Nazywam się Bobby Marlin. Jestem kierowcą. Nie żadnym tam wymuskanym profesjonalistą, który rywalizuje w zorganizowanych zawodach, jeżdżąc po zamkniętych torach. Jestem kierowcą, który po zwycięstwa sięga tam, gdzie rywalizacja samochodowa się narodziła – na ulicach. To jest mój dom, to jest mój świat. A mój cel? Być kierowcą Most Wanted, przed którym drży każdy gotowy docisnąć gaz do dechy.
Po dwóch tygodniach na placu boju zostali niemal wyłącznie weterani zawodów, którzy nie raz już zajrzeli śmierci w ślepia. Obok nich kręciło się kilku szczęściarzy oraz niewielka grupa szaleńców odpornych na ból. Jakimś sposobem znalazłem się w tym zacnym gronie kierowców i motocyklistów, którzy nadal walczyli o tytuł króla Motorstorm.
Z każdym dniem i kolejnymi zawodami malała stawka uczestników, którzy byli jeszcze w stanie utrzymać w rękach kierownicę lub usiedzieć na jednośladzie. Wprost proporcjonalnie rosła sterta wraków, które nadawały się już tylko do zmiażdżenia na złomowisku. Nikt nie myślał jednak o zwolnieniu tempa i zorganizowaniu zawodów o nieco mniej ryzykownym charakterze.
Gdy zmierzałem do Arizony, czułem się jakbym wracał do opuszczonego przed laty domu. Niczym powracający do ojca wyścigowy syn marnotrawny stawałem u progu Monument Valley, błagając o sprawny silnik i szansę na poczucie kojącego zapachu benzyny. Podskórnie czułem, że nie jestem jedynym. Po kilku dniach obecności znałem już wielu świrów równie zakręconych na punkcie szalonych zmagań mechanicznymi bestiami. A wśród nich była też ona,...
Drugiego dnia pobytu w Monument Valley miałem już za sobą pierwsze doświadczenia wyniesione z rozgrywanych bez zasad zmagań. O konieczności zachowania koncentracji miały mi przypominać pierwsze sińce, rozbity łuk brwiowy, ale też szybko rosnący stos wraków w wyznaczonym do tego miejscu. Organizatorzy festiwalu Motorstorm wszystko mieli przemyślane w najmniejszych detalach.
Lubię wyścigowe wyzwania. Zawsze kochałem prędkość i tylko czekałem na kolejną szansę, by zapiąć pasy, chwycić mocno kierownicę i docisnąć pedał gazu do dechy. Zaczynałem pod koniec lat dziewięćdziesiątych, w oficjalnych wyścigach samochodowych i rajdach w ramach rywalizacji w cyklu Gran Turismo czy zaproszenia otrzymanego wtedy od legendarnego Colina McRea. Potem przyszedł czas na nieco mocniejszy zastrzyk adrenaliny, gdy dałem się wciągnąć w mniej...
Laguna Seca Raceway należy do grona najtrudniejszych i najbardziej zdradliwych torów na świecie. Niejeden kierowca dał się już porwać euforii po przejechaniu kilku pierwszych zakrętów i zakończył rajd na poboczu, wylatując z ciasnej szykany. Kibice GT4 Gralingrad League ostrzyli sobie zęby na drugą eliminację, która miała zweryfikować możliwości uczestników zawodów.
Apricot Hill Raceway nie była nominalnym pierwszym wyborem na otwarcie sezonu Gran Turismo 4 Gralingrad League. Wobec problemów finansowych kilku torów, federacja zdecydowała jednak, że właśnie tam najlepiej będzie rozpocząć kolejny cykl zmagań. Wiosenna aura Wielkiej Brytanii, która słynie z wyścigowych legend, budowała doskonały klimat przed startem rywalizacji.
19 marca 2018 roku. Chłodne piątkowe przedpołudnie. Temperatura ledwo przekraczała dziesięć stopni, a słońce regularnie chowało się za chmurami, potęgując poczucie zimna u zgromadzonych w kompleksie wyścigowym High Speed Ring. Nikt z obecnych jednak nie narzekał i zwracał uwagi na aurę. Wszyscy przyjechali tutaj w konkretnym celu, by wziąć udział w testach kierowców przed kolejnym sezonem GT4 Gralingrad League.
To był dobry, choć ryzykowny pomysł. Porzucić założenia znane z klasycznych odsłon serii Ridge Racer i stworzyć tytuł łączący w sobie elementy typowej zręcznościowej wyścigówki z destrukcją i demolką rodem z Flatouta, Burnouta czy Split/Second. Nie wszyscy byli, a nawet dzisiaj są, w stanie to przełknąć. Unbounded ma jednak mnóstwo atutów, które sprawiają, że można się w nim zakochać. Oto najważniejsze z nich.
