Czas nie pozwala na regularne spotkania z grą, ale za to Gran Turismo wie, jak kusić, by te powroty były jak najczęstsze. Tym razem przeczytasz o moich walkach ze snem, pierwszym razie z Sophy i próbach uzbierania na wykupienie pagani huayry z biletu specjalnego.
Kolejne godziny za wirtualną kierownicą przynoszą nowe przemyślenia. Gran Turismo 7 nie próżnuje w serwowaniu różnych opcji zabawy, by wspomnieć tylko licencje, misje czy zawody z narzuconymi ograniczeniami co do kraju pochodzenia samochodów. Zapraszam na trzeci wpis do pamiętnika z gry.
Fałszywe dokumenty tożsamości zadziałały perfekcyjnie i Yuffie z Solonem bez większych problemów dotarli w okolice budynku korporacji Shinra. Młoda wojowniczka ninja cieszyła się z możliwości opuszczenia wagonów zapchanego pociągu, w którym cierpiała katusze z powodu choroby lokomocyjnej. Teraz była gotowa wprowadzić w życie plan spektakularnej kradzieży materii prosto spod nosa wrogów Wutai.
Kilka kolejnych godzin z Gran Turismo 7 za mną. Początek przygody jest zupełnie inny niż przed laty w poprzedniczkach na pierwszym i drugim PlayStation, ale nie znaczy to, że wcale gorszy. Jak wyglądają dalsze kroki kogoś, kto miał tak długą przerwę, ale nadal pamięta pewne podstawy? Zapraszam na drugi odcinek pamiętnika!
Przenikliwa cisza. Żaden z wędrowców zgromadzonych wokół ogniska nie był skłonny powiedzieć cokolwiek. Wszyscy czekali na dalszy ciąg historii, która w ostatnich minutach nabrała tempa i całkowicie porwała słuchaczy. Każdy zadawał sobie pytanie, co stanie się dalej z Cardią i Van Helsingiem.
Niedługo po tym, jak Midgarem wstrząsnęły eksplozje w pierwszym z reaktorów Mako, a jeszcze przed brawurową akcją Avalanche w siedzibie Shinry, do miasta zawitała niespodziewana gościni. Młoda wysłanniczka Wutai miała przeprowadzić niemniej spektakularną akcję, którą przedstawiciele chciwej korporacji będą później wspominać latami.
Minęły dwie godziny, odkąd mężczyzna rozpoczął swoją opowieść o młodej dziewczynie bez serca, w której ciele krążyła trucizna. Była już głęboka noc, ale nikt z wędrowców nie szykował się do snu. Z fascynacją wsłuchiwali się w jego historię, czekając na jej wielki finał.
Mężczyzna opowiadający historię Cardii zawiesił głos. Na chwilę oddał scenę szumiącym liściom pobliskiego lasu, wyjącemu wiatrowi i ognikom strzelającym na palenisku. Zebrani wokół wpatrywali się w niego, czekając na dalszy ciąg opowieści.
Cardia nie tęskniła za dawnym życiem. Za tamtym pustym domem, za samotnością i brakiem perspektyw. Teraz wokół niej działo się wiele. Problemy zdawały się piętrzyć i coraz bardziej przytłaczać, ale wolała to i gwarne śniadania z nowymi kompanami, niż kolejny ponury dzień spędzony w rodzinnej posiadłości.
Podzielone na drużyny siły Jump Force przemierzały kolejne obszary Ziemi, konfrontując się z namierzonymi replikami Galeny. Czas uciekał, a jej kopie tylko go jeszcze bardziej trwoniły, prowokując niepotrzebne interwencje w Japonii czy Francji. Mnie przypadła w udziale wizyta w Nowym Jorku, gdzie u boku Luffy’ego i Boi Hancock szukaliśmy pomocnicy Prometheusa.
