Nie żaden Eden Hazard, myślący o emeryturze Cristiano Ronaldo czy nadal dominujący na świecie Lionel Messi, a skromny marokański skrzydłowy, grający na co dzień w Paris FC, był na ustach wszystkich w trakcie fazy grupowej kanadyjskich mistrzostw świata w piłce nożnej w 2022 roku.
Wystarczy kilka lat przepracowanych w zawodzie trenera, by uświadomić sobie, że w futbolu nie ma miejsca na sentymenty. Kto ma miękkie serce, musi mieć twardą dupę i być przygotowanym na zbieranie batów. Nie zamierzałem tego przechodzić w Paris FC.
Za nami półmetek rywalizacji pięciu jedenastek, które wystartowały w PES 2017 Gralingrad Cup. Kto wysunął się na pole-position po trzeciej turze potyczek, a które znalazł się w sytuacji nie do pozazdroszczenia? O tym w dalszej części materiału.
Zwycięstwo w ostatnim meczu sezonu na pewno udobruchało nieco rozczarowanych kibiców Paris FC. Nie zamierzałem jednak kusić losu i zgodnie z sugestią zarządu, usunąłem się w cień, unikając jak ognia mediów i wszelkich zgromadzeń publicznych.
Sytuacja zaczynała wymykać się spod kontroli. Na skutek zbiegu okoliczności nagle stałem się najbardziej atrakcyjnym tematem dla dziennikarzy i celem, na który warto polować nawet pod budynkiem klubowym.
Osiwieć, wyłysieć, wyrwać włosy z głowy, stracić głos, załatwić sobie zawieszenie na kilka kolejnych spotkań i narobić niepotrzebnych wrogów. To wszystko mogłem zrobić podczas kolejnego meczu Paris FC w Ligue 1, obserwując mordujących się z Guingamp podopiecznych.
Satyrycy i obdarzeni większym poczuciem humoru felietoniści mogliby to opisywać jako wyścig ślimaków. Co poważniejsi obserwatorzy Ligue 1 mieli zagwozdkę, bo na finiszu rozgrywek nagle dwa czołowe kluby, które do niedawna śrubowały serie spotkań bez porażki, grały nierówno i popełniały o wiele więcej błędów niż wcześniej.
Za nami druga runda spotkań PES 2017 Gralingrad Cup. Czy możemy już mówić o wyraźnych faworytach lub outsiderach rywalizacji? Kto błyszczał na boisku, a kto rozczarował marną postawą? Zapraszam na relację z drugiej kolejki turnieju.
Wystarczyło kilka tygodni, by perspektywa zmieniła się o 180 stopni. Nie ugrałem zbyt wiele z Paris FC w pucharach w tym sezonie, więc liczyłem chociaż na niespodziewanie zdetronizowanie Paris Saint-Germain. Na ostatniej prostej zaczęło jednak jakby brakować nam benzyny.
Sytuacja na Stade Chariety nie była szczególnie komfortowa. Szanse na przejście Manchesteru City w Lidze Europy spadły do minimum, ale nikt związany z klubem nie wybaczyłby mi odpuszczenia rewanżu. Nie mogłem jednak też za bardzo koncentrować się na takiej straconej sprawie, bo w naszym zasięgu nadal było mistrzostwo Francji.
