Trzeba było pokonać u siebie Celtic, w teorii najsłabszy zespół grupy H, by marzyć o wiośnie w europejskich pucharach. Znałem jednak doskonale taktykę Szkotów. Na wyjazdach bronią Częstochowy i rachują kości, by nokautujące ciosy zadawać przed własną publicznością.
Lagos, Amsterdam, Rzym, Berlin. Poszło szybko i sprawnie, bo okazało się, że z Makelele i Xabim Alonso The Cobras w każdym z tych miejsc prezentowali poziom poza zasięgiem konkurencji. I to pomimo faktu, że w niektórych potyczkach francuski pomocnik występował mocno „przemęczony” po poprzedzającym wieczorze.
Powróciłem do wytrenowanego w okresie przygotowawczym ustawienia, bo szykował się nam ważny mecz ligowy z Dijon. W każdym sezonie we Francji pojawia się przynajmniej jedna ekipa, która gra powyżej oczekiwań i zostaje czarnym koniem. W trwających rozgrywkach w tej roli próbował ponownie odnaleźć się Dijon.
Xabi Alonso nie ściemniał. Makélélé rzeczywiście przebywał w Nowym Jorku i zgodził się nawet wystąpić w kilku nadchodzących konfrontacjach. Brucevsky nie mógł jednak być zbyt spokojnym, bo Francuz niechętnie palił się do większej liczby spotkań, a tym samym przed turniejem w USA The Cobras mieli dość skromną kadrę.
Patrząc z perspektywy boiska treningowego, Hoda wyglądał na zawodnika, który szybko się zaaklimatyzował we Francji i złapał kontakt z kolegami z nowego zespołu. Na jego korzyść działało kilka faktów. Ustawienie z dwoma snajperami zmniejszało nieco konkurencję pomiędzy czterema napastnikami, a i ich różne narodowości wykluczały potajemne sojusze wymierzone w rywala o pierwszy skład.
Rio de Janeiro powitało The Cobras zgodnie z przewidywaniami, a więc palącym słońcem i duchotą. To nie będą łatwe warunki do grania – pomyślał Brucevsky. Jeśli jednak chciał cokolwiek osiągnąć, musiał szybko się zaaklimatyzować. Miał ledwie dwa tygodnie na złapanie formy przed meczem o puchar Brazylii.
Spławiłem Bordeaux, tak samo jak Kayserispor i Charleroi, które koniecznie chciały jeszcze przed końcem wakacji wypożyczyć na rok moich młodych defensorów. Ongenda i Wallin byli mi jednak potrzebni. Zamierzałem ich w nadchodzących miesiącach powoli wprowadzać do pierwszego składu.
Brucevsky stresował się, jakby za moment miał bronić magisterkę. Mógł, bo za kilka sekund rozpoczynał pierwszy mecz turnieju kwalifikacyjnego, od którego wyniku mogła zależeć jego przyszłość. Największym ciężarem były oczekiwania kompanów. Wiedział, że na tle Solariego, Wornsa czy Jamesa prezentuje marne umiejętności. Za wszelką cenę nie chciał spowalniać tego pędzącego ku Brazylii powozu.
Stade Chariety wypełniony po brzegi. Na trybunach dwadzieścia tysięcy fanów, którzy przyszli podziwiać zwycięzców Trophee de Champions w pierwszej batalii o ligowe punkty sezonu 2022/2023. Naprzeciw Paris FC nieobliczalny Olympique Lyon, który liczy na dużo lepszy sezon niż poprzednio.
Solari nie należał do wyrozumiałych nauczycieli, którzy krok po kroku objaśniają wszystkie równowania przed klasówką. W ramach kilku wieczornych treningów dał swoim nowym kompanom z ekipy wycisk, po trosze rewanżując się za poniesioną przed kilkoma dniami porażkę. Miało to jednak swoje pozytywne efekty.
