Stach ciężko pracował przez ostatni rok i czuł, że też powinien skorzystać z zimowej przerwy. Sytuacja w klubie nie pozwalała jednak na żaden dłuższy urlop. Piłkarze rozjechali się na odpoczynek, a Mizeria musiał spożytkować parę tygodni na początku 2020 roku na ogarnięcie sytuacji.
Próbując odnaleźć się w nowej rzeczywistości, po zakończeniu półrocznego maratonu z Red Dead Redemption 2, sięgnąłem po intrygującego Minisa z biblioteki PSP – Monsters Probably Stole My Princess! Utrzymana w humorystycznych klimatach zręcznościówka zajmuje może godzinę, więc moje spotkanie z nią zrelacjonuję Wam w równie krótkiej i przystępnej formie. Oto ballada o mrocznym lordzie.
Szybujący Orzeł nie żyje. Zmęczony życiem pod dyktando białych, sprowokowany przez ludzi pułkownika i podwładnych Cornwalla, a do tego podjudzony przez Dutcha, ruszył do walki. I wyszedłby z niej zwycięsko, ale głupiec poszedł ratować człowieka, który jest już jedną nogą w grobie. Mnie.
Pewne zwycięstwo nad Pogonią, 2:0, umocniło Zagłębie Sosnowiec w górnej połowie tabeli. Klub nie zdawał sobie sprawy, że jednocześnie utwierdziło Lechię w przekonaniu, że nie ma na co czekać. Właściciele przygotowali umowę i wykonali jeden kluczowy telefon. Na kilkanaście dni przed zimową przerwą zmieniałem więc klub na dużo bardziej perspektywiczny. Jest szansa, że już w pierwszym sezonie zrobię znaczący krok w kierunku realizacji planów....
Na początku listopada sytuacja w Sosnowcu wyglądała na stabilną. Drużyna punktowała regularnie i trzymała się w górnej połowie tabeli. Styl gry nie porywał, bo trudno zachwycać się kolejnymi bezbramkowymi remisami i szczęśliwymi zwycięstwami po 1:0, ale przynajmniej zarząd miał powody do zadowolenia. Wiedziałem jednak, że to nie wystarczy, by zrealizować pierwszy etap planu na tegoroczną karierę. Celem był awans do europejskich pucharów, a mając...
Piętrzące się problemy z kontuzjami, kiepska atmosfera w szatni, miejsce blisko strefy spadkowej. Ekstraklasa nie żałowała Stachowi Mizerii razów i bez ceregieli wprowadzała go w rzeczywistość, w której muszą egzystować polscy trenerzy.
Colm zawisnął. Kat otworzył zapadnię, a on runął w dół. Towarzyszyła mu ciemność, gryzący dotyk sznura zaciśniętego wokół szyi i odgłosy wiwatującej społeczności Saint Denis. Jeszcze minutę wcześniej obserwował zgromadzenie wokół siebie z pogardą, wierząc, że jego towarzysze za moment go odbiją. Nie pozwoliliśmy jednak na to.
Zakończony triumfem towarzyski turniej we Włoszech nie zmienił mojego postrzegania Zagłębia. Nie widziałem w tej kadrze wystarczającej głębi, nie mówiąc już o umiejętnościach, by móc myśleć choćby o pozycji w środku ekstraklasowej stawki. Skoro więc wygrałem na boiskach trochę gotówki, postanowiłem spożytkować ją na małe wzmocnienia.
Mizeria nie mógł powiedzieć, że uporał się z problemami i ustawił Puszczę na właściwym kursie. Drużyna przegrała kolejny mecz, 0:1 z Górnikiem Zabrze. Obrońcy zanotowali lepszy występ, ale nie wystarczyło to choćby do wywalczenia remisu. Widmo spadku majaczyło nadal w oddali. Nad klubem wisiała groźba, że w każdej chwili straci niewielką przewagę nad notowanymi niżej przeciwnikami.
Nie jestem w stanie nawet określić, które z ostatnich wydarzeń wstrząsnęło mną najbardziej. Czy porwanie małego Jacka, czy śmierć Hosei na naszych oczach, czy tragedia tych wszystkich niewinnych ludzi w Guarmie, czy może diagnoza o śmiertelnej chorobie. Każdy dzień przynosi kolejne uderzenie, po którym mój świat trzęsie się w posadach. Czuję, że koniec jest już bliski.
