Im więcej czasu poświęcam Killer7, tym lepiej rozumiem zachwyty nad dziełem studia Grasshopper Manufacture. Nie dość, że gra dobrze funkcjonuje pod względem systemu i mechaniki zabawy, to jeszcze potrafi szokować i zaskakiwać ciekawymi oraz sprawnie zrealizowanymi pomysłami.
Chyba tylko największy szaleniec i niepoprawny optymista mógł zakładać, że w rywalizacji z Villarreal Pena Sports ma jakieś szanse na awans. A że mój prezes ostatnio idealnie wpisywał się w ten opis, więc na potyczkę z reprezentantem Primera Division nie czekałem jakoś specjalnie.
Nigdy nie byłem wielkim fanem chodzonych bijatyk. Gdy już jednak na jakąś trafiłem to z reguły bawiłem się przednio, zwłaszcza w kooperacji. Do dzisiaj tylko ciepło wspominam chwile spędzone na obijaniu twarzy wirtualnych oponentów w Fighting Force, Gekido, Wojowniczych Żółwiach Ninja czy starszych produkcjach 2D. Ostatnio od gatunku miałem długą przerwę, którą przerwał dopiero Double Dragon Neon na PlayStation 3.
Plan był prosty. Awansować do Primera Division, wypełnić stadion i ściągnąć reklamodawców, którzy będą płacić fortunę za rozmieszczone wokół murawy billboardy czy miejsce na koszulkach Pena Sports FC. Ja miałem go tylko zrealizować. Szybko i sprawnie. Wielu trenerów miało już nad swoją głową wiszący topór podczas pracy. W takim Palermo, w którym rządzi i dzieli prezes Zamparini, nigdy nie wiesz, kiedy zaczniesz swój ostatni...
To był dobry, choć ryzykowny pomysł. Porzucić założenia znane z klasycznych odsłon serii Ridge Racer i stworzyć tytuł łączący w sobie elementy typowej zręcznościowej wyścigówki z destrukcją i demolką rodem z Flatouta, Burnouta czy Split/Second. Nie wszyscy byli, a nawet dzisiaj są, w stanie to przełknąć. Unbounded ma jednak mnóstwo atutów, które sprawiają, że można się w nim zakochać. Oto najważniejsze z nich.
Tradycyjnie zaplanowałem przedsezonowe sparingi z mało znanymi, półzawodowymi przeciwnikami, co by moi podopieczni mogli w miarę komfortowo popracować nad kondycją i zgraniem się. Na wyzwania i morderczą walkę o każdy metr boiska jeszcze przyjdzie czas, a kilka efektownych zwycięstw powinno odpowiednio podbić morale całego zespołu.
Jeszcze kilka tygodni temu byłem tylko przykrywką dla grupy gangsterów, którzy postanowili prać brudne pieniądze w futbolu. Teraz jestem największą nadzieją dla bandy kryminalistów na zarobienie dużej sumy pieniędzy. Fantastycznie.
Bełkoczące duchy, spętany sznurem facet w lateksie, główny bohater z wieloma tożsamości i zabójcy kamikaze, którzy wysadzają się przy ofierze w salwach śmiechu. Świat Killer7 nie jest normalny. To jedna z najdziwniejszych produkcji w bibliotece PlayStation 2 i tytuł z jedną z najwyższych barier wejścia, jakie napotkałem w swojej karierze gracza.
Pena Sports FC zakończyło rozgrywki w górnej połowie ligowej tabeli. Kibice byli zachwyceni, piłkarze dumni, ja usatysfakcjonowany, a prezes zadowolony, choć pewnie powiewało mu, co się z klubem stanie. Zrobiłem wokół siebie potrzebne zamieszanie, osiągając jakby nie patrzeć sukces z drużyną skazywaną na pewny spadek do czwartej ligi.
To nie znakomite umiejętności są potrzebne do osiągnięcia sukcesu w futbolowym świecie, a mocna psychika. Bez niej nawet największy talent nie odnajdzie się na boisku i nie wytrzyma gigantycznej presji ze strony kibiców. Nawet w trzeciej lidze hiszpańskiej zawodnicy mogli się o tym przekonać bardzo łatwo, bo przychodzący na mecze w kilkudziesięcioosobowych grupach fani wymagali dużo i nie przebierali w słowach, gdy przychodziło do...
