Duchy i kościotrupy opanowują pokład, jakby próbowały zemścić się na załodze za zuchwalcze tytułowanie się statkiem widmem. Wciągnięci w środek chaotycznej potyczki, próbujemy wydostać się z zamknięcia, szukając klucza do krat blokujących drogę na pokład. Trochę to trwa, ale w końcu wydostajemy się na zewnątrz, przy okazji ratując skórę kilku piratom. Niespodziewana komplikacja i wydłużony przystanek, który spowolnił nasz marsz śladami Lynxa i Vipera.

Pokój generała Vipera wypełnia głos Lynxa. W Sea of Eden czas płynie inaczej. Przeszłość i przyszłość przenikają się, tworząc niezwykły konstrukt wykraczający poza zwykłe rozumienie. To tam rzekomo ukryty jest najcenniejszy artefakt, Frozen Flame, który próbuje zdobyć tak wielu śmiałków. Tajemniczy adwersarz swobodnie dzieli się tymi kilkoma informacjami, jakby Serge był jego zaufanym powiernikiem. Zwraca się do niego tak, jakby znali się już od...

Pamięć płata figle. Infiltracja Viper Manor wydawała się mi nieco bardziej odległym fragmentem Chrono Crossa, a tymczasem ledwie po kilku krótkich godzinach przygody Serge, Kid i Guile już przekradają się po posiadłości, kryjąc przed oczami strażników.

Niepewne kroki przez portal prowadzących do przepięknych wspomnień. Chrono Cross to moja ukochana gra z dzieciństwa i jednocześnie pierwszy tytuł, o którym pisałem sobie do szuflady. Od czasu, kiedy z Serge’em, Guile’em i Glennem przemierzałem ten świat na poczciwym Szaraku minęły dwie dekady. A teraz wracam, by wraz z remasterem spojrzeć na przedstawianą historię bardziej dojrzałym okiem. To nie będzie opowiadanie, a bardziej pamiętnikowe...