Ze smutkiem przyjąłem od zdenerwowanego Fabio Foglii wniosek o wystawienie na listę transferową. Włoch nie grał w tym sezonie niemal w ogóle, przegrywając rywalizację z liczną konkurencją na skrzydłach. Miał prawo być z tego powodu wściekły, bo w okresie przygotowawczym prezentował się świetnie i w niemal każdym sparingu notował bramki lub asysty.
Nie jest mi po drodze z Pucharem Ligi. Odkąd Paris FC nie jest w nim uznawane za outsidera, zawodzi. Tym razem też przyszło mi przełykać gorzką pigułkę po pechowej porażce już w trzeciej rundzie. Znowu zabrakło przede wszystkim szczęścia.
Wyjazdowe zwycięstwo 3:2 nad Marsylią było potwierdzeniem niezłej dyspozycji Paris FC na starcie sezonu. Po ośmiu kolejkach mój zespół utrzymywał się w czołówce, zaskakując dziennikarzy, którzy przecież wróżyli mu walkę o utrzymanie.
Paris FC było jedną z dziesięciu najsilniejszych drużyn ligi francuskiej, oceniali eksperci. Jednocześnie jednak wróżyli mojego klubowi walkę o utrzymanie w jego drugim roku w Ligue 1. I jak tu sensownie odnosić się do ich opinii i przewidywań?
Zarząd nie zamierzał realizować polityki biernego bytowania w Ligue 1. Do takich wniosków mogłem dojść po spotkaniu z prezesem i jego bliskimi współpracownikami. Niemal cały wypracowany w poprzednim sezonie budżet byli oni w stanie przeznaczyć na transfery, co stawiało mnie w dość kłopotliwej sytuacji.
Lubię i potrafię myśleć pragmatycznie. Dlatego próbuję nie robić sobie niepotrzebnie wrogów, ostrożnie wyrażam opinie i staram się dużo słuchać, a nieco mniej mówić. Nie wszyscy w Paris FC prezentowali takie podejście. Niektórzy potem ponosili tego konsekwencje.
Powstrzymałem się, choć nie było łatwo, przed gwałtownym przebudowywaniu składu i inwestowaniu fortuny w teoretyczne wzmocnienia. Znowu. Do tej pory z reguły nie ponosiłem konsekwencji takiej zachowawczej, „wengerowej” polityki transferowej, ale nie znaczyło to, że byłem spokojny o los Paris FC w Ligue 1.
Paris FC wkraczało do świata wielkiej piłki. Dołączaliśmy do grona dwudziestu najlepszych klubów Francji pewni swoich umiejętności i możliwości, a nie jako szare myszki marzące tylko o utrzymaniu się za wszelką cenę. Za wiele razy przez to przechodziłem, by znowu drżeć o przyszłość po awansie.
To była sportowa wściekłość. Piłkarze Paris FC przypominali zespół monstrów z Kosmicznego Meczu na początku ich potyczki z Królikiem Bugsem i spółką. Rywale z Chamois Niortais mogli tylko przełknąć głośno ślinę i wyczekiwać na kolejne ciosy. Te padały tamtego wieczora w stolicy Francji często.
Edwin Zelazny chce grać – rzucił w moją stronę rezerwowy bramkarz, nie mogą pohamować dłużej gniewu, który narastał w nim od początku trudnej rozmowy. W końcu nie wytrzymał i pod wpływem emocji zaczął sam siebie opisywać w trzeciej osobie. Na mojej twarzy zagościła konsternacja, która trochę uspokoiła golkipera. Na kontynuowanie dyskusji nie było jednak szans.
