Paris FC było jak wystrzelona z okrętu podwodnego torpeda, która błyskawicznie zmierza do celu. Jak rozpędzony husarz taranujący wrogie oddziały. Jak pędzący po prostej toru w Kuala Lumpur bolid Formuły 1. Ledwie zaczął się wrzesień, a eksperci już zaczynali wyrzucać do kosza swoje przedsezonowe prognozy.
Dobrze wyglądająca kadra, a do tego odpowiednie zaplecze infrastrukturalne i finansowe. W Paris FC znalazłem wszystko co potrzebne, by ruszyć z kopyta na podbój piłkarskiej Europy. Skończyłem z mozolnym rozwijaniem kolejnego klubu krok po kroku. Chciałem doprowadzić do derbów stolicy Francji w Ligue 1 najszybciej jak to tylko możliwe. Rozpoczął się wymarsz Paryżan ku sukcesom.
Euro 2016 trwa w najlepsze. Reprezentacje różnych państw mierzą się na boisku, rzekomo starając się wygrać prestiżowe mistrzostwa. Przebieg niektórych potyczek skłania do myślenia, że część z nich właśnie tylko rzekomo próbuje we Francji coś ugrać.
W trzeciej lidze hiszpańskiej lub podobnych rozgrywkach niskiego szczebla nie trudno tanim kosztem znaleźć wzmocnienia. Dobre znajomości, trenerski nos i lata praktyki pozwalają łowić niedocenione przez innych talenty i za grosze budować dobry zespół. W Ligue 2 jednak taka taktyka nie miała racji bytu.
Każdy ma prawo do własnego zadania. Czasami prowadzi to do sytuacji, w której niektórzy autorzy publikują w internecie rozmaite bzdury. Ten cykl ma na celu rozprawić się z głupotami wypisywanymi w sieci na różne tematy. Dzisiaj na tapecie piłka nożna i tekst związany pośrednio z nadchodzącym Euro 2016. Oto stworzony w efekcie wewnątrzredakcyjnej burzy mózgów pewnego poczytnego dziennika materiał – „Najlepsi piłkarze mistrzostw Europy”.
To była gigantyczna zmiana. Z hiszpańskiej wsi trafiłem do jednej z największych metropolii Europy. Z posady trenera małego klubiku z trzeciej ligi hiszpańskiej przeniosłem się na stanowisko szkoleniowca dużo bogatszej, dysponującej lepszą infrastrukturą i większym potencjałem ekipy z zaplecza ligi francuskiej. Jako trener Paris FC miałem szybko i sprawnie doprowadzić do derbów stolicy Francji w Ligue 1.
Kolejny rok walki dwudziestu najlepszych włoskich klubów o Scudetto zleciał, jak z bicza strzelił. Znowu nie zabrakło emocji, niespodzianek, efektownych spotkań i kilku rozczarowujących swoim poziomem widowisk. Jak oceniam występy poszczególnych ekip? Oto moje podsumowanie sezonu 2015/2016 Serie A.
To był zacięty bój. Mało kto dawał Pena Sports FC większe szanse w konfrontacji z Mirandes, które dysponowało większym budżetem, doświadczeniem i lepszą infrastrukturą. Było po prostu lepiej predysponowane do gry na zapleczu Primera Division. Nawet ja, co trochę wstyd przyznać, nie wierzyłem, że moja jedenastka jest w stanie z tego pojedynku wyjść zwycięsko.
To już nie było to. Nie byłem naiwnym trenerem sprzed lat, który wówczas wierzył w nawet najbardziej szalone projekty. Nauczony doświadczeniem z Lillehammer FK czy Chaterauroux doskonale zdawałem sobie sprawę, że świat futbolu to nie bajka z happy-endem. Ostatnie wydarzenia w Pena Sports FC pozbawiły mnie niemal całkowicie motywacji.
Takiego obrotu sprawy się nie spodziewałem. W kilku dziennikach pojawiły się pogłoski, jakoby wraz z końcem sezonu na moje miejsce miał zostać sprowadzony obecny trener San Roque de Lepe, innego zespołu z trzeciej ligi hiszpańskiej. Być może wynikało to z faktu, że dziennikarze znudzili się już wymyślaniem kolejnych plotek na temat mojego przejścia do innej drużyny i postanowili ugryźć temat z innej strony. Albo...
