcia, bywa trudno ze zorganizowaniem wspólnej partyjki....
Koniec 2020 roku. Środowy wieczór. W jednej z sal konferencyjnych stadionu we Wrocławiu, do której prowadziła plątanina słabo oświetlonych korytarzy, rozpoczynało się spotkanie z udziałem kilku osób. Próżno było szukać go w outlookowym kalendarzu. Obecnym wyraźnie zależało na utrzymaniu zebrania w tajemnicy. Można się było domyślić, że omawiane tematy miały wysoką kategorię poufności.
Niepołomice nigdy specjalnie nie żyły futbolem. Niewielki stadionik rzadko kiedy się wypełniał, a w popularyzacji klubu na pewno nie pomógł fakt, że ekstraklasowe potyczki rozgrywał on w Niecieczy. Trudno było jednak zaprzeczyć, że od przybycia Stacha Mizerii, wokół Puszczy działo się sporo i wielu mieszkańców do tej pory tylko z doskoku interesujących się sytuacją drużyny, teraz potrafiło regularnie śledzić jej poczynania.
Umierając w męczarniach, wielu moich braci błagało, by ktoś zatrzymał lub cofnął czas. Zrobiliby wówczas wszystko, by tylko położyć kres niewyobrażalnym cierpieniom. Nic jednak nie mogli zrobić. Nawet jako cywilizacja, w okresie największego dobrobytu, mogliśmy jedynie marzyć o zdobyciu boskiej mocy, dzięki której stalibyśmy się wszechmocni. Później już chcieliśmy tylko znaleźć sposób, by nasza egzystencja w Nosgoth przestała być pasmem męki. Ograniczone możliwości ciał...
Jednego z najbardziej przerażających odkryć ludzkość dokonała, gdy znalazła się już na krawędzi zagłady. Gdy Kain i jego synowie doprowadzili do niemal całkowitego wyniszczenia starego świata. Wtedy zgasła ostatnia iskierka naszej nadziei. Okazało się, że wampirzy lordowie są w stanie przystosować się do pogarszających się warunków bytowania i zaadoptować do egzystencji w upadającym świecie. Rahab – wampir z wody Któż mógł przewidzieć, że zalana...
Raziel wydawał się z każdą chwilą coraz silniejszy. Mordując Melchiaha, zyskał możliwość pokonywania wszelkich bram, które do tej pory mogły powstrzymywać jego postęp. Od tej pory był dla nas, ludzi, jak duch, który pojawia się w różnych miejscach, niosąc śmierć, ale też nadzieję. Czytając ten pamiętnik, pamiętaj, że wiele opisanych tu faktów bazuje na przekazywanych przez świadków opowieściach, które jakimś sposobem dotarły też do...
Świat zmienił się nie do poznania. Nosgoth nigdy nie było zbyt gościnne, ale teraz przypominało senny koszmar. Było piekłem, do którego dziwnym sposobem trafiły nagle nadal żywe istoty. W tej upadłej krainie klany wampirzych lordów sprawowały władzę nad bezkresnymi pustkowiami i ruinami niegdyś okazałych posiadłości. My, ostatni ocalali, ukrywaliśmy się w jaskiniach i pośród gruzów, walcząc o każdy dzień. Nie pamiętam nawet, kiedy pierwszy...
Szybujący Orzeł nie żyje. Zmęczony życiem pod dyktando białych, sprowokowany przez ludzi pułkownika i podwładnych Cornwalla, a do tego podjudzony przez Dutcha, ruszył do walki. I wyszedłby z niej zwycięsko, ale głupiec poszedł ratować człowieka, który jest już jedną nogą w grobie. Mnie.
Colm zawisnął. Kat otworzył zapadnię, a on runął w dół. Towarzyszyła mu ciemność, gryzący dotyk sznura zaciśniętego wokół szyi i odgłosy wiwatującej społeczności Saint Denis. Jeszcze minutę wcześniej obserwował zgromadzenie wokół siebie z pogardą, wierząc, że jego towarzysze za moment go odbiją. Nie pozwoliliśmy jednak na to.
