Było ciemno. Mrok spowił cały korytarz i nie było już widać śladu trupów sprzątaczy, wszechobecnego bałaganu i kałuży krwi. Max nie miał siły się podnieść. Ciało nie chciało współpracować. Nagle drzwi po prawej zaczęły się otwierać, wpuszczając strużkę światła. Chwilę później stała już w nich Mona. Skąd wiedziała, że jestem w szpitalu i potrzebuję pomocy – zapytał sam siebie w myślach Paine. Nie zdążył...
Karteczka z napisem Liverpool nie wróżyła niczego dobrego. Na domiar złego Paris FC pierwszy mecz grało na Stade Chariety, więc The Reds mieli jeszcze rewanż u siebie. Szanse na drugi z rzędu awans do fazy grupowej Ligi Mistrzów spadły do minimum.
CF Madrid próbuje nadawać tempo wyścigowi po scudetto w Serie A i przebrnąć przez ćwierćfinał Pucharu Włoch. Brucevsky ma kolejne powody do stresów, bo jego ekipa nie przestaje fundować thrillerów, a inni trenerzy coraz lepiej przykładają się do pracy, gdy chodzi o ustawienie swoich ekip na mecz z liderem ligi.
Po pierwszych tygodniach współpracy z Dembele, trudno mi go rozgryźć. Niby nawet sprawnie się zaaklimatyzował i choć jeszcze nie trenuje z resztą drużyny z powodu urazu, to nawiązał już kilka relacji z kolegami. Gdzieś z tyłu głowy mam jednak, że to młody cwaniak, który traktuje nas jak trampolinę do wybicia. Na razie musi się postarać, żeby nie zaryć ryjem o asfalt.
Max był łatwym celem. Niczym powoli przesuwająca się w jednostajnym tempie i konkretnym kierunku tarcza na strzelnicy, pokonywał kolejne metry korytarza. Pociski rozrywały i wprawiały w specyficzne wibracje powietrze wokół. Obolały, znieczulony lekami, z lekko przymkniętym prawym lewym okiem odpowiadał wystrzałem na każdy strzał.
Brucevsky musi potwierdzić, że zasługuje na stanowisko trenera drużyny walczącej o najwyższe cele. Jego CF Madrid mierzy się z tuzami Serie A, Napoli, Juventusem i Milanem. Zapraszam na 39. odcinek mojej kariery w PES2017.
Warto mieć znajomości. Przydają się, by docierać do zakulisowych informacji i dowiadywać się w pierwszej kolejności o plotkach. Przez lata pracy w zawodzie kilka wyrobiłem, a szczególnie szerokie grono zaufanych „informatorów” miałem we Francji.
Znakomita passa trwała, a zbudowany przez Damiana skład dobrze rokował na przyszłość. Mistrzostwo 10. ligi było na wyciągnięcie ręki i wystarczyło tylko złapać je w garść. Jak jednak zrobić to z zespołem wyczerpanym zaciętymi bojami w poprzednich meczach?
Dla Damiana meczami o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym były te z innymi polskimi szkoleniowcami. W nich liczył się nie tylko wynik, ale też styl. Damian był uznawany za jednego z czołowych przedstawicieli polskiej myśli szkoleniowej i na boisku musiał to w takich potyczkach potwierdzać, jeśli nadał chciał cieszyć się uznaniem i szacunkiem trenerów-rodaków.
Po kilku sezonach gry w ustawieniu z jednym napastnikiem nabrałem chęci na spróbowanie czegoś innego. Potrzebowałem odmiany, a i doskonale zdawałem sobie sprawę, że wypadałoby w końcu czymś zaskoczyć znającym już naszą taktykę na wylot przeciwnikom. Kolejne posunięcia na rynku transferowym zacząłem więc planować z myślą o budowaniu drużyny grającej taktyką 4-2-2-2.
