Po męczarniach w Q-School nad wyraz dobrze rozpoczynam swoją przygodę z Korn Ferry Tour. Zwycięstwo i drugie miejsce w dwóch pierwszych zawodach sprawiają, że wizja awansu na PGA Tour nabiera bardziej realnych kształtów. Może jednak to nie będzie taka krótka przygoda z tym golfem?
Kraina Hyrule onieśmielała rozmiarami, ale też liczbą skrywanych sekretów. Link miał wrażenie, że co kilka kroków odgrywa coś nowego, nieznanego i fascynującego. Sheikah Slate wyraźnie wskazywał kierunek – wioskę Hateno – ale nie mógł tak po prostu gnać przed siebie, gdy co chwila zatrzymywała go wrodzona ciekawość świata.
Mario bywał tam nieraz. Dobrze wiedział, jak niebezpieczny jest to teren do działania. W lawowej krainie czekało ich wielu wrogów, sporo pułapek i niemniej zagadek logicznych do rozwiązania. Już po chwili poczuli podmuch gorąca bijący z czarnych skał i czerwonych potoków magmy. Ukrop był nie do wytrzymania. Z miejsca też dostrzegli, że dom Bowsera również ucierpiał na skutek międzywymiarowej zabawy kórlików. Przedziwne maszyny o...
Jednym z pierwszych miejsc, na które natrafił Link po opuszczeniu płaskowyżu, były ruiny wojskowego obozu. Zmierzając dalej na wschód, na każdym kroku spotykał nowe dowody wojny, która zmieniła królestwo. Choć minęło sto lat, historia ta nadal była bardzo żywa w regionie.
To nie były dobre wieści dla Luigiego, który panicznie bał się duchów. Trop wskazywał, że Bowser Jr. zabrał Iskrzyka do świata straszydeł, gdzie nie tylko czekały całe sfory opanowanych przez mugabuga kórlików, ale też psotliwe Boos. Pościg robił się tylko trudniejszy.
Pod koniec ubiegłego roku zakończyłem swoją przygodę z Dragon Ball Z: Dokkan Battle po dwóch tysiącach dni. Ładny wynik, jak na tytuł zainstalowany z ciekawości na tablecie, co by przyjemniej spędzić czas w świątyni zadumy. Przez te długie miesiące mobilna produkcja z uwielbianym przez miliony uniwersum towarzyszyła mi po kilkanaście minut każdego dnia. Po tak długiej znajomości wypada napisać kilka słów podsumowania na pożegnanie.
Górujący nad resztą krainy Hyrule płaskowyż był idealną areną treningową dla młodego podróżnika, który próbował odnaleźć się w nowej rzeczywistości. Testował umiejętności, a przy tym pobudzał zmysły. Link szybko dał się porwać przygodzie w tej rzeczywistości.
Zmierzając w stronę pustyni Sherbet, bohaterowie byli przygotowani na piekący skwar, wysokie temperatury, oślepiające słońce i ciągnący się po horyzont piasek. To, co zastali na miejscu, zupełnie ich zaskoczyło. Potwierdzały się najgorsze obawy dotyczące zamieszania spowodowanego przez Megabuga.
Przebudź się. Łagodny głos wybrzmiał w uszach Linka i sprowadził jego umysł z krainy snów. Jak długo spał? Za jednym pytaniem podążały już kolejne, podczas gdy on rozglądał się wokół siebie po ciemnym pomieszczeniu. Postawił bose stopy na chłodnej posadzce i zrobił pierwsze kroki naprzód. Pierwsze z tysięcy, które naznaczą jego wędrówkę po magicznej krainie Hyrule.
Drugi sezon The Boys za mną. Do pierwszego zasiadałem bez oczekiwań, bo nie znałem komiksowej kanwy serialu i unikałem mogących zaspoilerować coś opinii. Przy drugim poprzeczkę zawieszałem już wysoko, zachwycony tym niesamowitym początkiem opowieści o superbohaterach, którzy herosów o wielkich sercach przypominają tylko z nazwy. Dzisiaj chciałbym zebrać w jednym miejscu sceny i wydarzenia, za które zapamiętam ten drugi sezon. Oto moja lista najlepszych...
