Dynamiczne potyczki z przeważającymi siłami wroga w akompaniamencie pompujących adrenalinę, energetycznych kawałków – przepis na dobrą strzelankę pierwszoosobową jest znany od prawie trzech dekad i z pewnością należy do sprawdzonych. Madness Beverage również na nim bazuje, ale postanawia przy okazji nieco zamieszać w formule, by mocniej uderzyć do głowy gracza. Z jakimi efektami? O tym w recenzji.
Majd Addin czuł władzę, a ta wypełniała każdy zakamarek jego ciała, duszy i umysłu. Stanowiła cel, ale też narzędzie, które pozwalało mu żyć tak, jak sobie to wyobraził. Altair obserwował w tłumie, jak wyznaczony przez Saladyna mężczyzna obnosi się ze swoją pozycją przed planowaną egzekucją, którą miał przeprowadzić. Widział, jak jeszcze przed nieuzasadnionym pozbawieniem życia niewinnych, dla pokazu i bez mrugnięcia okiem, zleca swoim...
Kilka udanych startów w zawodach przyniosło większą pewność siebie. Z młodszych i mniej doświadczonych kierowców zeszła presja, stres nieco zelżał, a na wierzch zaczęły wypływać aspiracje. Każdy chciał coś udowodnić.
Od ostatniego podsumowania sytuacji w Gralingradzie minęło dobre pół roku. A skoro akurat zaczynamy kolejne dwanaście miesięcy, więc to dobry moment, by znów zatrzymać się i spojrzeć na aktualny stan. Przy okazji chciałbym podzielić się kilkoma planami i pomysłami na dalszy rozwój Gralingradu w 2022 roku.
Rozwój segmentu gier indie bardzo mnie cieszy, bo oznacza, że jako odbiorcy mamy jeszcze więcej możliwości wyboru. Często to właśnie w takich mniejszych tytułach znajdziemy nietuzinkowe pomysły na połączenia gatunkowe. Taką produkcją jest też Transcripted, w której idea strzelanki została spięta z motywem gry logicznej.
Pytania pozostawały bez odpowiedzi. Elementy układanki nie pasowały do siebie niezależnie od tego, jak długo Altair starał się je poukładać. Al-Mualim zbywał jego wątpliwości, unikając jednoznacznych rozwiązań. Kazał ich szukać samemu, jak przystało na członka bractwa. W drodze do Akki, po życie Williama de Montferrata, zabójca toczył nieustanną walkę z targającymi nim wątpliwościami.
I oto spotykamy się już po raz jedenasty w ramach Moich Najków, a więc corocznego podsumowania minionych dwunastu miesięcy. Tradycyjnie wytypowałem i wyróżniłem rozmaite napotkane podczas tego roku gry, filmy, seriale i książki, przyznając im tytuły w najróżniejszych kategoriach. To nie jest typowe podsumowanie roku, a subiektywny spis wrażeń, którymi chciałbym się z Wami podzielić. Być może posłuży komuś jako inspiracja lub ewentualne ostrzeżenie....
PES 6 na PSP nie przestaje mnie zaskakiwać. Umęczyłem się okrutnie, walcząc przez cztery sezony o awans z Dywizji 3. W wyższej klasie byłem gotowy na zażartą walkę o przetrwanie, podczas której punkt z remisu będzie cieszyć. Tymczasem mój Milan prezentuje się całkiem solidnie i dość niespodziewanie rywalizuje nawet o awans do elity.
Wicemistrzostwo wywalczone w debiucie, za kierownicą zupełnie nowego i nieznanego wcześniej samochodu, było solidnym wejściem w świat motorsportu. Oakley potrzebowało jednak czasu, żeby podjąć decyzje dotyczące zestawu kierowców na następne zawody. Brucevsky wylądował w punkcie startowym. Był sierpień, a wielu zawodach rywalizacja trwała już w najlepsze. Żaden poukładany zespół nie robił w tym momencie zmian. Młody kierowca znowu był bez kontraktu, bez fotela, a...
Krew na ostrzu, widok zachodzących mgłą oczu, ostatni oddech opuszczający ciało kolejnego celu. Altair obcował ze śmiercią. Była mu bliska i traktował ją jak sprzymierzeńca, u boku którego przywróci pokój mieszkańcom Ziemi Świętej. Słowa mistrza tylko pokrzepiały go, by kontynuował swoją misję. Dziewięć żyć, by odkupić winy. Dziewięć żyć, by pomóc milionom.
