Szybujący Orzeł nie żyje. Zmęczony życiem pod dyktando białych, sprowokowany przez ludzi pułkownika i podwładnych Cornwalla, a do tego podjudzony przez Dutcha, ruszył do walki. I wyszedłby z niej zwycięsko, ale głupiec poszedł ratować człowieka, który jest już jedną nogą w grobie. Mnie.
Piętrzące się problemy z kontuzjami, kiepska atmosfera w szatni, miejsce blisko strefy spadkowej. Ekstraklasa nie żałowała Stachowi Mizerii razów i bez ceregieli wprowadzała go w rzeczywistość, w której muszą egzystować polscy trenerzy.
Colm zawisnął. Kat otworzył zapadnię, a on runął w dół. Towarzyszyła mu ciemność, gryzący dotyk sznura zaciśniętego wokół szyi i odgłosy wiwatującej społeczności Saint Denis. Jeszcze minutę wcześniej obserwował zgromadzenie wokół siebie z pogardą, wierząc, że jego towarzysze za moment go odbiją. Nie pozwoliliśmy jednak na to.
Zakończony triumfem towarzyski turniej we Włoszech nie zmienił mojego postrzegania Zagłębia. Nie widziałem w tej kadrze wystarczającej głębi, nie mówiąc już o umiejętnościach, by móc myśleć choćby o pozycji w środku ekstraklasowej stawki. Skoro więc wygrałem na boiskach trochę gotówki, postanowiłem spożytkować ją na małe wzmocnienia.
Mizeria nie mógł powiedzieć, że uporał się z problemami i ustawił Puszczę na właściwym kursie. Drużyna przegrała kolejny mecz, 0:1 z Górnikiem Zabrze. Obrońcy zanotowali lepszy występ, ale nie wystarczyło to choćby do wywalczenia remisu. Widmo spadku majaczyło nadal w oddali. Nad klubem wisiała groźba, że w każdej chwili straci niewielką przewagę nad notowanymi niżej przeciwnikami.
Nie jestem w stanie nawet określić, które z ostatnich wydarzeń wstrząsnęło mną najbardziej. Czy porwanie małego Jacka, czy śmierć Hosei na naszych oczach, czy tragedia tych wszystkich niewinnych ludzi w Guarmie, czy może diagnoza o śmiertelnej chorobie. Każdy dzień przynosi kolejne uderzenie, po którym mój świat trzęsie się w posadach. Czuję, że koniec jest już bliski.
Mizeria zacisnął ręce na kierownicy bolidu i zręcznymi rękami począł wyprowadzać go z poślizgu, w który wpadł. Ściana z wielkim napisem „degradacja” zbliżała się bardzo szybko i Stach musiał uratować sytuację, nim pojazd Puszcza Niepołomice rozwali się na niej w drobny mak.
Jestem zmęczony corocznym oglądaniem eurowpierdolu, który otrzymują nasi ekstraklasowi kopacze w eliminacjach europejskich pucharów. Mam dość patrzenia na nieudolnie próbujący wrócić do Ligi Mistrzów AC Milan. Moje kibicowskie serce krwawi z tych dwóch powodów, dlatego wkroczyłem do świata FIFA 19, by zaprowadzić porządek. Tak zaczyna się moja kariera w FIFA 19.
Od mojego ostatniego wpisu minęło parę tygodni. Odbyliśmy długą podróż, parokrotnie uszliśmy cudem z życiem z najgorszego koszmaru, ale nie wróciliśmy do punktu wyjścia cali i zdrowi. Wszystko się zmieniło. Nic już nie jest i nie będzie takie, jak było.
Napięcie rosło. Kibiców Puszczy Niepołomice nic nie mogło uspokoić przed startem debiutanckiego sezonu ich ukochanego zespołu w ekstraklasie, a na pewno nie fakt, że Krzysztof Słaby w końcu nauczył się mijać przeciwników zagraniem na dobieg. Właśnie na takich detalach Stach Mizeria budował jednak siłę swojej drużyny.
