Sen miał być moją kryjówką. Prywatnym sanktuarium, gdzie odpocznę i zapomnę o wszystkim tym, co sprawiało mi ból lub napawało trwogą. Sen czarnoksiężnika nigdy nie należy jednak tylko do niego. Ma zdolność materializowania się i wpływania na realny świat, który musi zmierzyć się z najmroczniejszymi, najbardziej obrzydliwymi i przerażającymi wytworami umysłu.
Ta podróż wydawała się nie mieć sensu. Zaprzeczać logice i zdrowemu rozsądkowi. Co mógł znaleźć człowiek, zapuszczając się dalej? Już same północno-wschodnie rejony Rosji były wystarczająco nieprzyjazne, trudne i bezlitosne dla ludzkiego organizmu. Kate Walker od jakiegoś czasu była jednak przekonana, że to tylko przeszkoda mająca odstraszyć tych, co nie mają wyobraźni i odwagi.
Zasnąłem. Kojący sen wreszcie nadszedł, by wyrwać mnie z okrutnego i niegościnnego świata. Miejsca, za którym nie będę tęsknić i gdzie nie chcę już nigdy wracać.
Zamyślona Kate stała przed chatą szamanki. Wokół niej toczyło się spokojne życie wioski Youkoli. Mieszkańcy byli zajęci swoimi codziennymi sprawami. Zdawali się tak wolni od zmartwień. Nieniepokojeni przez nikogo, egzystowali sobie daleko od cywilizacji i wszystkich jej problemów. Walker zazdrościła im tego spokoju.
I tak minęła cała, długa dekada. To już dziesięć lat, odkąd prowadzę bloga Gralingrad.pl. Moje małe, niepozorne miejsce w przepastnej sieci, gdzie na swój własny sposób dzielę się pasją do gier. Jak co roku zapraszam na tradycyjne, urodzinowe przemyślenia oraz podsumowanie tego, co wydarzyło się w minionych miesiącach w Gralingradzie.
Złość wynikająca z niemocy. Desperacja potęgowana zmęczeniem i chłodem. Podróż Kate Walker od początku napotykała rozmaite trudności, ale nigdy wcześniej nie znalazła się w sytuacji, kiedy szansa utraty życia była tak bliska i namacalna. Czy tak miała skończyć się jej szalona eskapada za marzeniem człowieka, którego nie tak dawno poznała w gruncie rzeczy zupełnie przypadkowo?
Ach, gracze! Bez wątpienia należą do szczególnie wymagających klientów, a fani bijatyk to już w ogóle bestie nieznające umiaru. Dodajmy do tego, że twoimi klientami mogą okazać się osoby będące z daną serią od lat i masz oto przepis na wyjątkowo niekomfortowe warunki pracy zespołu developerskiego. Ekipa odpowiedzialna za nowego Tekkena postanowiła więc oddelegować część zadań do fachowców z zewnątrz. Jednym z nich jestem...
Cywilizacja została daleko za plecami. Kate Walker, niegdyś zasiadająca za biurkiem przy stosach prawniczych pism, teraz pędziła dziwnym pojazdem po torach przez zaśnieżoną Syberię. Lodowaty wiatr smagał ją po policzkach, ale nie odczuwała bólu. Była zbyt skoncentrowana na swoim celu. Chciała jak najszybciej dopaść uprowadzony pociąg i uratować Hansa oraz Oscara z rąk typów spod ciemnej gwiazdy.
W kolejnym wpisie do pamiętnika dobijam do setki. Przez tyle kolejnych dni uruchamiam Gran Turismo 7, więc to dobry moment, by ustalić jakiś plan działania na kolejne spotkania na wirtualnych torach i tygodnie zabawy przede mną. Taki własny harmonogram, co jeszcze warto sprawdzić, jakie wyzwania zaliczyć, z czym się zmierzyć, nim powie się pass i zjedzie po raz ostatni do pitstopu.
Czy mamuty mogły przetrwać przez te wszystkie stulecia gdzieś na odległej północy, z dala od ludzi? Rezygnując z szansy na powrót do Ameryki i wsiadając do pociągu w Aralbadzie, Kate pokazała, że wierzy w mit o Syberii. Już wtedy zaufała Hansowi Voralbergowi. Podpisała się pod jego marzeniem, którym żył od najmłodszych lat.
