Piłkarze wydają się prowadzić życie rodem z bajki. Ich praca to kopanie piłki, co dla wielu kibiców automatycznie równa się dobrej zabawie. Do tego zarabiają duże pieniądze, często opływają w luksusy, zwiedzają świat z drużynami i poznają rozmaite kultury. Wiele biografii przybliża ich codzienność, odsłaniając właśnie taki obraz. Są też jednak pojedyncze publikacje, w których życie zawodników wygląda już mniej sielankowo. Z takiej perspektywy...
Lata siedemdziesiąte i osiemdziesiąte ubiegłego wieku przyniosły polskiej piłce największe sukcesy reprezentacyjne na arenie międzynarodowej. Medale wywalczone na dwóch mundialach i udział na czterech kolejnych turniejach mistrzostw świata z rzędu do dzisiaj robią wrażenie. Tamte czasy kryją też jednak wiele tajemnic, kontrowersji i ciekawostek, które z różnych perspektyw przybliżają poszczególni piłkarze i szkoleniowcy w swoich biografiach. Sporo światła na niektóre wydarzenia rzuca książka Wielcy...
Każdy z nas może bez problemu, z pamięci, wymienić po kilka przykładów fatalnych ekranizacji książek. Takich, które zmarnowały znakomity potencjał danego dzieła, upraszczając fabułę, niepotrzebnie zmieniając wątki i źle dobierając aktorów do postaci. Do mojego grona top 3 najgorszych ekranizacji książek przed kilkoma dniami wskoczyła Serena.
Lektura książki Stan Futbolu zaraz po odłożeniu na półkę fatalnej biografii Włodzimierza Smolarka była jak kojący opatrunek położony na bolesną ranę. Napisaną przez sprawnie posługującego się piórem i mającego dużą wiedzę o świecie futbolu publikację Krzysztofa Stanowskiego, połyka się całymi rozdziałami, bo to tak dobrze przygotowana i pełna smakowitych tematów pozycja.
W minionych latach przeczytałem wiele książek poświęconych piłce nożnej. Trafiłem na niezłe biografie, jak te Ibrahimovica czy Fowlera, i na te napisane zdecydowanie zbyt wcześnie, jak Casillasa i Xaviego. Poznałem świat futbolu z innej strony w interesujących publikacjach i zmarnowałem kilka godzin na książkę, która przypomina niedorobioną pracę licencjacką. Nigdy wcześniej nie trzymałem jednak w rękach pozycji, która merytorycznie nawet się broni, ale językowo...
Typowe akcyjniaki, przedstawiciele tzw. męskiego kina nie cieszą się szczególnym poważaniem w świecie filmu. Obrywa im się za prostackie historie, drewniane aktorstwo i przeładowanie efekciarstwem. Sicario miało być próbą ugryzienia takiego sensacyjnego kina z innej strony. Chciało być poważniejsze, mroczniejsze, po prostu lepsze. Coś jednak twórcom nie wyszło i ten dramat sensacyjny/thriller okazał się nie do końca strawny.
Wszystko, co chciałbyś wiedzieć o piłce, gdyby cię nie oszukiwano – głosi podtytuł książki napisanej wspólnie przez byłego bramkarza Legii Warszawa i reprezentacji Polski Grzegorza Szamotulskiego oraz redaktora Krzysztofa Stanowskiego. Trochę na wyrost, bo choć publikacja potrafi zaskoczyć ciekawostkami to summa summarum aż tak głęboko za kulisy świata futbolu nie wchodzi.
Park Jurajski powrócił, zarobił fortunę, zdenerwował naukowców i podzielił widzów. Nie czekałem na niego z wywieszonym językiem, choć do oryginału z 1993 roku mam ogromny sentyment. Może dzięki temu nie jestem po seansie rozczarowany. Powrót na Isla Nublar nawet mnie się spodobał.
Tak się złożyło, że w ostatni weekend miałem okazję obejrzeć dwa podobne do siebie filmy. Doszło więc do bezpośredniej konfrontacji dwóch zbliżonych tematycznie tytułów. W jednym narożniku znalazł się najnowszy film o przygodach Jamesa Bonda, Spectre. W drugim zewsząd krytykowana adaptacja popularnej gry, Hitman: Agent 47. Ta walka nie wyszła na korzyść 007.
Nigdy nie byłeś w polskim więzieniu – to jedno z pierwszych zdań wypowiedzianych w filmie Sztuka kradzieży przez Kurta Russella. Postać grana przez doskonale znanego hollywoodzkiego aktora wypowiada je w drodze do swojej celi w zakładzie karnym we Wronkach. Czy tak zaczynający się film może być słaby?
