Wyścigi wytrzymałościowe wymagały zupełnie innego podejścia i polski kierowca miał wyraźny problem, żeby się tego nauczyć. Szybkość i uważność szły tutaj w parze z umiejętnością właściwego planowania i skrupulatnością w dbaniu o opony. W trzeciej rundzie Endurance Championship GT Group 2 Brucevsky znów o tym zapomniał.
Manny stał na końcowej stacji, z której dusze ruszają ku wiecznemu spoczynkowi w raju. Był tak blisko, a mimo to nie mógł przeprowadzić Meche, której LeMans i Hurley ukradli zasłużony za życia bilet. Minęły cztery lata odkąd opuścił El Marrow. Pokonał tak wiele trudności. Teraz rozpoczynał sentymentalną podróż z powrotem, by raz na zawsze rozwiązać sprawę gangsterskiej działalności byłego przełożonego.
Zabawa się skończyła. Ktokolwiek pamiętał sezon 2021 Formuły 1 i rywalizację Red Bulla z Mercedesem, ten wiedział, że w tym przypadku na torze nie będzie okazywania litości. Ravenwest i Monster Energy weszły na wojenną ścieżkę i zamierzały stosować wszelkie dozwolone chwyty, by zmagania w Street Circuit World Masters zakończyć przed konkurentem.
Trudno byłoby zliczyć, ile razy zdołał już odzyskać i utracić Meche. Na wyspie Domino na Końcu Świata ich relacja z pewnością należała do tych z gatunku „to skomplikowane”. Cokolwiek się nie działo, wiedział, że nie może odpuścić i pozwolić Hurleyowi wygrać.
Brucevsky darzył forda focusa pewnym szacunkiem od czasu startów Colina McRea w Rajdowych Mistrzostwach Świata. Auto wyglądało na solidne, wystarczająco mocne i dobrze słuchające się kierowcy, by otwierać szanse na zwycięstwa w kolejnych rundach Street Circuit World Masters. Polak mógł z pewnością koncentrować się na walce z konkurentami, a nie na siłowaniu się z samochodem.
Na Yas Marina stawka była zbita. Poszczególnych uczestników dzieliły minimalne różnice. O wszystkim mogły zdecydować błędy popełnione na wymagającym odcinku z szykanami, gdzie chodziło o właściwe wykorzystanie tarek. Reprezentant Intela znów popisywał się wysokim tempem i pokonywał niemal perfekcyjnie okrążenie za okrążeniem. McKane w niczym mu jednak nie ustępował. Śledził go niczym cień, czekając na błąd. Kibice mogli śledzić tę rywalizację z zapartym tchem....
Planeta Ziemia. Spokojna i bogata w surowce. Zapewniająca dostatni byt, a jednocześnie opanowana przez hałaśliwe i słabiutkie istoty składające się w większości z wody. W 99% nawet nieświadome, że istnieje życie w kosmosie. Do niedawna w każdym razie. Wraz z przybyciem Pasożyta wszystko się zmieniło.
Obstawiający do upadłego wyścigi kotów Glottis stanowił niewielki problem na liście Manny’ego. Poważniejszym był brak wolnych miejsc na pokładzie statku SS Limbo, który był jego jedynym potencjalnie środkiem transportu do dalszej pogoni za Meche.
Był pierwszy na mecie, ale niespecjalnie dumny ze swojego osiągnięcia. Zwycięstwo w drugim wyścigu na Autodromo do Algarve miało gorzki posmak, bo zmusiło polskiego kierowcę do kilku niezbyt czystych zagrywek i mało eleganckich manewrów. Kiedy po świętowaniu na podium wrócił do swojego małego pokoju w boksie Team Kicker, miał wiele tematów do przemyślenia.
Zaczynał się rok drugi. Życie Manny’ego Calavery, do niedawna rzewnie wspominającego lepsze lata swojej kariery kosiarza, uległo drastycznej zmianie. Z pozoru w dobrą stronę, bo zarządzał jednym z ciekawszych przybytków w Rubacavie, w którym goście regularnie zostawiali małe fortuny na ruletkach. Gdzieś w głębi serca jedno słowo powstrzymywało radość z obecnego statusu. Meche.
