Stray nie było pierwsze, miałoby się ochotę zakrzyknąć. Kto by się spodziewał, że będziemy potrzebować iluzji Sneffa i przemiany w trzy koty, by odkryć sekret ustawionej ruletki Fargo i jego długiej serii zwycięstw w hazardowych potyczkach o najwyższą stawkę. Dopiero jako futrzaste czworonogi zdołaliśmy popsuć mechanizm, by odegrać się i odblokować ścieżkę dalej.
Znów uwieziony, choć inaczej niż przedtem. Jeszcze chwilę temu Serge szukał drogi powrotu do swojego świata. Teraz był w domu, w dobrze znanej sobie od lat okolicy, ale w zupełnie obcym ciele. Co zrobił Lynx? Dlaczego zamienili się ciałami? Jak mógł to odwrócić?
Duchy i kościotrupy opanowują pokład, jakby próbowały zemścić się na załodze za zuchwalcze tytułowanie się statkiem widmem. Wciągnięci w środek chaotycznej potyczki, próbujemy wydostać się z zamknięcia, szukając klucza do krat blokujących drogę na pokład. Trochę to trwa, ale w końcu wydostajemy się na zewnątrz, przy okazji ratując skórę kilku piratom. Niespodziewana komplikacja i wydłużony przystanek, który spowolnił nasz marsz śladami Lynxa i Vipera.
Pokój generała Vipera wypełnia głos Lynxa. W Sea of Eden czas płynie inaczej. Przeszłość i przyszłość przenikają się, tworząc niezwykły konstrukt wykraczający poza zwykłe rozumienie. To tam rzekomo ukryty jest najcenniejszy artefakt, Frozen Flame, który próbuje zdobyć tak wielu śmiałków. Tajemniczy adwersarz swobodnie dzieli się tymi kilkoma informacjami, jakby Serge był jego zaufanym powiernikiem. Zwraca się do niego tak, jakby znali się już od...
To był mały popis, który miał wyjątkowy ciężar gatunkowy. Tym razem reprezentant Cusco Racing szybko zabrał się do pracy na Autosport Raceway i już w pierwszych fragmentach drugiego wyścigu uporał się z Kennedym. Utrzymując dobre tempo, dopędził i skutecznie zaatakował na trzecim kółku Westleya, a potem dopadł jeszcze Scotta, którego wyprzedził na ostatnim okrążeniu zawodów. Wraz z premią za najlepszy czas nadrobił osiem punktów...
Pamięć płata figle. Infiltracja Viper Manor wydawała się mi nieco bardziej odległym fragmentem Chrono Crossa, a tymczasem ledwie po kilku krótkich godzinach przygody Serge, Kid i Guile już przekradają się po posiadłości, kryjąc przed oczami strażników.
Zmagania w ramach Sparco GP Championship zdawały się być nastawione przede wszystkim na rywalizację zespołową. Potwierdzały to wyniki kwalifikacji na Brands Hatch, gdzie wszystkie duety kierowców z czołówki ustawiły się parami. Brucevsky był ósmy, za swoim partnerem Pau Jimenezem. Przed nimi startować miały Ravenwesty, Team Kickery i ekipa Forge Motorsport. Zaraz za plecami polować na swoje szanse zamierzali z kolei reprezentanci Liqui Moly.
Niepewne kroki przez portal prowadzących do przepięknych wspomnień. Chrono Cross to moja ukochana gra z dzieciństwa i jednocześnie pierwszy tytuł, o którym pisałem sobie do szuflady. Od czasu, kiedy z Serge’em, Guile’em i Glennem przemierzałem ten świat na poczciwym Szaraku minęły dwie dekady. A teraz wracam, by wraz z remasterem spojrzeć na przedstawianą historię bardziej dojrzałym okiem. To nie będzie opowiadanie, a bardziej pamiętnikowe...
Wyścigi wytrzymałościowe wymagały zupełnie innego podejścia i polski kierowca miał wyraźny problem, żeby się tego nauczyć. Szybkość i uważność szły tutaj w parze z umiejętnością właściwego planowania i skrupulatnością w dbaniu o opony. W trzeciej rundzie Endurance Championship GT Group 2 Brucevsky znów o tym zapomniał.
Manny stał na końcowej stacji, z której dusze ruszają ku wiecznemu spoczynkowi w raju. Był tak blisko, a mimo to nie mógł przeprowadzić Meche, której LeMans i Hurley ukradli zasłużony za życia bilet. Minęły cztery lata odkąd opuścił El Marrow. Pokonał tak wiele trudności. Teraz rozpoczynał sentymentalną podróż z powrotem, by raz na zawsze rozwiązać sprawę gangsterskiej działalności byłego przełożonego.
