Ludzie zamknięci na małej przestrzeni siłą rzeczy muszą poznać się lepiej. Nawet, jeśli wcale tego nie planowali. Wsiadając na pokład statku Shinra-8, spodziewaliśmy się raczej spokojnego rejsu. Nie zamierzaliśmy się wychylać, by nie zwrócić niepotrzebnej uwagi kogokolwiek związanego ze ścigającą nas korporacją. Los miał nieco inne plany.
Trzymałem w rękach plastikową skrzynkę, w której znajdowały się ładnie złożone spodnie od munduru i kurtka. Obok nich leżały wypolerowane buty w czarnym kolorze. Przyglądałem się im przez chwilę, jak dawno niewidzianemu przyjacielowi. Potem sięgnąłem po leżący obok na półce, obok kilkunastu innych, biały hełm. Mam wrażenie, że minęły wieki, odkąd ostatni raz miałem na sobie oficjalny uniform żołnierzy korporacji Shinra.
Chadley znów skutecznie odwrócił naszą uwagę od najważniejszych spraw. Sam nie wiem, dlaczego tak łatwo ulegam pokusie eksploracji. Jakby coś pchało mnie do poznawania z bliska tego świata, licząc na odnalezienie zagubionych wspomnień lub obudzenie emocji uśpionych odkąd tylko pamiętam.
Wyzwanie czasowe na Mount Panorama motywuje mnie do intensywnych treningów. Poświęcony czas opłaca się podwójnie, kiedy okazuje się, że australijski tor jest też elementem World GT Series, a więc pucharu zamykającego podstawowy zestaw menu przygotowanych przez twórców.
Gęsta mgła ograniczała widoczność, a do uszu co i rusz dochodziły niepokojące dźwięki z różnych kierunków. Chocobosy bardzo sprawnie poruszały się przez mającą kilkadziesiąt centymetrów wysokości mętną wodę. Wszyscy chcieliśmy wierzyć, że rzeczywiście pozwolą nam uciec przed czającym się gdzieś na tym obszarze Midgardsormr.
Ciężkie, metalowe wrota schronu z niechęcią ustępują naciskowi. Mocne promienie słońca potrzebują chwili, by wedrzeć się w ciemność i oślepić nas. Przez cały ten czas spędzony w stalowo-betonowym krajobrazie Midgaru zdążyłem zapomnieć, jak piękny jest otaczający nas świat. Tak wiele zdążyłem zapomnieć.
W ósmym wpisie do pamiętnika z Gran Turismo 7 pozwalam sobie na odrobinę rajdowego szaleństwa, w którym na szutrze testuję nowe i stare. A później przychodzi czas na pierwsze spotkanie od dawna z legendą branży motoryzacyjnej. Wskakuję za kółko cudu techniki zwanego ferrari. Ile przyjemności może dać czerwona bestia? Czy wygrywanie nią to kaszka z mleczkiem? Zapraszam do lektury.
Czym są wspomnienia? Czy to przeszłość zapisana na niezwykłym nośniku pamięci, jakim jest umysł? A może to wyidealizowany obraz rzeczywistości, której chcielibyśmy być częścią, ale z różnych względów nie było nam to dane? Wpatrując się w szykujące się do snu miasteczko Kalm za oknem gospody, próbuję zdusić emocje, które zdawały się wygasłe od tak dawna.
Odnajduję przyjemność w jeździe bmw, mocuję się z misją na Nurburgringu, a potem z pełnym zaangażowaniem walczę o najlepszy czas w sieciowej rywalizacji za kółkiem hondy civic. Gran Turismo 7 nie odpuszcza i serwuje kolejne godziny rozrywki na wysokim poziomie, choć bywają też momenty, kiedy w wyścigach po prostu brakuje potrzebnych emocji.
Kolejne dni z Gran Turismo 7 przynoszą brutalne zderzenie z rzeczywistością licencyjną, a także wyjątkowo nieprzyjemny motoryzacyjny pierwszy raz z pewnym porsche. Dla poprawy humoru wskakuję za kółka supry i civica, by przeżyć sporo emocji w mistrzostwach napędzanych turbo i adrenaliną.
