Niepołomice nigdy specjalnie nie żyły futbolem. Niewielki stadionik rzadko kiedy się wypełniał, a w popularyzacji klubu na pewno nie pomógł fakt, że ekstraklasowe potyczki rozgrywał on w Niecieczy. Trudno było jednak zaprzeczyć, że od przybycia Stacha Mizerii, wokół Puszczy działo się sporo i wielu mieszkańców do tej pory tylko z doskoku interesujących się sytuacją drużyny, teraz potrafiło regularnie śledzić jej poczynania.
Agenci Gordon i Whistler przysłuchiwali się z uwagą każdemu słowu Blackburna. Pierwszy nie zdradzał żadnych emocji, starając się skupić na faktach niezbędnych do rozwiązania zagadki. Drugiemu przychodziło to dużo trudniej, co dało się zauważyć choćby po uszczypliwych komentarzach i gestach wskazujących na ogólne zniecierpliwienie.
Bezsensowny upór czasami nie ma sensu. Sam Stach parokrotnie w swoim życiu musiał przyznać, że tylko krowa nie zmienia poglądów, gdy przyszło mu wycofywać się z wcześniejszych deklaracji. Zmiana planów była też niezbędna w Puszczy, gdy okazało się, że w trenowanej formacji 3-6-1 drużyna zwyczajnie nie gra.
Pomieszczenie było wręcz przesiąknięte nerwową atmosferą. Sierżant sztabowy Henry Blackburn nie próbował już ukrywać zniecierpliwienia przeciągającym się przesłuchaniem, które jego zdaniem donikąd nie prowadziło. Rozmówcy nie zamierzali jednak się spieszyć i podejmować pochopnych decyzji. Na żołnierzu ciążyły poważne oskarżenia, a ich zadaniem było zweryfikować zeznania każdej strony.
Koncertowy upadek mitu Mizerii? Stach nie zamierzał na to pozwolić. Nie po to wracał do Polski po tylu latach, by znowu zapisać się w pamięci kibiców jako człowiek, który specjalizuje się w spuszczaniu drużyn do niższych lig. Przedsezonowe prognozy były dla niego jak siarczysty policzek, na który zamierzał odpowiedzieć celnym kopniakiem w jaja wszystkich tych pseudofachowców.
Amerykańskie lato wszystkim po trochu dawało w kość. Wysoką temperaturę panującą na zewnątrz dało się też odczuć w pokoju na drugim piętrze biurowca CIA. Niewiele pomagał mały wentylator ustawiony w rogu pomieszczenia. Ktoś nie przymknął do końca żaluzji i promienie słoneczne z łatwością znajdowały sposób, by przemknąć pomiędzy poszczególnymi piórami. W środku było dość pustawo. W centralnym punkcie stało stare biurko z dwoma krzesłami...
Przed pierwszą potyczką z Dinamem Zagrzeb w fazie play-off eliminacji Ligi Mistrzów znowu wypadała nam konfrontacja w ekstraklasie. Tym razem do Gdańska przyjeżdżał Śląsk Wrocław. Kolejna porażka na krajowym podwórku mogłaby niepotrzebnie skomplikować nam plany, ale zaufałem insynktowi i wypuściłem w bój zmienników, licząc, że zechą się zrehabilitować.
Lechia Gdańsk z mistrzowskim tytułem? Do osiągnięcia wyznaczonego celu i jednocześnie spełnienia wieloletnich marzeń kibiców potrzebowaliśmy wyjazdowego zwycięstwa nad Pogonią Szczecin. Kusiło mnie, żeby zrewanżować się ze przegrany finał Pucharu Polski w ubiegłym roku i zrobić małą fetę w Szczecinie, ale ostatecznie nie naciskałem na chłopaków. Zawsze przyjemniej jest zdobywać trofeum na własnym stadionie, dając powody do świętowania dziesiątkom tysięcy zgromadzonych na trybunach fanów....
Sukcesy w Pucharze Polski długo stanowiły tarczę, za którą mógł ukrywać się Stach. Wkrótce jego atutem stała się też zachowawczość w dysponowaniu budżetem transferowym. Spokojna sytuacja finansowa była bardzo na rękę zarządowi, który planował postawić w Niepołomicach nowy obiekt. Stadion godny drużyny z takimi aspiracjami jak Puszcza. Włodarze nie wiedzieli może jeszcze, gdzie ma stanąć, kiedy, kto go postawi, ile to będzie kosztować i...
Każda kolejna potyczka Puszczy w ekstraklasie była meczem o życie. Żadnego boju Mizeria nie mógł potraktować ulgowo i dać piłkarzom chwili oddechu. Tak w każdym razie mogłoby się wydawać, ale co ma zrobić trener niemal pewnej już degradacji drużyny, która jakimś sposobem znalazła się w finale krajowego pucharu i ma szansę na prestiżowy awans do eliminacji Ligi Europy?
