CF Madrid wzmacnia się w letnim okienku transferowym i rozpoczyna drugi sezon walki o awans do Serie A. Kadra jest młoda, perspektywiczna i silniejsza praktycznie z każdym kolejnym miesiącem. Czy jednak młode wilki podołają wyzwaniom w lidze pełnej tak wielu cwanych lisów?
Wszystko układało się przeciwko nam. Spotkanie derbowe to wydarzenie o niezwykłej wadze dla kibiców Paris FC, którzy przez lata wyczekiwali na sposobność, by zobaczyć swój zespół w batalii przeciwko Paris Saint-Germain. Teraz mieli oni obejrzeć je w ramach ćwierćfinału Pucharu Francji.
Juventus szykuje się na rewanż z Lwem z Francji, Napoli jedzie do Turcji odebrać utracone pieniądze, Inter szykuje się do bitki w Anglii, a na linii austriacko-włoskiej trwa wymiana studencka.
Urlop w Zagrzebiu dobrze zrobił Juventusowi, który skorzystał z lokalnej infrastruktury sportowej i pięknej pogody, by zrelaksować się i jednocześnie popracować nad formą. Czuł, że jest dobrze przygotowany na nadchodzący turniej szermierczy, w którym przyjdzie mu mierzyć się ze znanym olimpijczykiem z Lyonu.
To była sportowa wściekłość. Piłkarze Paris FC przypominali zespół monstrów z Kosmicznego Meczu na początku ich potyczki z Królikiem Bugsem i spółką. Rywale z Chamois Niortais mogli tylko przełknąć głośno ślinę i wyczekiwać na kolejne ciosy. Te padały tamtego wieczora w stolicy Francji często.
Edwin Zelazny chce grać – rzucił w moją stronę rezerwowy bramkarz, nie mogą pohamować dłużej gniewu, który narastał w nim od początku trudnej rozmowy. W końcu nie wytrzymał i pod wpływem emocji zaczął sam siebie opisywać w trzeciej osobie. Na mojej twarzy zagościła konsternacja, która trochę uspokoiła golkipera. Na kontynuowanie dyskusji nie było jednak szans.
Było blisko. Napoli omal nie dał się oszukać Ukraińcowi Dynamo podczas transakcji w jego rodzinnym mieście. Szczęśliwie postanowił sprawdzić jeszcze umieszczone w walizce banknoty czytnikiem Milik, który potwierdził jego przypuszczenia. To były fałszywki.
Nie pozostawialiśmy najmniejszych wątpliwości kibicom. Paris FC kontynuowało marsz ku glorii, pewnie zmierzając do Ligue 1. Nawet najbardziej zatwardziały w swoich przekonaniach krytyk mojego składu musiał przyznać, że w tym sezonie zasługuje on na awans.
Było głośno. Niektórzy nawet gotowi byliby stwierdzić, że i za ciasno. Do pierwszego w tym sezonie wyjścia między ludzi szykowało się wszakże aż siedem osób. Tylko Juventus i Napoli miały jednak zaproszenia na eleganckie przyjęcie. Pozostali musieli szukać szczęścia na kolejnej imprezie w dobrze znanym klubie.
Zawsze ceniłem piłkarzy ambitnych. Takich, którzy na treningach ciężko pracują, a potem na boisku naprawdę starają się zrobić różnicę. Zawodników poważnie myślących o swojej karierze. W Paryżu czułem, że tego charakteru i woli walki moi podopieczni mają momentami aż za dużo.
