Alicia i walkiria Silmeria czekały na niego w sumie ponad dobę. Zostały nawet zmuszone do przenocowania w pobliskiej karczmie, co na pewno nie wpłynęło dobrze na ich nastroje. W końcu wyczekiwany mężczyzna zjawił się na miejscu, wyraźnie zaskoczony obecnością młodej następczyni tronu.
Powstrzymałem się, choć nie było łatwo, przed gwałtownym przebudowywaniu składu i inwestowaniu fortuny w teoretyczne wzmocnienia. Znowu. Do tej pory z reguły nie ponosiłem konsekwencji takiej zachowawczej, „wengerowej” polityki transferowej, ale nie znaczyło to, że byłem spokojny o los Paris FC w Ligue 1.
Paris FC wkraczało do świata wielkiej piłki. Dołączaliśmy do grona dwudziestu najlepszych klubów Francji pewni swoich umiejętności i możliwości, a nie jako szare myszki marzące tylko o utrzymaniu się za wszelką cenę. Za wiele razy przez to przechodziłem, by znowu drżeć o przyszłość po awansie.
Jeszcze kilka godzin temu księżniczka Alicia i zakorzeniona głęboko w jej duszy walkiria Silmeria wyruszały same w niebezpieczną wyprawę do królestwa Dipan. Wchodząc jednak do ciemnego lasu, gdzie znajdowała się ukryta, podziemna droga do pałacowych okolic, miały już jednak za sobą kilku żwawych, gotowych do bitki towarzyszy.
To była sportowa wściekłość. Piłkarze Paris FC przypominali zespół monstrów z Kosmicznego Meczu na początku ich potyczki z Królikiem Bugsem i spółką. Rywale z Chamois Niortais mogli tylko przełknąć głośno ślinę i wyczekiwać na kolejne ciosy. Te padały tamtego wieczora w stolicy Francji często.
Każdy ma jakiś przedmiot, który z sentymentów darzy uczuciem. Dla małego Son Goku była to smocza kula z czterema gwiazdami, artefakt nieodłącznie kojarzący mu się z dziadkiem, jego jedynym opiekunem i pierwszym człowiekiem, który okazał mu serce. Gdy więc skarb zaginął, wojownik wyruszył w wyprawę po świecie, by go odnaleźć. Kwestią czasu było, nim natknął się na pierwszych żołnierzy Armii Czerwonej Wstęgi.
Edwin Zelazny chce grać – rzucił w moją stronę rezerwowy bramkarz, nie mogą pohamować dłużej gniewu, który narastał w nim od początku trudnej rozmowy. W końcu nie wytrzymał i pod wpływem emocji zaczął sam siebie opisywać w trzeciej osobie. Na mojej twarzy zagościła konsternacja, która trochę uspokoiła golkipera. Na kontynuowanie dyskusji nie było jednak szans.
Nie pozostawialiśmy najmniejszych wątpliwości kibicom. Paris FC kontynuowało marsz ku glorii, pewnie zmierzając do Ligue 1. Nawet najbardziej zatwardziały w swoich przekonaniach krytyk mojego składu musiał przyznać, że w tym sezonie zasługuje on na awans.
Zawsze ceniłem piłkarzy ambitnych. Takich, którzy na treningach ciężko pracują, a potem na boisku naprawdę starają się zrobić różnicę. Zawodników poważnie myślących o swojej karierze. W Paryżu czułem, że tego charakteru i woli walki moi podopieczni mają momentami aż za dużo.
Superman czuł się nieswojo. Wrócił na Ziemię po długiej eskapadzie i zastał rzeczywistość bardzo różną od tej, którą pamiętał sprzed pięciu lat. Piękna Lois Lane miała już księcia z bajki, a nawet dziecko, planetę znowu ogarniał chaos, a na domiar złego okazało się, że Lex Lutor wygląda teraz jak Kevin Spacey i wyszedł na wolność, bo on sam nie stawił się na rozprawie.
