Nie dał rady przeraźliwy chłód i zamiecie śnieżne. Nie zdołały zatrzymać gejzery lawy i spiekota pustyni. Patapony kontynuowały swój marsz, wywołując coraz większy popłoch wśród nieprzyjaznej im nacji. Moi wielcy duchem, choć tak mali ciałem wyznawcy zbliżali się do serca włości Karmenów na tym kontynencie.
Nie sądziłem, że możemy tak szybko napotkać na naszej drodze wojownika podobnej klasy co Gong. Nowy kontynent nie ustawał w testowaniu umiejętności moich wyznawców. Bitwy z lokalnymi monstrami i długie marsze przez zaśnieżone szczyty okazały się ledwie tylko wprawką do potyczki z generałem Kuwagattanem i siłami prosto z czeluści piekielnych.
Jestem wszechmocny, ale nie jestem nieomylny. Wtedy byłoby po prostu zbyt nudno. Moi mali wyznawcy swymi wielkimi oczami widzą oczywiście coś innego. Coś, co chcą zobaczyć i co daje im wiarę we własne siły oraz pewność, że osiągną swój cel. Wypełnią przeznaczenie. Ich wiara jest tak mocna, że nie zachwieją jej żadne pojedyncze potknięcia Najwyższego.
Tego rodzaju nieufność niejedno bóstwo mogłaby rozzłościć. Mając przed oczami piękno wschodzącego słońca nad bezkresnym oceanem, Patapony czuły się zalane sprzecznymi uczuciami. Targały nimi emocje, których nie rozumiały, nie potrafiły zdefiniować i jednoznacznie przypisać do radości lub rozczarowania. Ich długa pogoń za „TYM” wchodziła w kolejną fazę.
Przyznaję się bez bicia, że od kilku lat wkręciłem się w oglądanie konkursów Eurowizji. Przyjmuję formułę tego widowiska z całym jego inwentarzem, obserwując występy artystów z różnych części Europy, a ostatnio nawet świata, z pewnym dystansem i jak trzeba to z przymrużeniem oka. Mam jednak wrażenie, że czasy, gdy dało się bezkarnie wyśmiewać Eurowizję powoli już mijają.
Jeśli zaglądacie czasami na gameplay.pl to mieliście już okazję zapoznać się z moją opinią na temat filmu dokumentalnego „Thank you for playing”. Genialna, skłaniająca do refleksji i niosąca potężny ładunek emocjonalny podróż w czasie. Mam jednak wrażenie, że zdecydowanie za mało miejsca poświęciłem w tamtym materiale autorowi muzyki do produkcji, Chippy’emu. A powinienem, bo jego ścieżka dźwiękowa stanowi o sile całego dzieła i dodaje...
