Na początku listopada sytuacja w Sosnowcu wyglądała na stabilną. Drużyna punktowała regularnie i trzymała się w górnej połowie tabeli. Styl gry nie porywał, bo trudno zachwycać się kolejnymi bezbramkowymi remisami i szczęśliwymi zwycięstwami po 1:0, ale przynajmniej zarząd miał powody do zadowolenia. Wiedziałem jednak, że to nie wystarczy, by zrealizować pierwszy etap planu na tegoroczną karierę. Celem był awans do europejskich pucharów, a mając...
Piętrzące się problemy z kontuzjami, kiepska atmosfera w szatni, miejsce blisko strefy spadkowej. Ekstraklasa nie żałowała Stachowi Mizerii razów i bez ceregieli wprowadzała go w rzeczywistość, w której muszą egzystować polscy trenerzy.
Zakończony triumfem towarzyski turniej we Włoszech nie zmienił mojego postrzegania Zagłębia. Nie widziałem w tej kadrze wystarczającej głębi, nie mówiąc już o umiejętnościach, by móc myśleć choćby o pozycji w środku ekstraklasowej stawki. Skoro więc wygrałem na boiskach trochę gotówki, postanowiłem spożytkować ją na małe wzmocnienia.
Mizeria nie mógł powiedzieć, że uporał się z problemami i ustawił Puszczę na właściwym kursie. Drużyna przegrała kolejny mecz, 0:1 z Górnikiem Zabrze. Obrońcy zanotowali lepszy występ, ale nie wystarczyło to choćby do wywalczenia remisu. Widmo spadku majaczyło nadal w oddali. Nad klubem wisiała groźba, że w każdej chwili straci niewielką przewagę nad notowanymi niżej przeciwnikami.
Mizeria zacisnął ręce na kierownicy bolidu i zręcznymi rękami począł wyprowadzać go z poślizgu, w który wpadł. Ściana z wielkim napisem „degradacja” zbliżała się bardzo szybko i Stach musiał uratować sytuację, nim pojazd Puszcza Niepołomice rozwali się na niej w drobny mak.
Jestem zmęczony corocznym oglądaniem eurowpierdolu, który otrzymują nasi ekstraklasowi kopacze w eliminacjach europejskich pucharów. Mam dość patrzenia na nieudolnie próbujący wrócić do Ligi Mistrzów AC Milan. Moje kibicowskie serce krwawi z tych dwóch powodów, dlatego wkroczyłem do świata FIFA 19, by zaprowadzić porządek. Tak zaczyna się moja kariera w FIFA 19.
Napięcie rosło. Kibiców Puszczy Niepołomice nic nie mogło uspokoić przed startem debiutanckiego sezonu ich ukochanego zespołu w ekstraklasie, a na pewno nie fakt, że Krzysztof Słaby w końcu nauczył się mijać przeciwników zagraniem na dobieg. Właśnie na takich detalach Stach Mizeria budował jednak siłę swojej drużyny.
Jak Niepołomice zareagowały na ekstraklasę? Z entuzjazmem. Wizja pojedynkowania się o tytuł najlepszego klubu w Polsce z takimi tuzami krajowego futbolu, jak Legia, Lech czy Lechia działała na wyobraźnię.
Po latach przerwy wróciłem do FIFA Ultimate Team i zacząłem bawić się w budowanie drużyny marzeń. Wystarczyło kilka minut, żebym zrozumiał, jak wiele się tutaj zmieniło podczas mojej nieobecności. Wspominam wam o tym od razu, żebyście mogli wziąć poprawkę na jeden bardzo istotny fakt. Ekspert FUT ze mnie w tym momencie żaden, ale liczę, że opisując swoje perypetie, zwrócę waszą uwagę na kilku ciekawych...
Puszcza Niepołomice wypracowała sobie taką przewagą, punktową i psychologiczną, że od kwietnia mogła już wychodzić na boisko na większym luzie. Zaczynało odbijać się to na wynikach, ale Stach nawet przez chwilę nie tracił kontroli nad sytuacją.
