Jestem głupcem, bez wątpienia. Starym, naiwnym głupcem, który nigdy się nie zmieni. Mary napisała do mnie nie ze względu na dawne uczucie i wspólną przeszłość. Potrzebowała kogoś do pomocy, kto odnajdzie jej młodszego brata Jaimiego i wyciągnie go ze szponów sekty wyznawców jakiejś dziwnej religii. Na męża nie mogła już liczyć, bo ten leżał w ziemi od pewnego czasu, pokonany przez zapalenie płuc.
Kiryu, Akiyama, Tanimura i Saejima wiedzieli, że przegrali ważną bitwę. Mieli jednak jeszcze o co walczyć. Umówili się, że następne kilkanaście godzin poświęcą na załatwienie zaległych prywatnych spraw. Jutro wieczorem spotkają się u Date i wyruszą do Millenium Tower na spotkanie ze swoim przeznaczeniem.
Czasami myślę, że nie warto być dobrym. Nie warto nawet się starać, bo ten świat nie potrzebuje i nie chce takich ludzi. Ci dobrzy kończą później jako ofiary rabunków i gwałtów, leżąc w błocie z obitą gębą lub martwi na dnie rzeki. Dobrymi ludźmi wypełnione są cmentarze, których ci źli nie chcą odwiedzać, by nie zaprzątać sobie głowy czymś takim jak wyrzuty sumienia.
W rozświetlanym przez kinkiety pomieszczeniu, przy dużym ciemnobrązowym barze, siedziało trzech mężczyzn. Naprzeciw nich właściciel, Date, polerował szklankę ściereczką, wpatrując się w swoich gości. Trzej doskonali wojownicy. Charyzmatyczne postacie z Kamurocho, które często nadawały ton wydarzeniom w dzielnicy, siedziały teraz w zamyśleniu, wspominając ostatnie porażki.
Dni zaczynały zlewać się powoli w jedną całość. Codziennie rano pomagałem w pracach obozowych, przenosząc bele siana dla koni i wory z ziarnem dla Pearsonsa. Później jechałem do miasta coś zjeść i zebrać długi od kolejnych naiwniaków złapanych przez Straussa. Wieczorami, wracając do obozu, polowałem, starając się regularnie dostarczać prowiant dla towarzyszów.
Nie minęło piętnaście minut odkąd Kiryu i Hamazaki zaczęli rozmawiać z siostrą Saejimy, gdy na miejsce niespodziewanie dotarli strażnicy z tajnej placówki penitencjarnej, z której niedawno uciekł Taiga. Ich celem był nie tylko Hamazaki, ale również Yasuko.
Czasami zastanawiam się, co kieruje Dutchem i sprawia, że trzyma niektóre osoby w grupie. Taki Wujek lub pastor Swanson nijak nie przyczyniają się do poprawy naszej sytuacji, a tylko zużywają zapasy i jeszcze proszą się o kłopoty.
Powoli zaczynam się przyzwyczajać do myśli, że spokój zwyczajnie nie jest mi dany. Odkąd wyszedłem z więzienia, nieustannie spotykam na swojej drodze ludzi, którym należy pomóc lub których należy powstrzymać. Dopada mnie co rusz przeszłość, teraźniejszość rzuca kolejne kłody pod nogi, a przyszłość szykuje nowe wyzwania. Nie tak dawno poznałem uciekiniera z więzienia Taigę Saejimę i pomogłem mu przedostać się do Kamurocho. Teraz pod...
Po trzech tygodniach wegetacji, bo inaczej tego nazwać nie można, opuściliśmy górskie przełęcze i pełniącą rolę tymczasowego schronienia górniczą osadę. Przenieśliśmy się w bardziej przyjazne życiu rejony nieopodal miasteczka Valentine.
Znalazłeś notatnik detektywa Masayoshiego Tanimury z Kamurocho. Odnieś go na najbliższy znany ci posterunek policji i zawiadom służby, bo prawdopodobnie stało się coś złego. Do zrobienia: Akcja „komenda główna” Nie mogę w to uwierzyć. Ta cała sprawa zamachu z 1985 roku komplikuje się coraz bardziej. Po rozmowie z Katsuragim odnoszę wrażenie, że wiem jeszcze mniej niż wcześniej. Saejima był tylko pionkiem w zabawie, podobno...
