Zostałem ostrzeżony. Czasu było niewiele, a ja musiałem zadbać o to, by być dobrze przygotowanym. Bestia nadchodziła. Nad światem wisiało widmo zagłady ze strony istoty niosącej śmierć i zniszczenie na skalę, z którą nie mogą równać się nawet wojny. Wiele poświęciłem, żeby w tej ważnej bitwie zostać zwycięzcą.
Pragnąłem tylko spokoju. By pozwolono mi śnić i już nigdy nie otwierać oczu. Moc czarnoksiężnika nigdy jednak nie śpi. Kiedy ja drzemałem z dala od dręczącej mnie codzienności, moje koszmary stawały się rzeczywistością. A to nie pozostawało niezauważone i musiało sprowokować reakcję.
Sen miał być moją kryjówką. Prywatnym sanktuarium, gdzie odpocznę i zapomnę o wszystkim tym, co sprawiało mi ból lub napawało trwogą. Sen czarnoksiężnika nigdy nie należy jednak tylko do niego. Ma zdolność materializowania się i wpływania na realny świat, który musi zmierzyć się z najmroczniejszymi, najbardziej obrzydliwymi i przerażającymi wytworami umysłu.
Ta podróż wydawała się nie mieć sensu. Zaprzeczać logice i zdrowemu rozsądkowi. Co mógł znaleźć człowiek, zapuszczając się dalej? Już same północno-wschodnie rejony Rosji były wystarczająco nieprzyjazne, trudne i bezlitosne dla ludzkiego organizmu. Kate Walker od jakiegoś czasu była jednak przekonana, że to tylko przeszkoda mająca odstraszyć tych, co nie mają wyobraźni i odwagi.
Zasnąłem. Kojący sen wreszcie nadszedł, by wyrwać mnie z okrutnego i niegościnnego świata. Miejsca, za którym nie będę tęsknić i gdzie nie chcę już nigdy wracać.
Zamyślona Kate stała przed chatą szamanki. Wokół niej toczyło się spokojne życie wioski Youkoli. Mieszkańcy byli zajęci swoimi codziennymi sprawami. Zdawali się tak wolni od zmartwień. Nieniepokojeni przez nikogo, egzystowali sobie daleko od cywilizacji i wszystkich jej problemów. Walker zazdrościła im tego spokoju.
Złość wynikająca z niemocy. Desperacja potęgowana zmęczeniem i chłodem. Podróż Kate Walker od początku napotykała rozmaite trudności, ale nigdy wcześniej nie znalazła się w sytuacji, kiedy szansa utraty życia była tak bliska i namacalna. Czy tak miała skończyć się jej szalona eskapada za marzeniem człowieka, którego nie tak dawno poznała w gruncie rzeczy zupełnie przypadkowo?
Cywilizacja została daleko za plecami. Kate Walker, niegdyś zasiadająca za biurkiem przy stosach prawniczych pism, teraz pędziła dziwnym pojazdem po torach przez zaśnieżoną Syberię. Lodowaty wiatr smagał ją po policzkach, ale nie odczuwała bólu. Była zbyt skoncentrowana na swoim celu. Chciała jak najszybciej dopaść uprowadzony pociąg i uratować Hansa oraz Oscara z rąk typów spod ciemnej gwiazdy.
Czy mamuty mogły przetrwać przez te wszystkie stulecia gdzieś na odległej północy, z dala od ludzi? Rezygnując z szansy na powrót do Ameryki i wsiadając do pociągu w Aralbadzie, Kate pokazała, że wierzy w mit o Syberii. Już wtedy zaufała Hansowi Voralbergowi. Podpisała się pod jego marzeniem, którym żył od najmłodszych lat.
Kate Walker była do tej pory tak zaaferowana poszukiwaniami Hansa Voralberga, że zupełnie nie zwracała uwagi na swoje liche przygotowanie do wyprawy na mroźny wschód kontynentu. Dopiero w Romansburgu, w którym ujemne temperatury są codziennością, w obliczu nowych wyzwań, spostrzegła, że potrzebuje chociażby dużo cieplejszych ubrań.
