To nie były dobre wieści dla Luigiego, który panicznie bał się duchów. Trop wskazywał, że Bowser Jr. zabrał Iskrzyka do świata straszydeł, gdzie nie tylko czekały całe sfory opanowanych przez mugabuga kórlików, ale też psotliwe Boos. Pościg robił się tylko trudniejszy.
Pod koniec ubiegłego roku zakończyłem swoją przygodę z Dragon Ball Z: Dokkan Battle po dwóch tysiącach dni. Ładny wynik, jak na tytuł zainstalowany z ciekawości na tablecie, co by przyjemniej spędzić czas w świątyni zadumy. Przez te długie miesiące mobilna produkcja z uwielbianym przez miliony uniwersum towarzyszyła mi po kilkanaście minut każdego dnia. Po tak długiej znajomości wypada napisać kilka słów podsumowania na pożegnanie.
Górujący nad resztą krainy Hyrule płaskowyż był idealną areną treningową dla młodego podróżnika, który próbował odnaleźć się w nowej rzeczywistości. Testował umiejętności, a przy tym pobudzał zmysły. Link szybko dał się porwać przygodzie w tej rzeczywistości.
Zmierzając w stronę pustyni Sherbet, bohaterowie byli przygotowani na piekący skwar, wysokie temperatury, oślepiające słońce i ciągnący się po horyzont piasek. To, co zastali na miejscu, zupełnie ich zaskoczyło. Potwierdzały się najgorsze obawy dotyczące zamieszania spowodowanego przez Megabuga.
Przebudź się. Łagodny głos wybrzmiał w uszach Linka i sprowadził jego umysł z krainy snów. Jak długo spał? Za jednym pytaniem podążały już kolejne, podczas gdy on rozglądał się wokół siebie po ciemnym pomieszczeniu. Postawił bose stopy na chłodnej posadzce i zrobił pierwsze kroki naprzód. Pierwsze z tysięcy, które naznaczą jego wędrówkę po magicznej krainie Hyrule.
Drugi sezon The Boys za mną. Do pierwszego zasiadałem bez oczekiwań, bo nie znałem komiksowej kanwy serialu i unikałem mogących zaspoilerować coś opinii. Przy drugim poprzeczkę zawieszałem już wysoko, zachwycony tym niesamowitym początkiem opowieści o superbohaterach, którzy herosów o wielkich sercach przypominają tylko z nazwy. Dzisiaj chciałbym zebrać w jednym miejscu sceny i wydarzenia, za które zapamiętam ten drugi sezon. Oto moja lista najlepszych...
Grzybowe Królestwo znów było w niebezpieczeństwie! Ocalić je mógł tylko niezawodny Mario, któremu żadne wyzwanie nie jest straszne. Tym razem jednak mierzył się z czymś zupełnie sobie nieznanym, co oznaczało, że musiał bacznie uważać na czające się niebezpieczeństwa.
Szykując się do wyjazdu na Okutamie w samochodzie klasy endurance, polski kierowca rozmyślał o swojej sytuacji. Kiepski start w zawodach GRID Masters znacząco zmniejszył jego szanse na końcowy triumf w prestiżowym pucharze. Potrzebował zwycięstw i to od zaraz. Ale jak wygrać na jednym z najtrudniejszych i najbardziej bezlitosnych torów na świecie?
Są takie produkcje, które próbują wnosić powiew świeżości do danego gatunku i modyfikować znane od lat schematy. Są też te, które trwają przy sprawdzonych rozwiązaniach, by zaserwować graczom dokładnie to, czego mogą oczekiwać. Bezpieczną opcję reprezentuje NeuroVoider, w którym autorzy skupili się na przyjemności strzelania i efektowności prowadzonych potyczek z przeważającymi siłami wroga. Zapraszam na recenzję NeuroVoidera na Switcha.
Za siedmioma górami, za siedmioma rzekami istniało sobie pewne królestwo bez wyznaczonych granic. Choć opowieść ta zaczyna się w dobrze znany ci sposób, nie będzie w tej bajce opisanych wcześniej losów. Historia ta bowiem świat magii i wyobraźni przeplata ze wszystkim tym, co ludziom jest tak dobrze znane. Oto przed tobą legenda Mario+Rabbids: Kingdom Battle, w której technologia zagroziła wszystkiemu, co w pewnym królestwie...
