Początek 2020 roku przyniósł mini-maraton ważnych spotkań, w których Paris FC przyszło mierzyć się z konkurentami z czołówki Ligue 1 oraz toczyć boje o awans do kolejnej rundy Pucharu Francji. Szczęśliwie moi podopieczni trafili akurat z formą.
Dramatyczna końcówka sezonu, w której CF Madrid podjął desperacką próbę wywalczenia awansu do Ligi Europy, a także budzące zdziwienie kibiców działania Brucevsky’ego na rynku transferowym – to wszystko w dziewiątym odcinku mojej kariery o wymownym tytule „Rewolwerowiec na wodę”.
CF Madrid kontynuuje swoją wspaniałą podróż w Pucharze Włoch i stara się trzymać dobry kurs w lidze. Na drodze do szczęścia stają podopiecznym Brucevsky’ego Nerazzurri i Byki z Turynu.
Nie jest mi po drodze z Pucharem Ligi. Odkąd Paris FC nie jest w nim uznawane za outsidera, zawodzi. Tym razem też przyszło mi przełykać gorzką pigułkę po pechowej porażce już w trzeciej rundzie. Znowu zabrakło przede wszystkim szczęścia.
Brucevsky próbuje ustabilizować kurs CF Madrid na burzliwym morzu Serie A. Chimeryczna dyspozycja podopiecznych nie ułatwia mu zadania, choć wystarczy ona do odniesienia kolejnego sukcesu.
Brucevsky uzupełnia kadrę CF Madrid zaciągiem dzieciaków, licząc, że pomogą mu oni ugrać coś w Serie A. Sezon jego zespół zaczyna zaskakująco dobrze, popisując się m.in. triumfem nad Juventusem.
Wyjazdowe zwycięstwo 3:2 nad Marsylią było potwierdzeniem niezłej dyspozycji Paris FC na starcie sezonu. Po ośmiu kolejkach mój zespół utrzymywał się w czołówce, zaskakując dziennikarzy, którzy przecież wróżyli mu walkę o utrzymanie.
CF Madrid finiszuje w Serie B, próbując doścignąć Bari i Pescarę. W dramatycznej końcówce na scenę w blasku jupiterów wkraczają statyści – gracze, którzy wcześniej byli tylko tłem. Brucevsky musi podejmować kolejne trudne decyzje…
Brucevsky próbuje poradzić sobie z problemem nieskuteczności napastników i utrzymać CF Madrid w czołówce dzięki niemal bezbłędnej obronie. Przy okazji śledzi narodziny nowej gwiazdy włoskiej drugiej ligi…
Zarząd nie zamierzał realizować polityki biernego bytowania w Ligue 1. Do takich wniosków mogłem dojść po spotkaniu z prezesem i jego bliskimi współpracownikami. Niemal cały wypracowany w poprzednim sezonie budżet byli oni w stanie przeznaczyć na transfery, co stawiało mnie w dość kłopotliwej sytuacji.
