Grzybowe Królestwo znów było w niebezpieczeństwie! Ocalić je mógł tylko niezawodny Mario, któremu żadne wyzwanie nie jest straszne. Tym razem jednak mierzył się z czymś zupełnie sobie nieznanym, co oznaczało, że musiał bacznie uważać na czające się niebezpieczeństwa.
Są takie produkcje, które próbują wnosić powiew świeżości do danego gatunku i modyfikować znane od lat schematy. Są też te, które trwają przy sprawdzonych rozwiązaniach, by zaserwować graczom dokładnie to, czego mogą oczekiwać. Bezpieczną opcję reprezentuje NeuroVoider, w którym autorzy skupili się na przyjemności strzelania i efektowności prowadzonych potyczek z przeważającymi siłami wroga. Zapraszam na recenzję NeuroVoidera na Switcha.
Za siedmioma górami, za siedmioma rzekami istniało sobie pewne królestwo bez wyznaczonych granic. Choć opowieść ta zaczyna się w dobrze znany ci sposób, nie będzie w tej bajce opisanych wcześniej losów. Historia ta bowiem świat magii i wyobraźni przeplata ze wszystkim tym, co ludziom jest tak dobrze znane. Oto przed tobą legenda Mario+Rabbids: Kingdom Battle, w której technologia zagroziła wszystkiemu, co w pewnym królestwie...
Lądujemy w majestatycznie unoszącej się na wodami archipelagu El Nido Terra Tower. Co skrywa tajemniczy obiekt będący bez wątpienia cudownym osiągnięciem zaginionej cywilizacji z alternatywnej linii czasowej? Z pewnymi obawami ruszamy do środka, dając się pchać przeznaczeniu.
Ocaleni przez smoka przed niechybną zgubą, pędem wracamy na plażę Opassa, gdzie przenikają się dwie rzeczywistości. Lynx z pewnością nie próżnuje, a dziesiątki pytań, które pojawiły się po wizycie w Dead Sea, wymagają znalezienia odpowiedzi.
Szalona idea stojąca za Hyperparasite wydaje się przepisem na sukces, który musi uczynić z gry wzorzec dla kolejnych rogalików. Na przeszkodzie do realizacji tego ambitnego celu staje jednak kilka elementów produkcji Troglobytes Games, które uniemożliwiają jej wspięcie się na sam szczyt reprezentowanego gatunku. Zapraszam po więcej szczegółów do recenzji Hyperparasite na Nintendo Switch.
Stray nie było pierwsze, miałoby się ochotę zakrzyknąć. Kto by się spodziewał, że będziemy potrzebować iluzji Sneffa i przemiany w trzy koty, by odkryć sekret ustawionej ruletki Fargo i jego długiej serii zwycięstw w hazardowych potyczkach o najwyższą stawkę. Dopiero jako futrzaste czworonogi zdołaliśmy popsuć mechanizm, by odegrać się i odblokować ścieżkę dalej.
Znów uwieziony, choć inaczej niż przedtem. Jeszcze chwilę temu Serge szukał drogi powrotu do swojego świata. Teraz był w domu, w dobrze znanej sobie od lat okolicy, ale w zupełnie obcym ciele. Co zrobił Lynx? Dlaczego zamienili się ciałami? Jak mógł to odwrócić?
Duchy i kościotrupy opanowują pokład, jakby próbowały zemścić się na załodze za zuchwalcze tytułowanie się statkiem widmem. Wciągnięci w środek chaotycznej potyczki, próbujemy wydostać się z zamknięcia, szukając klucza do krat blokujących drogę na pokład. Trochę to trwa, ale w końcu wydostajemy się na zewnątrz, przy okazji ratując skórę kilku piratom. Niespodziewana komplikacja i wydłużony przystanek, który spowolnił nasz marsz śladami Lynxa i Vipera.
Pokój generała Vipera wypełnia głos Lynxa. W Sea of Eden czas płynie inaczej. Przeszłość i przyszłość przenikają się, tworząc niezwykły konstrukt wykraczający poza zwykłe rozumienie. To tam rzekomo ukryty jest najcenniejszy artefakt, Frozen Flame, który próbuje zdobyć tak wielu śmiałków. Tajemniczy adwersarz swobodnie dzieli się tymi kilkoma informacjami, jakby Serge był jego zaufanym powiernikiem. Zwraca się do niego tak, jakby znali się już od...
