Syberia 3 #2: Obóz Jukoli
Kate Walker była w tarapatach. Otoczona opieką medyczną, której nie chciała i której nie czuła, że potrzebuje, znalazła się na łasce lekarzy gotowych posunąć się nawet do odurzenia jej zastrzykiem z nieznaną substancją, byle tylko utrzymać ją w ryzach.
Doktor Zamiatine
Jej podejrzenia odnośnie placówki znalazły potwierdzenie. Fotel Kurta, przypominający bardziej narzędzie tortur niż wygodne miejsce dla chorego, nie był przypadkowy. Cokolwiek doktor Efimowa i jej ludzie planowali, nie wróżyło to nic dobrego dla młodego jukolskiego przewodnika i prawniczki z Ameryki. Kate wiedziała, że musi jak najszybciej uciec. Musiała zrobić to jak najdyskretniej. Szczęśliwie niedługo później sowa szamanki wróciła z naprawionym kluczem.
Doktor Mangoling nie był akurat w okolicy, gdy aktywowała mechanizm i wreszcie przedostała się do windy. Zjechała na parter i po krótkiej chwili odnalazła gabinet z nazwiskiem lekarza, o którym wspominał wcześniej Kurt. Prawdopodobnie jedynego sojusznika w ich nierównej walce o odzyskanie wolności. Doktor Zamiatine miał już swoje lata. Był niskim, korpulentnym mężczyzną o pogodnym wyrazie twarzy, którego głowę zdobiły trzy rozdzielone łysiną kępki siwych włosów.
Powitał Kate z radością, ale też ze zdziwieniem. Z informacji, które otrzymywał od swojej koleżanki Efimowej wyłaniał się raczej obraz pacjentki, której stan zdrowia wymusza ścisłą i uważną obserwację. Walker próbowała od razu zwrócić uwagę na dziwne zachowanie kadry i jeszcze bardziej zastanawiające metody leczenia. Zamiatine nie przyjął jednak jej sugestii tak, jak oczekiwała. Obawy i lęki pacjentki zrzucił na karb wcześniejszych urazów, wyraźnie zaznaczając, że ma pełne zaufanie do swoich współpracowników. A już najbardziej do doktor Efimowej, której oddaje coraz więcej i więcej kontroli nad placówką, usuwając się powoli w cień i ku zasłużonej emeryturze.
Otoczona przez wrogów
Pamiętając finał wcześniejszej konfrontacji, Walker wiedziała już, że ma niewielkie szanse uzyskania zgody od Olgi. Raz jeszcze spróbowała wyprosić o zgodę Zamiatine’a, mówiąc o chęci przyniesienia protezy dla Kurta. Lekarz pozostał nieugięty. Kate podziękowała za otrzymaną książkę o Jukolach i wyszła z gabinetu. Niechętnie skierowała swoje kroki do pokoju po drugiej stronie korytarza, gdzie pracowała Efimowa. Zdążyła wejść do przedsionka pomieszczenia, gdy usłyszała jej głos. Rozmawiała przez komputer z kimś, do kogo zwracała się „pułkowniku”. Konwersacja dotyczyła Walker i Jukoli. Najwyraźniej lekarka była zaangażowana w jakiś większy spisek, którego celem było powstrzymanie dalszej migracji plemienia i deportowanie prawniczki z powrotem do Ameryki.
Walker nie dała się złapać na podsłuchiwaniu. W ukryciu poczekała aż kobieta sekretnym wyjściem opuści swój gabinet. Następnie sprawdziła jej komputer. Kiedy przeglądała maile, niespodziewanie pojawiło się połączenie z nieznajomym mężczyzną. Po drugiej stronie ekranu był wysłany przez kancelarię detektyw Cantin. Mający się za najlepszego w swoim fachu, zamierzał szybko i sprawnie wyegzekwować nakaz zatrzymania Kate Walker i przywiezienia jej z powrotem do Stanów. Dopiero krótka i intensywna wymiana zdań z śledczym uświadomiła jej, jak wielu wrogów zdążyła sobie narobić od momentu, kiedy wyruszyła z Valadilene.
To był jednak problem, którym mogła zająć się później. Teraz chciała wydostać się z kliniki, by później móc uratować Kurta. Podeszła do drzwi, z których wcześniej skorzystała doktor Olga i rozwiązała dwie niezbyt skomplikowane łamigłówki. Za ukrytym przejściem znajdowała się luksusowa winda, która zabrała ją na dół. Znalazła się w wilgotnych, zatęchłych, pogrążonych w półmroku podziemiach kliniki. Już po kilku krokach usłyszała znajome głosy. Efimowa i Mangoling rozmawiali o czymś. Z ukrycia zaczęła się przypatrywać, jak walczą z zaworem i otwierają go, by wpuścić toksyczne substancje do wody. Szybko skojarzyła słowa lekarki, która wspominała o zamiarze powstrzymania dalszej migracji Jukoli. Kiedy medycy wrócili na górę, zaczęła rozglądać się za drogą wyjścia. Nie analizowała zawartości substancji, nie zbierała dowodów. Jakby czuła, że w tym obcym sobie kraju, w tej tak odmiennej kulturze nie ma to najmniejszego sensu.
Zatruta woda
Usiadła na środku niewielkiej, drewnianej łódki pozbawionej nawet wioseł. Odcumowała ją. Nurt zaczął prowadzić ją ku światłu, poza jaskinię u podnóża kliniki. Zleciała wodospadem na dół prosto do akwenu, przy którym plemię Jukoli miało akurat rozbity swój obóz. Szalona eskapada mogła przypomnieć jej o ucieczce z klasztoru z Voralbergiem, która była równie ekstrawagancka. Ledwie dobiła do brzegu, a już znalazła się w środku chaosu.
Ogromne, pierzaste strusie nie dostrzegały zagrożenia. Malutcy Jukole starali się powstrzymać je przed wypiciem zatrutej wody. Byli na przegranej pozycji, bo ile można hamować instynkt przetrwania zwierzęcia, które coraz silniej odczuwa pragnienie. Walker usłyszała prośby i wołania bezradnych wędrowców. Za sugestią szamanki popędziła w kierunku pobliskiej tamy. Działała spontanicznie, wierząc, że może zdoła coś zrobić, jakoś pomóc. Dopadła do mechanizmu i przestawiając pozycje kolejnych zapór zdołała zatrzymać toksyczną wodę na górze, a przepuścić na dół tylko lżejszą, zdrową.
Sytuacja w obozie uspokoiła się. Kate ucieszyła się, bo czuła duży dług wdzięczności wobec plemienia. Gdyby nie ci niestrudzeni wędrowcy przemierzający surowe rejony Syberii, pewnie byłaby już dawno martwa. Weszła do ogromnego namiotu, w którym Jukole stworzyli targowisko otwarte dla mieszkańców pobliskiego miasteczka. W środku było tyle miejsca, że spokojnie mogły tu odpoczywać pod ścianami z materiału nawet wielkie ptaki.
Przepustka do miasta
Kate pospacerowała chwilę. Przywitała się ze swoimi towarzyszami podróży, a także kupującymi gośćmi z Valsemboru. Potem skierowała swe kroki do wydzielonego pomieszczenia, w którym na podwyższeniu siedziała jak zawsze uśmiechnięta szamanka. Zachowywała pogodę ducha, choć sytuacja wyglądała bardzo źle. Jukole nie byli mile widziani w tych stronach. Ich migracja utknęła, ponieważ jezioro, które mieli przebyć, nie zamarzło. Na domiar złego ich przewodnik przebywał na leczeniu w klinice i nie wiadomo było kiedy wróci.
Walker podzieliła się swoimi spostrzeżeniami. Obiecała pomóc. Zamierzała dołożyć wszelkich starań, by Kurt wrócił do swojego plemienia, a strusie mogły ruszyć dalej. Najpierw jednak musiała znaleźć rozwiązanie dla dużo bardziej trywialnego powodu. Władze Valsemboru wprowadziły przepustki, by uniemożliwić Jukolom swobodne wchodzenie do miasta. Bez takiego dokumentu Kate nie miała szans, by dostać się do środka.
Spróbowała zagadnąć kilku mieszkańców miasteczka w namiocie, ale od wszystkich usłyszała tę samą, dobrze uzasadnioną odmowę. Jeśli oddadzą jej swoją przepustkę, jak sami wrócą do domów? Nie mogła dyskutować z takim argumentem. Niespodziewanie na jej drodze stanął brodaty mężczyzna, od którego biła dobra aura. Okazał się właścicielem pubu, który akurat przybył na zakupy. Los chciał, że miał przy sobie drugą przepustkę, a właściwie szablon dokumentu, którego nie wykorzystała jego żona. Oddał go Kate, odpowiadając na jej prośbę. Walker zrobiła mały krok do przodu, ale potrzebowała jeszcze sfałszować pieczątkę, by oszukać strażnika, który skrupulatnie wykonywał swoje obowiązki przy prowizorycznych szlabanach…
—
Syberia 3 to trzecia odsłona słynnej serii gier przygodowych, za którymi stoi Benoit Sokal i jego zespół. Produkcja wydana ponad dekadę po wcześniejszej odsłonie pozwala poznać dalsze losy Kate Walker i przeżyć z nią kolejną przygodę w niegościnnych rejonach dalekowschodniej Rosji. Co czeka prawniczkę z Ameryki i jakim wyzwaniom będzie musiała stawić czoła? Zapraszam na opowieść z gry – tylko w Gralingradzie!
<— Pierwszy odcinek opowiadania z gry Syberia 3
