W trzeciej lidze hiszpańskiej lub podobnych rozgrywkach niskiego szczebla nie trudno tanim kosztem znaleźć wzmocnienia. Dobre znajomości, trenerski nos i lata praktyki pozwalają łowić niedocenione przez innych talenty i za grosze budować dobry zespół. W Ligue 2 jednak taka taktyka nie miała racji bytu.
Każdy ma prawo do własnego zadania. Czasami prowadzi to do sytuacji, w której niektórzy autorzy publikują w internecie rozmaite bzdury. Ten cykl ma na celu rozprawić się z głupotami wypisywanymi w sieci na różne tematy. Dzisiaj na tapecie piłka nożna i tekst związany pośrednio z nadchodzącym Euro 2016. Oto stworzony w efekcie wewnątrzredakcyjnej burzy mózgów pewnego poczytnego dziennika materiał – „Najlepsi piłkarze mistrzostw Europy”.
Wszystko, co chciałbyś wiedzieć o piłce, gdyby cię nie oszukiwano – głosi podtytuł książki napisanej wspólnie przez byłego bramkarza Legii Warszawa i reprezentacji Polski Grzegorza Szamotulskiego oraz redaktora Krzysztofa Stanowskiego. Trochę na wyrost, bo choć publikacja potrafi zaskoczyć ciekawostkami to summa summarum aż tak głęboko za kulisy świata futbolu nie wchodzi.
To była gigantyczna zmiana. Z hiszpańskiej wsi trafiłem do jednej z największych metropolii Europy. Z posady trenera małego klubiku z trzeciej ligi hiszpańskiej przeniosłem się na stanowisko szkoleniowca dużo bogatszej, dysponującej lepszą infrastrukturą i większym potencjałem ekipy z zaplecza ligi francuskiej. Jako trener Paris FC miałem szybko i sprawnie doprowadzić do derbów stolicy Francji w Ligue 1.
Kolejny rok walki dwudziestu najlepszych włoskich klubów o Scudetto zleciał, jak z bicza strzelił. Znowu nie zabrakło emocji, niespodzianek, efektownych spotkań i kilku rozczarowujących swoim poziomem widowisk. Jak oceniam występy poszczególnych ekip? Oto moje podsumowanie sezonu 2015/2016 Serie A.
Rok temu w podobnym okresie przeżyłem szok, wkraczając w świat Darksiders. Krucjata Wojny była dla mnie pierwszym tak nowoczesnym i rozbudowanym tytułem od lat, z racji mojego uwielbienia do katowania się tytułami z ery PlayStation 2. Możecie już domyślić się, w jakim tonie utrzymany będzie tekst o pierwszych godzinach w Red Dead Redemption, które właśnie zacząłem ogrywać.
Przyznaję się bez bicia, że od kilku lat wkręciłem się w oglądanie konkursów Eurowizji. Przyjmuję formułę tego widowiska z całym jego inwentarzem, obserwując występy artystów z różnych części Europy, a ostatnio nawet świata, z pewnym dystansem i jak trzeba to z przymrużeniem oka. Mam jednak wrażenie, że czasy, gdy dało się bezkarnie wyśmiewać Eurowizję powoli już mijają.
Park Jurajski powrócił, zarobił fortunę, zdenerwował naukowców i podzielił widzów. Nie czekałem na niego z wywieszonym językiem, choć do oryginału z 1993 roku mam ogromny sentyment. Może dzięki temu nie jestem po seansie rozczarowany. Powrót na Isla Nublar nawet mnie się spodobał.
To był zacięty bój. Mało kto dawał Pena Sports FC większe szanse w konfrontacji z Mirandes, które dysponowało większym budżetem, doświadczeniem i lepszą infrastrukturą. Było po prostu lepiej predysponowane do gry na zapleczu Primera Division. Nawet ja, co trochę wstyd przyznać, nie wierzyłem, że moja jedenastka jest w stanie z tego pojedynku wyjść zwycięsko.
Posiadanie abonamentu PlayStation Plus sprawia, że do posiadanej biblioteki tytułów na PlayStation 4 regularnie dołącza sporo indyków. Część rozbudowanych i dających nadzieje na kilka godzin przyjemnej rozrywki, inne wyglądające, jak proste zręcznościówki z automatów, którymi zająć można sobie godzinę lub dwie. Spodziewałem się, że na tyle zatrzyma mnie też przed telewizorem strzelanka Futuridium EP Deluxe.
