Satyrycy i obdarzeni większym poczuciem humoru felietoniści mogliby to opisywać jako wyścig ślimaków. Co poważniejsi obserwatorzy Ligue 1 mieli zagwozdkę, bo na finiszu rozgrywek nagle dwa czołowe kluby, które do niedawna śrubowały serie spotkań bez porażki, grały nierówno i popełniały o wiele więcej błędów niż wcześniej.
Wystarczyło kilka tygodni, by perspektywa zmieniła się o 180 stopni. Nie ugrałem zbyt wiele z Paris FC w pucharach w tym sezonie, więc liczyłem chociaż na niespodziewanie zdetronizowanie Paris Saint-Germain. Na ostatniej prostej zaczęło jednak jakby brakować nam benzyny.
Sytuacja na Stade Chariety nie była szczególnie komfortowa. Szanse na przejście Manchesteru City w Lidze Europy spadły do minimum, ale nikt związany z klubem nie wybaczyłby mi odpuszczenia rewanżu. Nie mogłem jednak też za bardzo koncentrować się na takiej straconej sprawie, bo w naszym zasięgu nadal było mistrzostwo Francji.
Kibice Paris FC w rozmaitych ankietach, a także dyskusjach na klubowym forum dyskusyjnym, wskazywali jako najważniejsze letnie wzmocnienie Paris FC doświadczonego Kostasa Mitroglou. Sława wyprzedzała greckiego snajpera, choć na boisku na razie nie miałem z niego specjalnego pożytku.
Po czterech meczach w barwach klubu dał mu opaskę kapitana?! Osiemnastolatkowi? Kto tak kurwa robi – straciłem nad sobą panowanie na przedmeczowym spotkaniu ze sztabem szkoleniowym. Informacje z obozu rywali były niezrozumiałe i wymykały się wszelkiej logice.
Pokerowa twarz. Zachowaj pokerową twarz – powtarzałem sobie w głębi duszy, spoglądając na wypisane na kartce żądania dotyczące pierwszego profesjonalnego kontraktu Fehama. Musiałem się sporo natrudzić, by w ogóle przekonać ojca zawodnika do rozmowy, bo Barcelona już go kupiła. I nawet niespecjalnie się na to wykosztowała. Swoje robiła po prostu renoma Camp Nou i giganta z Primera Division.
Każda kariera w Master League ma swoje legendy. Nie inaczej jest w przypadku mojej przygody w PES 2017 i budowanego od zera CF Madrid. W ostatnim odcinku tej serii wspominam najlepszych zawodników, z którymi przyszło mi podbijać Serie A i europejskie puchary.
Bezbramkowy remis z Lens oznaczał, że straciliśmy szansę na zepchnięcie PSG z fotela lidera choćby na kilka dni. Mieliśmy teraz o jeden mecz więcej na koncie i o jedno oczko mniej. Wracaliśmy więc do rzeczywistości.
Około półtora roku trwała moja przygoda z trybem Master League w PES 2017. Jak za dawnych lat, rzuciłem się w wir zmagań, budując swój wymarzony zespół pod nazwą CF Madrid. W ramach 48. odcinku kariery wspominam poszczególne sezony rywalizacji.
2022 rok zaczęliśmy przeciętnie, a może powinienem napisać pechowo. Bezbramkowy remis z osiemnastym Lyonem, któremu coraz mocniej zaczyna zaglądać w oczy widmo spadku, był z ligowego punktu widzenia wpadką. Zabrakło nam szczęścia, by wykorzystać choć jedną z kilku dobrych okazji, ale w pomeczowych wywiadach nie skupiałem się na tym, a przypominałem, że mówimy o Lyonie, a więc ekipie dość mocnej kadrowo.
