Manny stał na końcowej stacji, z której dusze ruszają ku wiecznemu spoczynkowi w raju. Był tak blisko, a mimo to nie mógł przeprowadzić Meche, której LeMans i Hurley ukradli zasłużony za życia bilet. Minęły cztery lata odkąd opuścił El Marrow. Pokonał tak wiele trudności. Teraz rozpoczynał sentymentalną podróż z powrotem, by raz na zawsze rozwiązać sprawę gangsterskiej działalności byłego przełożonego.
Zabawa się skończyła. Ktokolwiek pamiętał sezon 2021 Formuły 1 i rywalizację Red Bulla z Mercedesem, ten wiedział, że w tym przypadku na torze nie będzie okazywania litości. Ravenwest i Monster Energy weszły na wojenną ścieżkę i zamierzały stosować wszelkie dozwolone chwyty, by zmagania w Street Circuit World Masters zakończyć przed konkurentem.
Od kolorowej i pierzastej manii na punkcie Angry Birds minęło wiele lat. Hitowa seria Rovio doczekała się licznych naśladowców, którzy z różnymi efektami próbowali i nadal próbują powtórzyć jej wyczyn. Dzisiaj tego rodzaju połączenie gry logiczno-zręcznościowej nie stanowi już nic niezwykłego. Czy King Oddball na PlayStation Vita ma więc w sobie coś magnetycznego, co jest w stanie do niego przyciągnąć? Odpowiedź przynoszę w recenzji.
Trudno byłoby zliczyć, ile razy zdołał już odzyskać i utracić Meche. Na wyspie Domino na Końcu Świata ich relacja z pewnością należała do tych z gatunku „to skomplikowane”. Cokolwiek się nie działo, wiedział, że nie może odpuścić i pozwolić Hurleyowi wygrać.
Brucevsky darzył forda focusa pewnym szacunkiem od czasu startów Colina McRea w Rajdowych Mistrzostwach Świata. Auto wyglądało na solidne, wystarczająco mocne i dobrze słuchające się kierowcy, by otwierać szanse na zwycięstwa w kolejnych rundach Street Circuit World Masters. Polak mógł z pewnością koncentrować się na walce z konkurentami, a nie na siłowaniu się z samochodem.
Dragon Ball to nie tylko popularna manga i słynna na całym świecie seria anime. To również kilkanaście filmów pełnometrażowych, które przedstawiają poboczne historie lub opowiadają alternatywne wersje znanych wydarzeń. Tego rodzaju tytuły zapoczątkowała premiera z 1986 roku. Jak po tych ponad trzydziestu latach wypada Dragon Ball: Legenda o Shenlongu? Czy warto do niej wracać? Zapraszam na krótką recenzję.
Minął kolejny rok, a ambitny Manny Calavera znów pokonał ścieżkę od mopa do steru. Tym razem dosłownie, bo z majtka stał się kapitanem, na którego z uwagą spogląda cała załoga SS Limbo. Skazany na sukces? Być może. W najważniejszym nadal był jednak daleko od celu. Wciąż nie spotkał panny Colomar.
Na Yas Marina stawka była zbita. Poszczególnych uczestników dzieliły minimalne różnice. O wszystkim mogły zdecydować błędy popełnione na wymagającym odcinku z szykanami, gdzie chodziło o właściwe wykorzystanie tarek. Reprezentant Intela znów popisywał się wysokim tempem i pokonywał niemal perfekcyjnie okrążenie za okrążeniem. McKane w niczym mu jednak nie ustępował. Śledził go niczym cień, czekając na błąd. Kibice mogli śledzić tę rywalizację z zapartym tchem....
Planeta Ziemia. Spokojna i bogata w surowce. Zapewniająca dostatni byt, a jednocześnie opanowana przez hałaśliwe i słabiutkie istoty składające się w większości z wody. W 99% nawet nieświadome, że istnieje życie w kosmosie. Do niedawna w każdym razie. Wraz z przybyciem Pasożyta wszystko się zmieniło.
Obstawiający do upadłego wyścigi kotów Glottis stanowił niewielki problem na liście Manny’ego. Poważniejszym był brak wolnych miejsc na pokładzie statku SS Limbo, który był jego jedynym potencjalnie środkiem transportu do dalszej pogoni za Meche.
