Ramirez wyszedł Wade’owi na powitanie. Nonszalanckim krokiem podszedł do szklanych, kuloodopornych drzwi. Znaleźli się od siebie w odległości nie więcej niż dwóch metrów. Ze śmiechem w głosie obwieścił zamknięcie banku na dobre, a jego zachowanie i ton sugerowały, że czuje się pewnym zwycięzcą nieuniknionej konfrontacji.
Wolność docenimy dopiero wtedy, kiedy ktoś nam ją odbierze. Kilka dni spędzonych w ciasnej celi bez prawa do czegokolwiek zmieniło mój sposób patrzenia na życie i najważniejsze wartości. Jeśli władze Panopticonu chciały, żebym docenił ich szczodrość wyrażaną kolejnymi wykupywanymi sobie prawami, to osiągnęły swój cel.
Niespodziewane komplikacje. Wade miał prosty plan i chciał szybko wcielić go w życie. Zdać testy licencyjne LEILA, zgarnąć strzelbę i pas pozwalający przenosić więcej przedmiotów, a potem wykorzystać wyższy poziom dostępów, by namierzyć datę wpłynięcia do portu Królowej Serc, o której mówił Greywolf. Kiedy zawitał do domu Angeli Stern, ten dobry plan wziął jednak szybko w łeb.
Wyobraź sobie świat, w którym jesteś oceniany wyłącznie przez pryzmat swojej pracy. To twój wkład w rozwój i dobrostan społeczeństwa decyduje o wszystkim. Jeśli wykazujesz odpowiednie zaangażowanie, masz prawo godnie żyć i korzystać z udostępnianych ci przez miasto, Twój Panopticon, zasobów. Popełnij jednak choćby jeden mały błąd, a staniesz się grzesznikiem, który musi odpracować bezwzględny wyrok.
Polowanie na przestępców stało się pożywką tłumów, więc niedziwne, że najemnicy łapiący zbirów dorobili się rozpoznawalności. Stali celebrytami na miarę nowego porządku, który zaprowadziła prywatyzacja i komercjalizacja sprawiedliwości. Jack Wade był przez lata na szczycie, choć nigdy do tego nie aspirował. Co innego postawny, przypominający fizjonomią i stylem drwala, Hank Redwood.
System sprawiedliwości oblał egzamin. Pomimo kolejnych reform nie udźwignął potrzeb społeczeństwa. Bezradny wobec rosnących wskaźników przestępczości i coraz bardziej zuchwałych zorganizowanych grup panoszących się po kraju, skapitulował. Jego miejsce zajęła prywatna organizacja Anti-Crime Network (ACN), która szybko wykazała się wyczekiwaną skutecznością.
Zafascynowany zapasami kurier nie był kimś, z kim wiązałbym szczególne nadzieje na ożywienie zmagań na galach WWE. Jeśli projekt Battlegrounds Heymana i Austina ma przynieść federacji tego rodzaju narybek, to nie wróżę mu sukcesu i przewiduję raczej szybką śmierć z ręki bezlitosnego Vince’a McMahona. No chyba, że to tylko początek, a kolejne talenty będą już innego kalibru.
Pragnąłem tylko spokoju. By pozwolono mi śnić i już nigdy nie otwierać oczu. Moc czarnoksiężnika nigdy jednak nie śpi. Kiedy ja drzemałem z dala od dręczącej mnie codzienności, moje koszmary stawały się rzeczywistością. A to nie pozostawało niezauważone i musiało sprowokować reakcję.
Wiele już widziałem. Można powiedzieć, że podróżując z tym szalonym cyrkiem przez ostatnie kilkadziesiąt lat, przeżyłem i zobaczyłem już wszystko, co może zaoferować wrestling. Spektakularne pojedynki. Niezwykłe zwycięstwa i gigantyczne upadki. Układy i zdrady rodem z najlepszych – lub najgorszych – telenoweli. Mimo to projekt Battlegrounds zdołał mnie jakimś sposobem zaintrygować.
Sen miał być moją kryjówką. Prywatnym sanktuarium, gdzie odpocznę i zapomnę o wszystkim tym, co sprawiało mi ból lub napawało trwogą. Sen czarnoksiężnika nigdy nie należy jednak tylko do niego. Ma zdolność materializowania się i wpływania na realny świat, który musi zmierzyć się z najmroczniejszymi, najbardziej obrzydliwymi i przerażającymi wytworami umysłu.
