Im więcej czasu poświęcam Killer7, tym lepiej rozumiem zachwyty nad dziełem studia Grasshopper Manufacture. Nie dość, że gra dobrze funkcjonuje pod względem systemu i mechaniki zabawy, to jeszcze potrafi szokować i zaskakiwać ciekawymi oraz sprawnie zrealizowanymi pomysłami.
Bełkoczące duchy, spętany sznurem facet w lateksie, główny bohater z wieloma tożsamości i zabójcy kamikaze, którzy wysadzają się przy ofierze w salwach śmiechu. Świat Killer7 nie jest normalny. To jedna z najdziwniejszych produkcji w bibliotece PlayStation 2 i tytuł z jedną z najwyższych barier wejścia, jakie napotkałem w swojej karierze gracza.
…Unbounded. Takie w każdym razie można odnieść wrażenie po kilkunastu pierwszych wyścigach w produkcji studia Bugbear Entertainment. Gra łączy w sobie elementy doskonale znane z obu serii, tworząc całkiem zgrabną i grywalną całość. Efekt końcowy jest oszałamiający.
Co by nie mówić, arsenał przedziwnych broni stanowi jeden z głównych atutów serii Ratchet & Clank. Te wszystkie szalone spluwy przyciągają graczy, którym mało jest efektownych strzelanin i utrzymanych w humorystycznym tonie rozwałek. W trzeciej części twórcy ze studia Insomniac Games, świadomi siły tych wszystkich zaimplementowanych w kolejnych odsłonach broni, postanowili dać graczom jeszcze więcej okazji na ich testowanie.
Kolejny miesiąc przynosi ten sam scenariusz. Sony ogłasza listę tytułów, które trafią do oferty PS Plusa i znowu w internecie zaczynają hałasować dziesiątki niezadowolonych. Nie mam nic do osób, które wyrażają swoje zdanie i pokazują niezadowolenie z działań japońskiego giganta. Drażni mnie jednak sposób, w jaki robi to zdecydowana większość z nich.
Czy może być lepszy pomysł na rozpoczęcie gry niż przedstawienie pewnego rodzaju inwazji? Ten motyw doskonale sprawdził się już choćby w Metal of Honor: Frontline/Allied Assault i Darksiders, dynamicznie i efektownie wprowadzając gracza w wybrany świat, przedstawiając bohaterów i budując konkretną atmosferę. Teraz odkryłem, że trzecia część Ratchet&Clank zaczyna się w podobny sposób. I znowu znany schemat się sprawdza.
Już w sobotę mogliście przeczytać na gameplay.pl moje przemyślenia i wnioski po wizycie na Warsaw Games Week. W piątek liczba odwiedzających była mniejsza, więc okazji, by ograć najnowsze produkcje i obejrzeć prezentacje nadchodzących hitów było więcej. Mimo to postanowiłem jeszcze wybrać się do Hali Expo XXI w niedzielę.
Mam już na koncie ponad pięć godzin biegania po upiornym zamczysku, a obecnie także i tajemniczej posiadłości, jako przerażona i bezbronna Fiona z Haunting Ground. Wciąż niewiele wiem o głównej bohaterce, całym tym dziwnym miejscu i jego przerażających mieszkańcach. Zwiedzam z ratującym mi co chwila skórę psem Hewiem kolejne komnaty, zbieram klucze, sporadycznie czytam jakieś notatniki i uciekam przed pragnącymi mojej śmierci psychopatami.
