Al-Masyaf powitało Altaira ciszą. Wioska u stóp góry, na której zbudowano siedzibę zakonu, była opuszczona. Asasyn wiedział, że wydarzyło się coś złego. Napotkanie zagubionego mężczyzny w obdartych szatach, który bredził bez sensu, potwierdziło najgorsze przypuszczenia. Al-Mualim wezwał wszystkich do twierdzy, co nie wróżyło nic dobrego.
Adam od dłuższej chwili siedział przygarbiony przy swoim stanowisku. Pozycja była niewygodna, ale w tym momencie nie zwracał uwagi na sygnały wysyłane przez zmuszane do wysiłku ciało. Był w pełni skoncentrowany na wykonaniu zadania. Stawka była zbyt wysoka. Wystarczył jakikolwiek błąd, by kierowana przez niego nanosonda została zniszczona przez przeciwciała uwalniane przez patogen.
Na polach Arsuf dwie wielkie armie szykowały się do bitwy. Dwóch charyzmatycznych liderów miało za moment poprowadzić tysiące na krwawą rzeź, której wynik zadecyduje o losach regionu przynajmniej na kilka kolejnych dekad. Altair zmierzał tam nie po to, by opowiedzieć się po którejkolwiek ze stron. On szukał odpowiedzi i ostatecznego rozwiązania kwestii zagrażających porządkowi templariuszy.
W kalendarzu widniał już październik. Mistrzostwa w głównych cyklach wkraczały w decydującą fazę i powoli dobiegały końca. W Europie stajnie szykowały się na pracowitą zimę, która stać będzie pod znakiem godzin spędzanych nad nowymi samochodami i wewnętrznych testów. Wielu kierowców korzystało z okazji, by spróbować czegoś nowego, poćwiczyć w innych warunkach lub zabawić się w nieznanych typach zawodów.
Mistrz Al-Mualim ostrzegł Altaira, że dwaj kolejni templariusze będą na niego wyczekiwać. Opowieści o „białym kapturze”, który pojawia się znikąd i w mgnieniu oka odbiera życie, krążyły już po każdym większym mieście Ziemi Świętej. Asasyn był na to przygotowany.
Majd Addin czuł władzę, a ta wypełniała każdy zakamarek jego ciała, duszy i umysłu. Stanowiła cel, ale też narzędzie, które pozwalało mu żyć tak, jak sobie to wyobraził. Altair obserwował w tłumie, jak wyznaczony przez Saladyna mężczyzna obnosi się ze swoją pozycją przed planowaną egzekucją, którą miał przeprowadzić. Widział, jak jeszcze przed nieuzasadnionym pozbawieniem życia niewinnych, dla pokazu i bez mrugnięcia okiem, zleca swoim...
Pytania pozostawały bez odpowiedzi. Elementy układanki nie pasowały do siebie niezależnie od tego, jak długo Altair starał się je poukładać. Al-Mualim zbywał jego wątpliwości, unikając jednoznacznych rozwiązań. Kazał ich szukać samemu, jak przystało na członka bractwa. W drodze do Akki, po życie Williama de Montferrata, zabójca toczył nieustanną walkę z targającymi nim wątpliwościami.
Krew na ostrzu, widok zachodzących mgłą oczu, ostatni oddech opuszczający ciało kolejnego celu. Altair obcował ze śmiercią. Była mu bliska i traktował ją jak sprzymierzeńca, u boku którego przywróci pokój mieszkańcom Ziemi Świętej. Słowa mistrza tylko pokrzepiały go, by kontynuował swoją misję. Dziewięć żyć, by odkupić winy. Dziewięć żyć, by pomóc milionom.
Zawody Pipercross są specyficzne. Ich formuła sprawia, że dla wielu zespołów stanowią poligon doświadczalny, na którym mogą sprawdzać różne strategie, testować technologie, ale również oceniać kierowców pod kątem stałej i dłuższej współpracy.
Altair był dopiero u początku swojej ścieżki odkupienia. Zdołał odebrać ledwie dwa z dziewięciu żyć, które wyznaczył mu Al-Mualim. Jak miał wkrótce się przekonać, odzyskanie zaufania mistrza to jedno. Zdobyć na nowo szacunek współbraci może być mu o wiele trudniej.
