Syberia 3 #7: Powrót przyjaciela
Czas naglił. Strusie musiały odzyskać wolność. Kate Walker wiedziała jednak, że rozwiązanie tej jednej kwestii nie wystarczy. Musi jednocześnie jak najszybciej znaleźć sposób na bezpieczne pokonanie skażonego terenu przed nimi. W innym przypadku Jukole zginą podczas samobójczej próby dalszej migracji przez Baranour.
Mieszkanka parku
Ruszyła w stronę kolejki górskiej. Znalazła na ziemi dziwne notatki leżące nieopodal czerwonego wagonika z rzymską trójką namalowaną białą farbą na karoserii. Wsiadła do środka i przypatrzyła się mechanizmowi. Ktoś oznaczył dziwnymi dziurami na prędkościomierzu różne punkty, w które pasowały niewielkie rurki. Jedną znalazła wcześniej, drugą podniosła z fotela obok. Skojarzyła napis na planie parku, który wskazywał liczby „25” i „15”. Tak też rozmieściła pręty, a następnie uruchomiła dźwignią naciągnięty wcześniej mechanizm.
Wagonik ruszył przed siebie żwawo, jakby jeździł regularnie przez ostatnie dwadzieścia lat. Jadąc po serpentynach i wznosząc się ku górze na podjazdach mogła dodatkowo rozejrzeć się po okolicy. Park był wręcz otoczony radioaktywną mgłą. W tych warunkach dalsza migracja strusi będzie ich tragicznym końcem.
Dobrze wstawione pręty oznaczały, że wagonik zatrzymał się nagle na środku trasy. Mogła wysiąść i dostać się do niedostępnej obecnie w inny sposób sekcji parkowej. Nie przypuszczała, że ktokolwiek oprócz nich może znajdować się obecnie w parku. Jakież było więc jej zdziwienie, kiedy natrafiła na wagon metra przerobiony na funkcjonalne mieszkanie. A jego właścicielką okazała się sierżant sztabowa Katerina Drozdolova, medalistka olimpijska w pchnięciu kulą, która po śmierci ukochanego Andrieja postanowiła zostać blisko niego już na zawsze.
Zdobyć zaufanie
Nie zaczęły z dobrej stopy. Katerina była zła za zabranie bez pozwolenia jej wózka, przez co musiała natrudzić się z powrotem do domu. Kate puściła obelgę, którą usłyszała na powitanie, mimo uszu i przeprosiła za nieporozumienie. Szybko wyczuła, że najlepiej będzie załagodzić sytuację. Kiedy podczas rozmowy Drozdolova nagle wyciągnęła mały kluczyk Voralbergów, by nakręcić towarzyszącego jej mechanicznego psa, Walker dostała jeszcze jeden argument do zaprzyjaźnienia się z nową znajomą.
Czuła, że Katerina jest osobą nieufną i nie przyjmie ze zrozumieniem otwartej prośby o oddanie przedmiotu od zupełnej nieznajomej. Postanowiła podejść Rosjankę. Wykorzystała zauważoną wcześniej informację o wyborach lokalnej piękności z 1979 roku, by pogratulować kobiecie zdobytego wtedy tytułu wicemiss. Zadziałało. Podejście Drozdolovej zmieniło się, jakby w mgnieniu oka zostały koleżankami, choć dzieliło ich niemal wszystko. Kate nie miała jednak powodów do narzekań. Otrzymała cenny kluczyk, którego teraz naprawdę potrzebowała.
Wróciła na plażę i podeszła do ławki. Była pełna obaw, ale też nadziei. Wizja odzyskania kompana, z którym tak wiele przeżyła brzmiała niemalże nierealnie, ale przecież u boku Voralberga zdążyła już przeżyć mnóstwo sytuacji wymykających się zdrowemu rozsądkowi. Nakręciła mechanizm i zakryła pokrywę ochraniającą serce oraz resztę skomplikowanego układu.
Powrót przyjaciela
Słowa Steinera stały się faktem. Oscar wrócił, jakby nigdy nie zniknął na dłużej. Zasypał Kate pytaniami, na które odpowiedziała, delektując się rozmową z kimś, za kim tęskniła. Automaton szybko przypomniał, dlaczego jest tak barwnym, jedynym w swoim rodzaju wytworem. Kiedy Amerykanka poprosiła go o pomoc w uruchomieniu wózka, zgodził się, ale postawił konkretny warunek. Bez ubrań nigdzie się nie ruszy. Nie zamierza paradować bez okrycia wierzchniego po plaży i po pomoście. Kate przyjęła sugestię z rozbawieniem. Kiedyś pewnie zirytowałaby się na kolejne utrudnienie i przesadną zasadniczość kompana. Teraz tylko uśmiechnęła się i powiedziała towarzyszowi, że nie ma sprawy.
Gdzie w parku mogłaby znaleźć ubrania w odpowiednim rozmiarze? Pomyślała o mieszkaniu Kateriny, która z pewnością zachowała trochę rzeczy po ukochanym Andrieju. Pomysł wydawał się dobry, ale nie była pewna, czy zdoła ją przekonać do oddania cennych pamiątek. I tak planowała ją odwiedzić, by oddać kluczyk, więc uznała, że wybada możliwości.
Na miejscu zastała nie tylko mieszkającą samotnie w parku sierżant, ale też kilku Jukoli, którzy zachwycili się nadawanym w radiu słuchowiskiem romantycznym. Walker pierwszy raz od początku wspólnej migracji zdenerwowała się. Bez ogródek przypomniała dwóm przedstawicielom plemienia, że mają pracę do wykonania i nie powinni marnować czasu. Obaj przeprosili i wrócili do powierzonych zadań. Sama Drozdolova okazała się wyrozumiała i choć prośba Amerykanki ją zdziwiła, to zgodziła się oddać kilka rzeczy dla automatona. Walker już miała podchodzić do szafy, by coś wybrać, kiedy obok nagle pojawił się Oscar. Postanowił sam zdecydować, jakie odzienie będzie najlepsze. Kate nie mogła zaprzeczyć, że podszedł do tematu swojej kreacji dość oryginalnie.
Diabelski młyn
Wszystko było gotowe i rozplanowane. Dzięki Katerinie Walker znalazła nawet sposób na ominięcie wypełnionych radioaktywnymi oparami ulic Baranour. Przejście tunelami metra, kilka metrów pod ziemią, było idealnym rozwiązaniem dla strusiów i towarzyszących im Jukoli. Najpierw trzeba było jednak uwolnić zwierzęta z ładowni.
Oscar wsiadł do wózka ustawionego na pomoście i uruchomił silnik. Ruszył powoli Wydawało się, że niewielki pojazd nie da rady przesunąć Krystal choćby o kilka centymetrów, ale po chwili liny napięły się i statek zaczął zagłębiać się w plażę. Kate dostrzegła, że w ten sposób nic nie uzyskają. Jeśli chcieli odblokować drzwi ładowni, musieli jakimś sposobem podnieść dziób statku wyżej i dopiero wtedy podciągnąć go w głąb lądu. Walker obejrzała się i spojrzała w stronę diabelskiego młynu, który leniwie kręcił się po niedawnym wybudzeniu. Nic lepszego nie było pod ręką, więc postanowiła spróbować.
Uruchomiła ponownie zatrzymany chwilę wcześniej mechanizm, a wielkie koło zaczęło się leniwie kręcić. Przymocowany zaczep ruszył w górę. Lina łącząca konstrukcję i burtę Krystal napięła się i zaczęła drżeć. Po chwili metal statku jęknął po raz pierwszy, a później zaczął coraz głośniej trzeszczeć. Okręt poruszył się. Najpierw jakby od niechcenia i przypadkowo. Po chwili za to z pełnym impetem szarpnięty w górę, zaczął ryć po plaży. Siła rzuciła nim na pomost, gdzie połamał deski i zniszczył całe molo. Przesuwał się w głąb lądu, ale opór stawał się już zbyt duży dla diabelskiego młynu, którego nikt nie doglądał przecież od dobrych dwóch dekad. Zardzewiałe śruby i mocowania puściły. Koło spadło ze swojej podstawy i stoczyło się w stronę plaży. Po chwili grawitacja zrobiła już swoje. Przewróciło się na bok, niszcząc wszystko pod sobą.
Podziemna migracja
Walker nie miała wyrzutów sumienia. Obiekt i tak był zapomniany i nie zanosiło się, by ktoś nagle miał zacząć z niego korzystać. Dużo ważniejsze było w tej chwili oswobodzenie strusiów, które już zbyt długo czekały w ładowni. Jukole świętowali, widząc wychodzące na plażę ptaki. Migracja mogła ruszać dalej, a dzięki wskazówkom od Drozdolovej nie musiała też ryzykować kontaktu z promieniowaniem. Plemię zebrało wszystkie rzeczy w ciągu kilkunastu minut.
Odblokowane przejście do tuneli pozwoliło nie tylko sprawnie ruszyć całej grupie, ale też ukryć się przed wzrokiem wrogów. Kiedy Kurt prowadził wszystkich pod ziemią, nad ulicami Baranour krążył śmigłowiec z pułkownikiem i doktor Efimową. Utwierdzili się w przekonaniu, że problem właśnie znalazł rozwiązanie, a Jukole zginą podczas samobójczej próby przebicia się ulicami radioaktywnego miasteczka…
—
Syberia 3 to trzecia odsłona słynnej serii gier przygodowych, za którymi stoi Benoit Sokal i jego zespół. Produkcja wydana ponad dekadę po wcześniejszej odsłonie pozwala poznać dalsze losy Kate Walker i przeżyć z nią kolejną przygodę w niegościnnych rejonach dalekowschodniej Rosji. Co czeka prawniczkę z Ameryki i jakim wyzwaniom będzie musiała stawić czoła? Zapraszam na opowieść z gry – tylko w Gralingradzie!
<— Szósty odcinek opowiadania z gry Syberia 3
